keuzes

12/1 2010

Licht en zekerheid

2

Ik ben de laatste tijd nogal veel bezig met het licht. Vooral artificiëel licht… voorlopig. ‘t Is winter en tegen dat ik thuis ben in de week is het toch al donker dus prefereer ik het gebruik van artificieel licht binnen, waar het lekker warm is. Stilletjesaan begin ik ook een beetje meer inzicht te krijgen in dat flitslicht. Vroeger zette ik botweg ergens een flitser voor mijn onderwerp en tsjak ‘t was in orde. Imperfecties die haalde ik er wel zo goed en zo kwaad mogelijk uit met LightRoom. Tegenwoordig ga ik een anders te werk: het beeld dat uit mijn camera komt moet zo goed mogelijk het effect benaderen dat ik wou. Waardoor er nog maar een minimale aanpassing nodig is om het uiteindelijke eindresultaat te verkrijgen. Het beeld dat ik wil maken zit reeds in mijn hoofd en de setup ongeveer ook. ‘t is een kwestie van finetunen om het gewenste effect te optimaliseren.

Maar met het gaandeweg leren komen er ook terug onzekerheden boven. Er is een groot verschil tussen een technisch optimaal belicht beeld en de creatieve meerwaarde die je aan een beeld wil geven. Die creatieve meerwaarde is zéér subjectief en moeilijk te quoteren of in te schatten. Feedback van derden op een beeld is altijd zéér subjectief en persoonlijk, terecht. Maar het moeilijke is om in te schatten hoe je opdrachtgever openstaat voor die creatieve toets. Daar ligt nog een drempel voor mij. Vaak merk ik dat ik in geval van onzekerheid teruggrijp naar perfect uitgelichte beelden, hoewel ik misschien het zelf anders had gedaan. ‘t Zal ook een kwestie van evolueren zijn en misschien zelfs een eigen stijl (verder) ontwikkelen.

Ben ook op het punt gekomen waarin ik eindelijk opensta om objectief naar andere beelden te kijken en te beoordelen of mij dit aanstaat en daarbij kan argumenteren waarom wel of niet. En eenvoudig kan afleiden hoe het beeld is opgebouwd. Een beetje minder naar Flickr en een beetje meer naar andere bronnen van inspiratie kijken helpt ook al veel. Ik heb een tijdje getwijfeld om om een 365 project op te starten maar heb besloten om dit niet te doen. De ratio van beelden op leveren ligt te hoog om een groote differentiatie aan beelden te kunnen opleveren. Ik doe liever één of twee beeldjes per week waar ik achter sta, dan te moeten vervallen in herhalingen en variaties op hetzelfde thema, want dat zie je vaak bij zulke 365 projects.

Daarnaast is vind ik het ongelofelijk leuk om mee te doen aan het Salon8 project. Thematisch te werk gaan met een ratio van één beeld op twee weken geeft je de tijd om doordacht te werk gaan, tijd om na te denken en alle aspecten goed voor te bereiden. Op die manier ben je heel bewust met je beeld bezig: van idee over uitvoering tot aan de afwerking.

Door dat vele werken met artificiële licht en elk element van je beeld te coördineren merk ik ook dat ik minder uit het dagelijkse leven fotografeer. Versta me niet verkeerd, ik heb nog steeds mijn camera overal bij maar ik grijp er minder snel naar. Dit heeft volgens mij twee oorzaken: ten eerste het feit dat er elementen in mijn zoeker verschijnen die ik er op dat moment liever niet in heb. Dat is gewoon weer een kwestie van meer reportage gewijs fotograferen en terug meer de straat op te gaan om de gewoonte weer aan te kweken. Maar de tweede oorzaak ligt dieper. De banaliteit van het dagelijkse leven weer overstijgen. Ik denk alltijd, wie is er nu geïnteresseerd in een beeld van mijn petekind aan de kersttafel, een avondje gezellig op café of een man die in de regen op straat wandeld. Maar daar ligt juist de uitdaging die banale zaken interessant in beeld brengen daar wil ik ook meer aandacht aan schenken. Dat zal ook weer verbeteren wanneer het weer het meer toelaat om door de straten te zwerven.

Maar plezier dat ik heb met het fotograferen… en dat is nog altijd het belangrijkste.

29/4 2009

Quo Vadis

11

Als je één ding van mij kan zeggen is dat ik beslissingen kan nemen als geen ander. Als mij iets goed lijkt dan doe ik dat gewoon, ongeacht de gevolgen. Twijfelen is niet iets dat in mijn aard ligt. Van de meeste beslissingen heb ik dan ook geen spijt en moest die beslissing dan tegenvallen dan zal ze wel leiden naar een andere goede beslissing, een beetje zoals lotsbestemming. Eenvoudige maar ook harde en ongemakkelijke beslissingen, ze passeren de revue bij mij zonder al te veel (uiterlijke) emotie. Bijna alles is tijdelijk in mijn ogen, bijna alles hé.

Maar op één zaak krijg ik het toch moeilijk over mijn hart om zomaar de beslissing te nemen. Antwerpen verlaten… het valt me niet makkelijk. Het lijkt echt een peuleschil deze beslissing, maar ze valt me zwaar. Waarom weet ik niet juist, ik heb de stad vanbinnen en buiten ondersteboven gekeerd en ik ben ze zo beu als kou pap, maar toch woon ik er graag. Misschien net omdat ik ze zò goed ken dat het me zwaar valt. Maar er zijn opportuniteiten waardoor ik wel eens héél dicht tegen Brussel kan gaan wonen, ook weer tijdelijk, dus ik ga het toch lekker ga doen. ‘t Geeft daarbij de mogelijkheid om Brussel eens wat van naderbij te bestuderen. Want Brussel is de enige echte stad in België en dat bedoel ik dan in de negatieve en positieve zin. Brussel is echt groot, lelijk en onpersoonlijk, er zijn wijken waar je niet moet komen of mensen die geen respect voor een mensenleven hebben doen je wat aan. Maar het heeft ook veel meer variatie in petto voor een change-addict als ik. Antwerpen is een dorp voor mij, een groot dorp weliswaar, en dat bedoel ik dan weer in de positieve zin. Misschien moet ik gewoon even weg uit Antwerpen om het later weer beter te apprecieren.

in Lifelog Tags: ,