mensen

20/11 2009

teleurgesteld

7

Soms word je toch echt teleurgesteld in mensen.
Soms verwacht je een minimale beleefdheid of eender welke andere vorm van etikette.
Altijd is dat door mensen waar je het niet van verwacht.
Mensen zeggen veel en geven schijnbaar een blijk van goede wil …
They talk the talk but don’t walk the walk.
Ik heb in elk geval weer een lesje geleerd.
Ben daar echt teleurgesteld en slechtgezind door.

in Lifelog Tags: ,
29/1 2009

Street Portraits

1

Wat ik zo ongeveer het moeilijkste vind aan straatfotografie is het mooi vastleggen van mensen in hun dagelijkse bezigheden of beslommeringen. Er zijn verschillende benaderingen die je kan toepassen:

Ten eerste kan je met een gigantische zoomlens ergens wegkruipen in een hoekje en mensen zo al glurend vastleggen. Dat is inderdaad een optie maar daar krijg je geen extreem leuke beelden met. Je voelt de afstand in die beelden. Plus de depth of field is een pak minder interressanter dan bij een portret dat van nabij is getrokken. Als je een weidse achtergrond hebt dan is het wel leuk om met een zoomlens portretjes te trekken. Onderstaande foto is met een 70-300 getrokken met de duidelijke opmerking dat het model hieronder zich bewust was van de camera. Anders krijg je een véél minder interressant beeld.

Domburg

Daarnaast kan je ook portreteren met een vastbrandpunt of andere lens die een beetje kan zoomen om het beeld wat beter te kadreren. Ik zie èn hoor véél van mensen dat ze ontzettend veel moeite doen om er voor te zorgen dat het ‘model‘ niet door heeft dat ze gefotografeerd worden. Meestal zijn die beelden enkel geslaagd als het beeld echt een verhaal vertelt, zij het triestig of ludiek:

Dag van de klant

Maar waar ik het meeste plezier uit haal zijn straatportretten waar je duidelijk in interactie gaat met je onderwerp. Daardoor versterk je het moment enorm: iemand die blij is zal negen van de tien nog verder uitbundig lachen voor je lens, een geschrokken iemand zal dat automatisch ook nog uitstralen terwijl je dit vastlegt. Belangrijk is het leggen van oogcontact. Ik kijk deze mensen altijd in de ogen en  probeer met een knipoog hun situatie te schetsen of begrip en herkenning aan te duiden. Ik zorg er voor dat mijn camera duidelijk in beeld is zodat er geen misverstand is over mijn intenties. Aan hun reacties pols ik dan hoe ik verder zal gaan. Kijken ze zuur, kwaad of geïrriteerd weg dan laat ik het er bij: ze hebben recht op hun privacy en kwade verbale of fysieke reacties moet je altijd mijden. Reageren ze spotaan, lachend of een beetje verlegen, dan waag ik mijn kans en neem een portretje.

Petitie Man

Soms zie je ook dat mensen er echt voor openstaan en dan moet je ook direct toeslaan. Dan vraag ik kort of ik een foto màg trekken en of ze even willen poseren.

Waiting

Het is een kwestie van interactie en duidelijk aanvoelen waar je onderwerp van gedient is en niet. Als fotograaf moet je dit natuurlijk zo véél mogelijk bewerkstelligen… we’re still learning! Ik weet dus niet of bovenstaande de juiste aanpak is, maar voor mij blijkt die wel te werken en dat is het belangrijkste.

25/1 2008

en op straat…

0

Gisteren liep ik rond in de buurt van de Draakplaats om wat fotookes te trekken. Aan de tramhalte stond een man die elke beweging die ik maakte ‘nauwgezet’ in het oog hield. Na een tijdje komt hij wat dichter bij me in de buurt staan en tracht toenadering te maken door me recht aan te kijken en vriendelijk te lachen. Ik laat mijn camera zakken en kijk hem ook aan. Direct begint hij te praten en vragen te stellen over het hoe en wat waar ik bezig met ben… ik blijf rustig staan en antwoord op zijn vragen.

Hij zwijgt even en kijkt me met trieste ogen aan… “ik was daar vroeger ook gepassioneerd door” zei hij en hij legde zijn hand op mijn schouder; “maar door drukke uren en onregelmatige werktijden heb ik het verwaarloosd“. Hij zwijgt weer even met die trieste blik en zegt dan: “en nu ik op pensioen ben heb ik er het geld niet meer voor, ‘t is een onbetaalbare investering voor mij.
Ik wist niet goed hoe ik hier moest op reageren, moest ik geld genoeg hebben dan zou ik hem gewoon mijn camera hebben gegeven. Maar ik moet ook mijn centjes tellen om dat te kunnen betalen. Dus het enige zinvolle dat ik uit mijn mond kreeg was dat ik hem het van harte gun dat hij dat weer kan oppikken en dat ik hoop dat die droom voor hem dat die droom werkelijkheid wordt. En met een beetje een weemoedig gevoel wandel ik weg van hem. Loze woorden misschien maar wat zeg je daar anders op? Maar ik hoop het echt van harte voor hem!

Waiting Point

Ik was net deze foto aan het trekken toen de man op mij kwam afgestapt…