gezondheid

23/3 2009

and the body says…

1

Ik ben zo iemand die graag nuttig bezig is, of toch doelgericht: sporten,  fotograferen, uitstapjes, serie zien, vrienden zien, bloggen, schrijven, helpen hier, uitleg daar, website ginder … en ‘t leuk is dat ik daar allemaal nog enorm véél plezier in heb. Na mijn werkuren dan ook vollop in de weer om al die dingen te vervullen en dan wil ik daar ook mezelf 100% in geven, want dat is den aard van ‘t beestje. En zo één of twee keer per jaar zegt mijn lichaam dan plots: schluss dammit! Met andere woorden hoe hard ik ook wil, lichamelijk geraak ik geen meter vooruit.

Dit weekend was het zo ver, zaterdag namiddag letterlijk in duigen gevallen. Ik kon mijn ogen amper open houden, mijn ledematen leken wel tonnen te wegen en verbaal had ik de fut niet om op eender welke prikkel te reageren. Op zich is dat niet zo erg, kruip in uw bed of in de zetel and let it pass. Probleem daar is dat ik dat niet verdraag:  mijn vrije tijd niet optimaal benutten, dat geeft kortsluiting in mijn koppeke. Het logische gevolg is dat mijn humeur een historisch dipetepunt bereikt. Op mezelf kan ik er nog met leven dat ik baal… maar de mensen rond mij die krijgen dan een staaltje” humeurigheid à là carte” voorgeschoteld van de hoogste kwaliteit. Ik ben dan maar bij mijn ouders vanachter in de tuin gaan zitten in een luierzetel ver verwijderd van the misses en mijn ouders om er voor te zorgen dat ze niet in mijn verbaal mijnenveld zouden trappen. 

Ondertussen ben ik alweer mijn zachte uitgeruste sympathieke zelve…! Misschien moet ik eens wat hobby’s gaan schrappen… NOT!

in Lifelog Tags:
20/3 2009

I smoked alot

8

‘t Is ondertussen al weer 9 maand geleden dat ik gestopt ben met roken. Ik stapte net buiten op mijn terras met een bakje koffie en dacht er aan dat ik steeds voor mijn vertrek naar het werk een peukje ramde met wat koffie.  - Een peukske rammen –  deed ik ongeveer 30 keer per dag! Ik kan het haast niet meer geloven, hoe verslaafd ik  was, niet te doen. De dagelijkse drang naar een sigaret is echt verdwenen, maar er passeren nog steeds wekelijks momenten waarbij ik zo naar een sigaret zou grijpen. Stiekum, niemand zou het ooit weten… maar daar fop ik alleen mezelf met!

Ik ben het gevecht dus vlotjes aan het winnen, maar dat is maar een begin. Ik ben vooral hard bezig om mijn conditie weer op peil te krijgen met sporten en alles er op en eraan. Dat is een ander paar mouwen: daar waar ik de vorige keer schijnbaar héél snel terug in conditie was, kost het me  nu véél meer moeite om op niveau te komen. Maar dat kan ook perceptie zijn want toen was ik drie jaar gestopt en ik vergelijk natuurlijk met hoe mijn conditie was de dag voor dat ik hervallen ben. De gedachte dat ik in die twee jaren dat ik hervallen ben héél veel kapot heb gemaakt in mijn longen krijg ik niet uit mijn hoofd. Ik ben goed bezig en misschien ben ik gewoon te ongeduldig. In elk geval ben ik geen rokende, gorgelende en stinkende mens meer…. I stand tall !!

6/11 2008

5 maand

4

… rookvrij vandaag! Ik ben trots op mezelf!

Maar ik weet ook dat de buit nog niet binnen is, vorige keer ben ik na drie jaar weer begonnen en eens zo hard. Er zijn nog altijd momenten die ik ideaal vind om een sigaret op te steken maar ik weet deze altijd op een rationele manier te onderdrukken. ‘t Is een dagelijks gevecht tussen verstand en gevoel, een gevecht tussen nu bevredigen of je toekomst… and so far the future is winning! :-)

Let’s keep it that way!