- dipfico's daily -

Dat Sony in staat is om degelijke camera’s op de markt te zetten, daar was ik al van overtuigd nadat ik de a850 had getest een jaartje geleden.

Na de presentatie over de a77, in Clastres was ik benieuwd of ze deze lijn verder hebben kunnen trekken in de lagere regionen van de camera ketting. De A77 wordt gepositioneerd als de prosumer camera & voor de ervaren amateur.

De technische features kunnen ze bij Sony veel beter uitleggen, dus kijkt u even op de product pagina’s van De a77 en verdiep u in de details. Daar ga ik het niet uitgebreid over hebben, of toch niet over alles. Ik wil het vooral op gebruiksgemak, kwaliteit beoordelen. Hou er ook rekening met dat ik dit bekijk vanuit mijn persoonlijk perspectief en behoefte.

Lees verder »

Bekijk hier de volledige reeks: Au bord de la mer

In schril contrast met het majestueze “Cimetière Américain” ligt iets verder in Normandië: Le cimetière militaire Allemand, het kerkhof voor de gesneuvelde duitse soldaten gedurende de Invasie in Normandië.

21.400 Duitse zielen liggen hier begraven, dat is zowat het dubbele van wat er op het Amerikaanse kerkhof ligt. En zoals de tekst aan het begin van dit litteken uit de geschiedenis aangeeft: de ene al met meer overgave dan de andere:

Velen liggen hier begraven, gestorven voor een doel waar ze al dan niet verplicht of in overtuiging voor vochten.

Zegt genoeg denk ik….

‘t Contrast, zoals ik al zei, is fenomenaal. Daar waar je bij het Amerikaans kerkhof het gevoel hebt dat je op de gewijde heilige grond van helden wandelt (wat het op zich ook zijn). Alles in perfecte symmetrie, majesteus en bombastisch, de eindeloze rijen van witte kruisjes die elk op zich een gesneuvelde Amerikaan voorstelt.

Op het Duitse kerkhof heerst een héél andere sfeer, eentje in mineur. Kleine zwarte plaatjes in de grond met telkens een naam op. Of zelfs geen naam maar gewoon een vermelding “Zwei Deutche soldaten” … ook rij na rij na rij…

Ik word daar steeds een beetje stil van, mensen die in massa geofferd worden voor politieke overtuiging en machtswellust van enkele individuen… Of ze nu op het Amerikaanse of Duitse kerkhof liggen ik denk dat die liever waren oud geworden met hun vrouwtje en kinderen dan in een vreemd land neergekogeld te worden voor een onbeduidende zaak…

Dat we er nog snel even tussenuit wilde, voor de geboorte van nummer 2 in december, dus wij snel een B&B geboekt ergens tussen “vis & noch vlees“…

Inpakken dat duurt niet lang bij mij: wat t-shirts, sokken, onderbroeken, nog wat rommel en klaar is kees. Waar ik véél meer tijd aan besteed is hoe is het hoe en wat van diginess ik allemaal meesleur. De tijd van vele lenzen en laptop is al lang achter de rug. Voor een korte trip neem ik één lens en één camera mee, de iPad om alles op te bewerken en te posten. That’s it. Ik heb er alleen lang over gedaan of ik mijn X100 zou meepakken, want dat is ondertussen echt mijn “compagnion de route” geworden. Maar aangezien ik de Sony a77 een tijdje mag uittesten, heb ik besloten enkel die mee te nemen. Alle beeldjes in deze post zijn dus met de Sony a77 genomen en bewerkt met Snapseed for iPad. De review van de Sony a77 komt later nog …

Wij zijn zo ‘n een beetje een “hit ‘n run” toeristen, wij kijken op de kaart wat ons interessant lijkt en rijden daar héén, als het niet zo interessant is of er te véél volk is dan keren we gelijk onze kar en rijden gewoon naar het dorpje ernaast en na een uurtje vertoeven verhuizen we gewoon weer naar het volgende. Nu de meeste dorpjes in Frankrijk en dus ook in Normandië zijn redelijk toeristisch, dus wij hebben veel van “Hit & Run” gedaan… enfin, wat snapshots:

_{(Snapshotted with the sony a77 & processed with Snapseed for iPad)}

_{(shot with the sony a77 processed with Snapseed for iPad)}