Asiel

17/6 2009

Een thuis voor iedereen

6

Deze namiddag heb ik de kans gekregen om te vertoeven in het Asiel Centrum van Ekeren. Ik kreeg de gelegenheid om de mensen in hun doen en laten vast te leggen. In Ekeren verblijven ongeveer een 140 mensen waarvan bijna de helft kinderen zijn. Dat het een levendige boel was hoef ik dus niet te vertellen. De eerste uren dat ik daar rondliep werd ik zowat langs alle kanten aan de mouw getrokken om foto’s te trekken terwijl ze gekke bekken trokken of hun beste vriendje bij de mouw voortsleurden om te poseren samen. Op een zeldzaam moment kon ik ze bijna ongemerkt vastleggen.Inside Fedasil

Ik ben ook weer een ervaring rijker. Daar waar ik vroeger dacht dat zulke centra echt transit plekken waren, voor mensen die niet in ons  land welkom zijn om politieke, juridische of weet ik veel welke andere reden. Daar weet ik nu van dat het eigenlijk meer instant leefgemeenschappen zijn. Waar gezinnen, individuen, jong, oud, ziek en gezond… verplicht zijn om op een kleine ruimte zo goed mogelijk met elkaar samen te leven. Omdat ze niet anders kunnen, omdat ze nergens anders terecht kunnen. Op dit moment in hun leven is het centrum waar ze verblijven hun thuis en de medebewoners hun vrienden en lotgenoten. Een plek waarbij er zelfs nieuwe vriendschaps – en liefdesrelaties ontstaan. Dat heb ik zelfs op één namiddag kunnen vaststellen.
Inside Fedasil

Wat me ook opviel was de motivatie en gedrevenheid waarmee de mensen die werken in dit asiel centrum. Vrolijk, oprecht, relativerend maar bòvenal begaan met de mensen die onder hun hoede zijn geplaatst. Ze stralen dat gewoon uit!

Spijtig genoeg zal op het einde van dit jaar dit centrum onherroepelijk gesloten worden zonder dat er reeds een alternatief is voor hun huidige bewoners en zelfs werknemers. In het slechtste geval staan deze tegen het einde van het jaar gewoon op straat… letterlijk op straat! Dat is toch niet mogelijk… iedereen heeft toch recht op een thuis!

[ More picsfull screen ]