oorlog

1/6 2009

De Westhoek

6

Vandaag op – de wilden boef – naar de Westhoek gereden, ik wou altijd al eens gaan kijken naar de loopgraven aan de IJzer, de dodengang, Ieper en de Menenpoort. Gewoon lopen waar zoveel mensen hebben afgezien of gestorven zijn. Een gigantische vlek in de Europese en wereld geschiedenis… rondlopen daar dus  om me zoveel jaren later toch nog een beeld te kunnen vormen.

Dodengang

[ volledige setfull screen ]

10/8 2008

De kracht van een beeld

1

Gisteren was ik nogal redelijk geschokt door de reportage over de inval van Rusland op Georgië. Vooral dit beeld deed mijn hart even dubbel over slagen:

Zelf fotografeer ik heel graag (zéér amateuristisch weliswaar) en ben ik de eerste die op de knop zou drukken om iets boeiend of pakkend op de gevoelige plaat vast te legen. Gezien deze fotografen en cameramensen zich op een iets woeligere plek op de wereld bevinden zijn hun beelden en reportages iets impacterender dan mijn “happy camper” fotookes. Ik zou niets liever doen dan de wereld rond te trekken en foto reportages maken over zaken waar de wereld van op de hoogte gebracht moet worden.

M.A.A.R…. op geen enkel moment zou ik mijn passie / werk in conflict laten komen met mijn menselijke waarden en principes. Bovenstaand beeld geeft duidelijk een oudere dame weer die haar hand uitstrekt als een smeekbede om hulp. Dat je dit op foto/video vaslegt daar kan ik maar al te goed inkomen, het geweld en de impact van oorlog op mensenlevens en hun omgeving is schrikwekkend en schokkend en moet verteld worden. Natuurlijk verdienen die mannen hun geld daar ook met. Ik hoop op zijn minst dat ze na het nemen van het shot ervoor gezorgd hebben dat deze dame verder geholpen werd. Anders zijn ze net zo barbaars als diegenen die achter het geweld zitten… ook al ben je een buitenstander iemand in nood hulp ontkennen is een principiele fout. Moest ik dit beeld geschoten hebben zonder daarna al is het maar een Rode Kruis medewerker naar de plaats te hebben gewezen, dan zou ik me de rest van mijn leven afvragen wat er van die dame is gekomen en of ik toch niet iets had moeten doen… . Ik besef ook wel dat je in zulke situaties ook niet altijd en overal hulp kan bieden. Enerzijds omdat je dan beter het vat der Danaïden kan vullen, anderzijds omdat je dan beter bij het Rode Kruis of Artsen zonder Grenzen kan gaan werken.

Enfin, de gulden middenweg is hier waarschijnlijk de beste lijn om te bewandelen. Waarin je een evenwicht zoekt in het zelfbehoud en hulp aan anderen bieden. Steeds zéér subjectief en waarschijnlijk veel gemakkelijker te beoordelen vanuit de zetel (zoals ik deed) dan ter plaatse… Dus geen verwijt naar de mensen die dit beeld schoten… het zette mij gewoon aan het denken over hoe ik dat zou proberen aan te pakken. Perceptie heet dat dan!

Heel die reportage over de oorlog in Georgië daar was trouwens zéér intens. Hier nog eens te bekijken.