cultuur

28/7 2009

ego cultuur

1

Gisteren, op weg naar huis in de auto, luisterde ik op radio een naar een interview met schrijfster Monica Van Paemel. Zij had het onder andere over de stijgende personencultus en ego – cultus die een stijgende trend is in onze maatschappij. Ik kon haar niet meer gelijk geven. Mensen zijn zo gericht op het al dan niet terecht claimen van hun status in de maatschappij en dat is een triestig verschijnsel. Ze claimen dat zij belangrijker zijn, meer rechten hebben, voorrang hebben op anderen. Deze claim is meestal gestoeld op een fictief beeld van zichzelf waarin men zich belangrijk acht: door meer geld, een groot aanzien binnen een bepaalde referentiegroep of zelfs uiterlijk, …. Je ziet dit zowel bij jongeren als volwassen terugkeren. Het individu primeert bij sommige mensen boven het sociale gegeven terwijl dat meestal een individu gevormd wordt door de groep of sociale omgeving waarin hij zich bevindt. Mensen eisen, claimen, verwachten en indien dit niet ingewilligd wordt is er geen ruimte voor een gesprek. Als dat het uitgangspunt is, dan is er zowieso al geen gesprek. Als je even rond kijkt op eender welke locatie waar veel mensen bijeen zijn, dan kan je ze er zo uithalen. Volgens mij is deze claim meestal gebaseerd op een vorm van onzekerheid waarin men tracht een positie te verwerven die zekerheid geeft, ook al is het ten koste van anderen. Het uit zich in de meest banale situaties: op het werk,  in het verkeer, bij het zoeken naar een parkeerplaats, in de rij bij de winkel, op evenementen waar je voor een dure vip kaart belangrijker bent dan anderen, bij het wandelen over straat waarbij men verwacht dat je voor hen en stap opzij zet, …

Enfin, ik denk dat iedereen zich hier wel eens toe laat verleiden dat is natuurlijk ook een beetje de aard van het beestje maar er zijn gradaties. En helaas leven sommige mensen vaak in de hoogste gradatie.

in Lifelog , Opinion Tags: ,
15/7 2009

De culturele tour op

2

Kom ik daarstraks bij mijn ouders aan en zit mijn moeder naar de Tour de France te kijken. Verbaasd vraag ik wat ze in hemelsnaam aan het doen is… ‘t Antwoord was simpel:

Awel, ik kijk niet naar die coureurs maar naar de omgeving. Als er dan een mooi kasteel, dorp, gehucht of weet ik veel wat in beeld komt dan ga ik opzoeken waar dat juist ligt, van welke eeuw dat dateert en wat de geschiedenis er achter is. En als dat allemaal meevalt, dan rijden we daar wel eens naartoe op vakantie. Simpel toch, een beter reisgids bestaat er niet voor Frankrijk.

Oef, het was dus nog steeds mijn moeder die daar zat en op cultureel verantwoorde wijze de tour volgde.