dromen

2/10 2009

nu

7

Zoals veel van mijn leeftijdsgenoten geloof ik héél hard in het principe dat je nù moet leven. Onze ouders zijn opgegroeid met het ideaal dat je een levenlang hard moet werken en hard moet sparen om het later goed te hebben: centjes oppotten op de bank, jezelf nu zaken te ontzeggen opdat je later er van zou kunnen profiteren.

Dat staat haaks op hoe ik er over denk. Ik lééf en spendeer nu, ik werk ook hard maar ik probeer mijn dromen nu waar te maken en niet te wachten op het juiste moment of de juiste zekerheden. Dat wil niet zeggen dat ik niet aan de toekomst denk. Ik denk aan de toekomst door nu beslissingen te nemen die mijn toekomst vorm geven: niet alleen financieel maar zeker ook inhoudelijk. Als ik naar mijn toekomst kijk dan probeer ik mij in te beelden hoe ik die zou vorm willen geven, inhoudelijk, dat daar een finaciëel aspect aanhangt daar ben ik mij terdege van bewust maar eerst de inhoud!

Sinds een paar maanden ben ik van een full time naar een drie-vijfde werkweek omgeschakeld. Op die manier heb ik 2 dagen in de week die ik aan mijn passie en bijberoep kan spenderen: fotografie. Sinds ik die keuze heb gemaakt lach ik meer, zie ik het allemaal zitten, ben ik veel gelukkiger want ik heb veel variatie in mijn leven, ben niet meer zo afhankelijk en heb het gevoel dat ik mijn leven zelf onder controle heb. Plots 2 dagen in de week voor jezelf en aan jezelf werken is fijn: een héél ander pad uitstippelen, klanten zoeken, opdrachten doen, bijleren, gechallenged worden … Waar het allemaal naar toe zal leiden, dat weet niemand maar ‘t is in elk geval een leuke reis!

Ik orkestreer mijn leven op de manier zoals ik het graag wil en dat maakt me gelukkig.

20/8 2008

Ponderings

4

Ik zit een beetje duaal ineen: enerzijds ben ik een electronische gadget freak die altijd het laatste snufje in zijn pollekes moet hebben om te spelen & knoeien. Dat technische zit al in mij vanaf dat ik een kleine dreumes was… ik las nooit handleidingen van nieuwe dingen die we in huis haalden: tv’s – radio – de eerste microgolf – telefooncentrales – cd jukebox … trail & error was the way to go en het lukte me elke keer. en als pa & ma niet keken dan vijsde ik het hele nieuwe ding ook nog even uiteen en probleemloos weer ineen… heerlijk vind ik dat. Gezond boerenverstand helpt je een heel eind in die zaken!

Anderzijds ben ik a nature’s boy in hart en nieren. Geef mij een rugzak met slaapzak, dekzeil, wat kookspulletjes, bijl, zakmes en een stevige voorraad basic food en ik verdwijn voor een week of drie de bergen in om te genieten van de rust, natuur en het verleggen van mijn eigen grenzen… Onderhevig zijn aan de wetten & krachten van de natuur, leven naar de seizoenen. Uren door verlaten gebieden lopen, met de wind en regen in je nek of de zon op je snoet…

Als ik deze twee kon combineren dan zou ik de gelukkigste mens op aarde zijn. Geef mij een houten hut ergens diep in de bergen, wouden van Noorwegen, Canada, Zweden, … en laat me daar voor mijn eigen potje zorgen, hout hakken, etc.. Enkel internet en mijn fototoestel zou ik mee willen hebben om mijn belevenissen visueel en bloggewijs vast te kunnen leggen! Ik denk dat ik het wel eens héél lang zou kunnen volhouden… Het zou kunnen gezien worden als een vlucht van de maatschappij, maybe it is maybe not. Het gaat er gewoon om dat ik het wel aangenaam zou vinden: een beetje spartaans, back to basics, zelfbedruipend en vrij om mijn leven in te richten naar mijn tempo! En moest mijn madam daar voor te vinden zijn dan denk ik dat ik morgen begin te plannen om die droom waar te maken… want alleen zou ik het wel kunnen maar met mijn liefje aan mijn zijde zou het helemaal compleet zijn.

Waar zouden we zijn zonder dromen of levensdoelen…

25/1 2008

en op straat…

0

Gisteren liep ik rond in de buurt van de Draakplaats om wat fotookes te trekken. Aan de tramhalte stond een man die elke beweging die ik maakte ‘nauwgezet’ in het oog hield. Na een tijdje komt hij wat dichter bij me in de buurt staan en tracht toenadering te maken door me recht aan te kijken en vriendelijk te lachen. Ik laat mijn camera zakken en kijk hem ook aan. Direct begint hij te praten en vragen te stellen over het hoe en wat waar ik bezig met ben… ik blijf rustig staan en antwoord op zijn vragen.

Hij zwijgt even en kijkt me met trieste ogen aan… “ik was daar vroeger ook gepassioneerd door” zei hij en hij legde zijn hand op mijn schouder; “maar door drukke uren en onregelmatige werktijden heb ik het verwaarloosd“. Hij zwijgt weer even met die trieste blik en zegt dan: “en nu ik op pensioen ben heb ik er het geld niet meer voor, ‘t is een onbetaalbare investering voor mij.
Ik wist niet goed hoe ik hier moest op reageren, moest ik geld genoeg hebben dan zou ik hem gewoon mijn camera hebben gegeven. Maar ik moet ook mijn centjes tellen om dat te kunnen betalen. Dus het enige zinvolle dat ik uit mijn mond kreeg was dat ik hem het van harte gun dat hij dat weer kan oppikken en dat ik hoop dat die droom voor hem dat die droom werkelijkheid wordt. En met een beetje een weemoedig gevoel wandel ik weg van hem. Loze woorden misschien maar wat zeg je daar anders op? Maar ik hoop het echt van harte voor hem!

Waiting Point

Ik was net deze foto aan het trekken toen de man op mij kwam afgestapt…