straat

30/10 2009

Oktober blues

0

Warm & mellow

Op een koude oktober avond zat deze Braziliaanse kerel, ik ben zijn naam vergeten, rustig, op de dorpel van zijn appartement, guitaar te spelen en zachtjes voor zich uit te zingen. [ view big ]

29/1 2009

Street Portraits

1

Wat ik zo ongeveer het moeilijkste vind aan straatfotografie is het mooi vastleggen van mensen in hun dagelijkse bezigheden of beslommeringen. Er zijn verschillende benaderingen die je kan toepassen:

Ten eerste kan je met een gigantische zoomlens ergens wegkruipen in een hoekje en mensen zo al glurend vastleggen. Dat is inderdaad een optie maar daar krijg je geen extreem leuke beelden met. Je voelt de afstand in die beelden. Plus de depth of field is een pak minder interressanter dan bij een portret dat van nabij is getrokken. Als je een weidse achtergrond hebt dan is het wel leuk om met een zoomlens portretjes te trekken. Onderstaande foto is met een 70-300 getrokken met de duidelijke opmerking dat het model hieronder zich bewust was van de camera. Anders krijg je een véél minder interressant beeld.

Domburg

Daarnaast kan je ook portreteren met een vastbrandpunt of andere lens die een beetje kan zoomen om het beeld wat beter te kadreren. Ik zie èn hoor véél van mensen dat ze ontzettend veel moeite doen om er voor te zorgen dat het ‘model‘ niet door heeft dat ze gefotografeerd worden. Meestal zijn die beelden enkel geslaagd als het beeld echt een verhaal vertelt, zij het triestig of ludiek:

Dag van de klant

Maar waar ik het meeste plezier uit haal zijn straatportretten waar je duidelijk in interactie gaat met je onderwerp. Daardoor versterk je het moment enorm: iemand die blij is zal negen van de tien nog verder uitbundig lachen voor je lens, een geschrokken iemand zal dat automatisch ook nog uitstralen terwijl je dit vastlegt. Belangrijk is het leggen van oogcontact. Ik kijk deze mensen altijd in de ogen en  probeer met een knipoog hun situatie te schetsen of begrip en herkenning aan te duiden. Ik zorg er voor dat mijn camera duidelijk in beeld is zodat er geen misverstand is over mijn intenties. Aan hun reacties pols ik dan hoe ik verder zal gaan. Kijken ze zuur, kwaad of geïrriteerd weg dan laat ik het er bij: ze hebben recht op hun privacy en kwade verbale of fysieke reacties moet je altijd mijden. Reageren ze spotaan, lachend of een beetje verlegen, dan waag ik mijn kans en neem een portretje.

Petitie Man

Soms zie je ook dat mensen er echt voor openstaan en dan moet je ook direct toeslaan. Dan vraag ik kort of ik een foto màg trekken en of ze even willen poseren.

Waiting

Het is een kwestie van interactie en duidelijk aanvoelen waar je onderwerp van gedient is en niet. Als fotograaf moet je dit natuurlijk zo véél mogelijk bewerkstelligen… we’re still learning! Ik weet dus niet of bovenstaande de juiste aanpak is, maar voor mij blijkt die wel te werken en dat is het belangrijkste.