Haven

4/1 2009

vreemd

3

Zoals op de fotoblog te lezen is ben ik vandaag voor 2 uurtjes naar Doel getrokken, initieel omdat ik dacht dat er daar een vervallen wereld, verlatenheid, pitoresque en fotografisch een heerlijke plek om te vertoeven zou vinden. En ‘t was allemaal niet waar of ‘t was allemaal wel waar maar dan niet in het aspect waarin ik het verwachtte.

Ik voelde haast de woede en het verdriet van dit dorpje aan de Schelde.  Als je aan de rand van dit dorp, aan de oever van de Schelde staat zie je links  de koeltorens van Doel en aan de overkant van de Schelde zie je de contouren van het pitoresque dorpje Lillo, geëerd en geprezen om zijn uniek karakter. Waarom Lillo wel en Doel niet denk ik dan. Enfin, ‘t is gewoon een realiteit maar als ik dan kijk naar de huizen die er dan recentelijk nog gebouwd zijn, vlak voor de verklaring, dan kan je de frustratie van die mensen bijna voelen: leeg en vervallen staan ze daar soms met nog een occasionele bewoner maar overal zie je de tijdelijkheid van deze plek weerkeren. Want ook al ligt Doel ver in het haven gebied, is de weg er naar toe is soms vreemd, haast buitenaards, het blijft een leuke plek om te wonen: zeker als je van contrasten houdt: de industrie vs het eigenzinnige dorpje

Het voelde een beetje misplaatst op die plek, respectloos terend op het leed van een ander, met de camera in de hand. De bedoeling was om die verlaten panden te betreden en deze vast te leggen op de digitale plaat. Maar eenmaal daar vond ik die panden niet meer zo boeiend en bovendien had ik het gevoel dat ik werkelijk bij iemand in de slaapkamer zou binnenstappen… en dat doe je niet want dat is respectloos. Dus heb ik me laten leiden door mijn gevoel en het contrast dat zich fel manifesteert vast te leggen en het verhaal dat de mensen hier duidelijk kwijt willen.

Doel

[volledige setfull screen]

1/1 2009

smog

1

Nog even over het ‘smog verhaal‘. Ik heb er alle begrip voor. Ik heb er mij zelfs voor de eerste keer helemaal aan gehouden. Uit respect voor de natuur, de wereld, de regering, de paus en mijne portemonee. Maar toen ik via het havengebied België weer binnenreed werd ik overstelpt met lichtborden die me attent maakten op het smog alarm en zijn bijbehorende restricties. Maar op de achtergrond van die borden doemden de schoorstenen van de haven van Antwerpen op… brandend als nooit te voren. Niet iedereen is precies gelijk voor de wet denk ik dan… of de één toch al wat gelijker dan de andere!

2/11 2008

contrast

0

Dat ik gek ben op het pitoreske dorpje Lillo dat wist u al; enerzijds omdat het zo pitoresk is maar vooral omdat het er zo contrasterend is. En één van de eerste dates met mijn madam zit er ook wel voor iets tussen. De rit er naartoe is al een hele belevenis. Je rijdt door kilometers industriegebied waar staal, baksteen en rokende schoorstenen koning zijn. Na één korte afslag rij je plots over de kinderkopjes in een prachtige laan met langs beide zijden bomen waarvan de takken over de weg hangen als een beschermende armen. Je waant je plots in een andere tijd. Het contrast keert op elke plek terug, je ziet steeds weer in de verte de tekenen van de moderne tijd: de kerncentrale van Doel, de hoge kranen van de container terminal, de verbrandigsovens van de petro chemie… maar één blik rondom je en je bent weer terug in de tijd. Een (tijdelijk) drooggevallen dok waar oude en nieuwe schepen in de modder liggen te wachten op een streepje water. Een bruin dorpscafé waar een fietsclub zit te pintelieren en te paffen, een groepje van de derde leeftijd hevig aan ‘t lachen en discussieren is en twee kerels van de zeescouts zitten te kaarten met een pintje erbij… Als u ooit op een mooie winterzondag even niet weet wat gedaan… Go Lillo !

Yacht Club

- volledige set -
- foto’s op kaart -