Oostenrijk

22/6 2011

Bergop, genau

0

Een auto, een Mio GPS, een Magelan GPS en een papier vol met GPS coördinaten, dat hadden we van de Touristische dienst van Oostenrijk gekregen om 4 dagen Innsbrück en omstreken te ontdekken.

Daar sta je dan met 4 mannen en die Magelan maar niet aan de praat krijgen, ergens in het ingeven van lengte en breedtegraad liep het telkens fout… we zijn zelfs de handleiding gaan lezen, zo waanhopig waren we! Volgens onze eerste coördinaten zouden we richting Bejing moeten gaan en vlotte 7000 kilometer. Enfin, uiteindelijk heeft een vrouwenhand het technisch euvel opgelost, tot ons groot jolijt (lees schaamte)!

Anyway, Oostenrijk: als wij aan bergen denken dan denken wij aan één globaal ding: sporten, in de winter op allerhande dingen de berg de berg af, sommigen zelfs op hun bezopen smoel. In de zomer daarentegen is het op eigen kracht naar boven op de top van de berg. Ieder zijn voorkeur…

Ik ben altijd al een voorstander geweest om ook in de zomer naar de bergen trekken. Het gemiddelde toeristische imbiciel gehalte ligt dan een stuk lager, op sommige plekken ben je gewoon alleen, héérlijk!

Onze eerste stop was Innsbrück, een stad(je) midden in de bergen waar het bruist van het leven. Eén van de grootste universiteiten van het land, veel jeugd en veel sport. Het mooie aan Innsbrück is dat je van twee walletjes kan eten. Enerzijds heb je een “kind of city life” met hippe cafées, resaurants, discos, musea, … en daartegenover staat dat je een tram of busrit verwijderd bent van een stevige downhill ride of in de winter naar het snowboardpark kan gaan. Die downhill had ik graag geprobeerd, helaas stond dat niet op het programma.

Naast al die verschillende sportactiviteiten wilt de stad jou graag laten geloven dat er tal van culturele activiteiten zijn, niet echt van overtuigd maar je zal heus wel een dag of twee leuke musea’s kunnen bezoeken, als je echt niets anders te doen hebt. Wij hadden bij momenten gietende regen maar dat hield ons niet tegen om op de fiets te springen en de stad en omgeving te verkennen. We kregen allemaal een fiets met een electronsich hulp motortje onder de poep geschoven, die een beetje extra kracht geeft als je trapt, e-bike that is. Dat was toch verrassend, want de mountainbike waar ik met reed stuurde me probleemloos naar de 25km/u een klein fietstochtje van 15km waar ik nauwelijks een druppeltje zweet heb verloren, easy peasy! En bergop was het van ‘t zelfde. Ik ben doorwinterde wielertoeristen bergop voorbij gevlogen dankzij dat kleine extra motortje, goed gelachen! E-Bike is Electronic Bike, ik zeg ‘t is Easy Biking! Ideaal voor de sportieve onsportieven!

Waar ik toch wel onder die indruk van ben is de gigantische constructie voor het Skischansspringen, Bergisel. Dat schansspringen is een beetje het tennis van oostenrijkers heb ik begrepen, ook omdat ze er momenteel goed in zijn. Je moet een stevig paar ballen aan je lijf hebben om daar naar beneden te gaan. Grappig is dat als je er bovenopstaat je het gevoel hebt dat je recht het kerhof gaat inspringen. Van beneden uit ziet het er impossant uit, boven op de top aan het begin van de schans is het billenknijpen, tenminste als je die latten aan je voeten hebt! Het lijkt alsof je op een gigantische springplank staat en het stadscentrum dat 200 meter lager ligt gaat induiken. Wij zaten boven op de toren in het resaturant te eten, terwijl het Bulgaarse team aan het trainen was! Mannen met ballen, zeg ik u…

Verder nog wat gezworven door de stad, leuk en ontspannend. Mooie gebouwen en pleintjes, en dan zat ons bezoek aan die stad erop!

Ik kan hier nog meters schrijven over het wel en wee in Innsbrück maar u kijkt gewoon best even zelf op www.innsbruck.info.

En dan, dan zijn we hoger de bergen in getrokken. Even een kleine stop gemaakt om een handtekening aan een fan uit te delen:

Lees verder »

3/3 2010

mini sneeuwtrip

1

Op initiatief van @Talkingheads mochten Pietel en ik een paar dagen op ontdekking gaan in Oostenrijk, een beetje boarden en eens kijken in de omgeving. Korte tijd en veel op het programma, benieuwd of we dat er allemaal wel in geperst kregen in die 3 dagen.

De initiële bedoeling was met de trein te gaan maar dat zagen we niet helemaal zitten, 16 uur op een trein zitten met je bagage, snowboard gerief en foto materiaal en dan nog eens drie keer overstappen. Wij dus de optie auto aangevinkt in de optielijst en we waren vertrokken. ‘t Is een serieuze streep door Europa dat ge moet trekken om in de Schladming, Oostenrijk te geraken.

 

Maar gelukkig is er “die Deutsche über autobahn”. Daar rijdt iedereen 140 en je mag en kan sneller. De baan verleent zich ertoe en ze staan er niet met flitsers uw hele doen en laten te controleren, gezwind en vlot rijden is dat. De laatste kilometers in Oostenrijk zijn een héél ander paar mouwen geweest: pikdonker, vermoeid en een sneeuwstorm maar blijkbaar was dat niet abnormaal, te zien aan de camions die ons tegen 90 km/h voorbijvlogen.

Maar daar waar we ‘s avonds niet wisten in welke omgeving we vertoefden, werd ‘s morgens al direct duidelijk gemaakt met een prachtig zicht op de bergen.

Lees verder »

2/3 2010

Uitzicht

4

View from the hotel
[ view big ]

Gisterenochtend stond ik nog op met dit prachtig uitzicht, een stapje naar buiten op het terras van ons hotel en dan werd dit zicht gepresenteerd. Daarvoor alleen al zou ik 1000 km rijden.

Haus am Ennstal