buren

25/8 2009

de liefste buurvrouw

4

Komt mijn buurvrouw daarstraks aanbellen. Mijn buurvrouw, moet u weten is een lieve oude alleenstaande dame, ze is nog redelijk te been maar hoort niet meer zo goed. Anyway, daarstraks belde ze aan, ik doe de deur open en zie ze staan met een factuur in de hand.

“Ja de facteur é zen eige vergist en heeft uw factuur in mijn bus gedropped.”
En ze zwaait met het desbetreffende vehikel in haar handen.
“Ik had er geen erg in en heb ze maar direct betaalt”
(een factuur van 183 euro van mijn Telenet-installatie)
“Vorige week was ik mijn papieren aan ‘t oprommelen en ik zag dat die helemaal niet op mijn naam stond”
“Dus ik heb uw factuur per abuus betaalt.”
“En ik zag uw schoenen niet in de gang staan dus ik dacht dat ge met congé waart, daarom ben ik niet eerder te komen bellen…”

Enfin, dat gesprek duurde nog wel even. Maar toch gewoon grappig, uw buurvrouw die je facturen betaalt! En dan nog wel blindelings zo’n bedrag voor internet. Ik verzekerde haar dat ik het direct ging terugstorten en of ze even haar rekening nummer wou geven. Bank van de Post, “al héél mijn leven”, verzekerde ze me en de nummer rolde er zo uit.
En het grapje of ik nog facturen aan haar mocht meegeven heeft ze ofwel niet gehoord ofwel vond ze het niet grappig.

in Lifelog Tags:
3/3 2009

Ugly Naked Guy

10

Ik stap deze ochtend onze appartementsblok buiten, ik wandel voorbij het keukenraam van het gelijkvloers appartement en kijk even binnen via het raam en voor ik het weet maak ik oogcontact met mijn volledig naakte onderbuur. Naakt als in: nue, naked, nude, the full monty, adamskostum, in volle glorie

Toch een beetje raar hé, op ‘t gelijkvloers wonen, op een plek waar de hele blok passeert en dan voor het keukenraam naakt staan. Ik heb eens vriendelijk geknikt en gedaan alsof er niets aan de hand was. Spijtig dat het zijn madam niet was want die is anders ook niet mis.

Enfin, ik ben den dag gestart met een very bad visual en ik ben nogal visueel ingesteld dus er mag altijd iemand mij komen helpen om dat slechte beeld uit mij kop te halen.

in Lifelog Tags: ,
11/1 2009

Seriously

4

Ik weet niet welke god ik een stevige trap tussen de benen heb gegeven maar in elk geval heb ik de woede van één of andere muzikale god op mijn dak gehaald.  Sinds kort, sinds de nieuwe bovenburen dus, worden wij zondagochtend gewekt door een oorverdovende serenande van één van de twee kerels die boven ons wonen. Ofwel zingt hij mee met de radio of wel hebben ze daar die karaoké playstation maar in ieder geval worden wij getrakteerd op een übervalse serenade met uitschieters in zowel hoge als lage tonen. ‘t Is niet aangenaam om er wakker van te worden maar eenmaal we dan toch wakker zijn liggen we te gieren in ons bed want het is echt gewoon hilarisch! En wat is er leuker dan met schuddebuikend van ‘t lachen op te staan ‘s  zondags. Ik verkies nog altijd dat boven de dj’ende hollander schuin onder of de demente aritmische pianist net onder ons. De fitness is ondertussen redelijk ok, daar hebben we geen last meer van voorlopig. Bovendien lijken het mij sympatieke kerels en als ge iemand sympatiek vindt dan verdraagt ge meer… zo subjectief zijn we wel! En ‘t is ook niet elke dag in tegenstelling tot de rest.

Maar ik moet echt iets héél staout hebben gedaan om constant door muzikale incompetente gebrainwashed te worden. Ik ben benieuwd wat ons hier nog op muzikaal vlak te wachten staat in de tijd dat we hier nog wonen. Seriously, what’s next!

29/9 2008

echt…

4

soms kan ik mezelf wel voor de bek slaan.

Daarstraks stap ik de lift in bij mij thuis, vlak voor de deur dicht gaat stapt mijn onderbuur nog net binnnen. Je weet wel, die onderbuur die elke dag tussen vaste uren dezelfde drie noten ligt te rammen op zijn piano. Knettergek word ik ervan… . Ik bekijk de man even en om de ongemakkelijke stilte te breken (ik heb nogal de neiging om het ijs te breken in zo’n situaties) vraag ik hem domweg: “En hoe ist met piano spelen” … echt, ik was zelf gewoonweg stomverbaasd dat die vraag er uit floepte! Van de 3 miljoen vragen die ik had kunnen stellen, kom ik net met die op de proppen… de nagel aan mijn doodskist is dat pianospelen en ik vraag er quasi geïnteresseerd naar. Nu denkt die flurk dat ik nog achter hem sta ook! Twee lange verdiepen heb ik dus geluisterd naar het antwoord van hem:

dat het zwaar was om na handenarbeid de hele dag nog piano te spelen
dat hij gisteren nog les heeft gehad (serieus, dat had ik niet gehoord)
dat hij het al 18 jaar aan het leren is (… mijn mond viel open tot de -1 )
dat het eindelijk wat begint te gaan (no way!)

en ondertussen zat ik maar bevestigend ja te knikken en van “tuurlijk” en “och allé” te doen. En als klap op de vuurpijl zeg ik nog als hij uitstapt: “Allé, succes ermee!“! (zwanskiknueenpakofwa!?)

Terwijl ik deze post zit te schrijven dringen zijn pianonoten penetrant door het nummer van Beirut door… tum tum tuuuum, heel de tijd!

soms kan ik mezelf echt voor de bek slaan!