kus

7/4 2009

french kissing

12

Weet je wat het eerste fundamentele verschil is tussen Vlamingen en Franstaligen op de werkvloer? Een Vlaming komt toe op zijn werk, zet zijn spullen weg, gaat koffie halen, zegt vriendelijk goedemorgen tegen iedereen en gaat naar zijn werkplek and gets on with his business. Bij onze franstallige vrienden is het identiek hetzelfde geval, alleen groeten zij iedereen door te kussen. Ik wil hier absoluut geen communautaire discussie van maken, ‘t is gewoon een vaststelling hé, ik blijf dat vreemd vinden.

Daarop aansluitend, vind ik het ook raar dat als je klanten op bezoek hebt dat je die gaat kussen: met zowel collega’s als je klanten heb ik een professionele relatie, dat wil zeggen dat er duidelijke afspraken zijn en verwachtingen … dat kussen en knuffelen is alleen maar een schijn om alles met de mantel der liefde te bedekken. Als ‘t er op aan komt, lees centjes en resultaat, dan zijn het niet de kusjes die tellen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb fijne collega’s en er zijn héél toffe klanten bij.

Maar ik heb geen behoefte om te kussen op ‘t werk. Ik kus mijn vrienden, ouders, mijn lief en soms mijn eigen pollekes … en in volgorde van affectie de één al wat méér als de ander. Een kus geven is voor mij een teken van genegenheid, respect en vetrouwen in een intieme sfeer. Elke ochtend iedereen die je pad kruist een kus geven doet afbreuk aan het mooie gebaar van een kus. Natuurlijk heb je ook aangelegenheden waarbij je beleefdheidszoentjes moet geven, ik probeer die zo veel mogelijk te vermijden en steek meestal ostentatief mijn recheterpoot uit om duidelijk te maken dat ik geen zin heb om tegen uw wang te gaan hangen. En daarbij komt nog als het een héél mooie vrouw is die mij kust dan word ik rood tot achter mijn oren… en dan sta ik daar tomato-head te wezen. Zo af en toe een kusje op ‘t werk is leuk… zolang het maar spontaan, gemeend en niet elke dag is!

in Lifelog , Opinion Tags: ,