Fujifilm

27/9 2011

X100

8

Het vlees is zwak, ik weet het. Na lange tijd van ontkenning ben ik bezweken voor de superioriteit van de Fujifilm X100. Tot nu toe was ik geen enkel toestel tegengekomen in die categorie die de competitie met de Panasonic GF1 aankon. Zowel de laatste releases van Nikon en Sony met respectievelijk hun NEX-7 en V1, waar ik zéér van onder de indruk was, voldoen niet aan de verwachtingen die ik van zulke compact verwacht. Ter recapitulatie, van een snapshotter in deze categorie verwacht ik eigenlijk maar twee zaken: een bijna zelfde gebruiksgemak als op een DSLR en een benaderbare beeldkwaliteit als een DSLR in een compacte vorm.

Met het gebruiksgemak bedoel ik dan dat ik de primaire zaken (diafragma-shutter-iso) manueel kan aanpassen via een knop of dial, niet dat ik in submenu’s moet beginnnen klooien en dat zaken als lichtmeting niet te diep weg zitten in de menu’s
Wat de beeldkwaliteit betreft, als ik dan met de snapshotter op pad ben dan wil ik daarna een beeld op mijn blog kunnen zetten dat kwaliteitsvol genoeg is om het niveau van de andere beelden te evenaren. Dat is nu eenmaal een beetje beroepsmisvorming.

Het grote pluspunt aan de X100 is dat het fotograferen terug tot zijn essentie herleidt: Jij, je camera en het onderwerp. Verder zit er niks of geen poeha in het toestelletje waar je zorgen over moet maken. Geen automatische face detection, geen 1001 verschillende scène modes waar je uit kan selecteren. Jij als gebruiker bepaalt hoe het beeld gaat worden, via de instellingen en je ervaring als fotograaf. Daarmee weet je ook ineens wie het doelpubliek is voor deze beauty: simpelweg fotografen, amateur of professioneel maakt niet uit. Iedereen die gepassioneerd en technisch onderlegd is in fotografie kan overweg met dit toestel.

Over beauty gesproken, my god, het is een echte beauty. Een uber retro kleedje, soms als ik op straat sta te fotograferen, met mijn oog turend door de viewfinder voel ik me ineens een persreporter uit de jaren 60-70, met zo’n bompa-pet op en al. Het design was voor mij absoluut niet doorslaggevend, de functionaliteit en eenvoud was dat eens te meer. Maar toegegeven, het is zo een mooi stuk vintage dat ik elke dag een beetje meer weet te appreciëren.

Ok, terug over naar de orde van de dag. Zoals ik al zei zijn er weinig digitale franjes aan de X100. Na aankoop van het ding ben ik, zonder de handleiding want daar ben ik te trots voor als man, een half uurtje bezig geweest met alle settings van software te inspecteren en tot mijn verbazing was er eigenlijk weinig cruciaals in te stellen daar. Je kan eventueel opteren om de “auto iso” op te zetten maar ik heb me vooral bezig gehouden met de datum juist te zetten, het juiste beeldformaat geselecteerd en de geluiden wat stiller gezet… en klaar was Niko. Al de rest van instellingen kan je direct op de body van het toestel aanpassen: diafragma via de lens ring, shutterspeed via de knop bovenaan (en de tussenstappen via het wiel achteraan), ISO stel je in via de een druk op de Fn-knop en het wieltje achteraan, en lichtmeting en focus punt ook via een knop op de achterkant. Kijk meer moet ik echt niet hebben… de essentie kant en klaar bereikbaar op de body… en verder niets!

Dat deze camera niet beschikt over verwisselbare lenzen vind ik niet meer dan logisch. Als ik meer bereik nodig heb dan zal ik wel mijn Nikon D700 en een batterij aan lenzen meenemen. Maar daar gaat het bij niet om bij snapshotten, voor mij is dat het capteren van die kleine onbenullige spontane momenten onder vrienden, familie of gewoon op straat. En die 23mm is eigenlijk het 35mm equivalent en dat is mijn favoriet bereik…

En dan de beeldkwaliteit… ik kan hier geen technische uitleg geven over jadi blabla beeldkwaliteit. Wat ik wel kan zeggen uit ervaring is dat het de beste beeldkwaliteit is die ik tot nu toe heb zien verschijnen uit een compact toestel zelfs op ISO 1600 is er weinig ruis te bespeuren.

Er zijn natuurijk ook een paar zaken die beter konden. Zo is het fotograferen in RAW een traag gegeven als je niet over een supersnelle SD kaart beschikt. En ik heb het gevoel dat er software matig her en der nog een klein kinkje in de kabel zit maar niks onoverkomelijks. Met een firmware upgrade zal die wel op punt komen. En ander minpunt is dat als je zéér close wilt portreteren, je naar macro mode moet overschakelen. Blijkbaar heeft die 23mm niet dezelfde korte focus als een normale 35mm lens. Maar nog steeds niet onoverkomelijk voor mij.

Kortom, ik kan gerust en compact de boer op wetende dat ik kwalitatieve beelden kan maken. Als u een volledige technische review wil dan moet u even uw browser naar dpreview sturen.

Hier al een aantal posts waarbij ik de X100 heb gebruikt:

Ik kan de mensen bij Fujifilm alleen maar feliciteren met de ontwikkeling van dit prachtig toestel. Niet alleen hebben zij de ballen aan hun lijf gehad om alle “nice to have” software truckjes uit hun doosje te halen en enkel op het essentiële te focussen, waardoor ze waarschijnlijk 95% van het markt potentiëel uitsluiten en zich richten op de noden van één doelgroep. Daarnaast zijn ze er ook ingeslaagd om dit alles in het “mooiste compact toestel ever” te steken. Ze hebben het plezier van kwalitatief fotograferen weten over te brengen naar een compacter niveau! Chapeau!

Trouwens een mooi verhaal van die Japanse werknemers, die na de aardbeving en tsunami in Japan, 12 dagen later hun X100 productieband weer up and running hadden: