groen

26/6 2008

City Life

8

Tot nu toe vond ik het altijd heerlijk om in een stad te wonen en werken: alles is lekker dichtbij, het aanbod van vertier, plezier, eten, mensen en activiteiten is gewoon legio. En als je daar geen zin in hebt kan je nog altijd anoniem in de massa verdwijnen om als observator toe te kijken.Maar ik mis de groene & rustige omgeving waar ik ben opgegroeid een beetje. De drukte van de stad begint me soms op mijn zenuwen te werken. De stank van pis als je voorbij de metro loopt, het geroep van marginale voorbijgangers, ambulances die voorbij sjeezen naar de plaats van onheil met loeiende sirenes, de overbuur die zijn testosteron gehale op peil wilt houden door zijn muziek zo luid mogelijk te zetten, zenuwachtig claxonerende autobestuurders die als de dood zijn als ze één seconde langer moeten wachten om te vertrekken aan het licht, … Alles in de stad wordt is gericht op instant consumptie. Alls geeft blijk van genieten en ontspannen maar de realiteit is dat het stressen is om te ontspannen.

Soms verlang ik naar de tijd dat ik nog bij mijn ouders woonde, waar ik na het werken met mijn blote voeten door het gras in de tuin kon wandelen, een beetje tegen een boom kon gaan zitten in het bos en mezelf kon horen denken of juist niet denken, de geur na een zomerse stortbui, het geluid van hevige wind in de bomen in de herfst, … Een beetje meer buitenleven zonder dat je ondergedompeld wordt in een rivier van haast, consumptie en materialisme.

Ik stel het nu allemaal een beetje zwart wit voor, in de praktijk is het niet steeds zo maar het is een perceptie van momentopnames. Kortweg: ik denk dat het stilletjes aan tijd wordt om mezelf eens buiten de stad te vestigen of toch aan de rand van.