- dipfico's daily -

Een top schijf van Daan om het weekend op ‘t gemakske in te zetten!

Eeuwen geleden maar ik heb nog eens een stokje in mijn gezicht gekregen. Deze keer komt ie van SieToeBie en de vraag is héél simpel: 5 tunez that make you happy. Moeilijk voor mij want ik kan er zeker 100 geven. Here we go:

1. Manu Chau: El Hoyo

Absoluut een triestig onderwerp wat ze bezingen maar ‘t ritme en tempo maken mij altijd goed gezind.

2. Yann Triessen: Rue des Cascades

Mijn grootvader heeft mij vroeger eens meegenomen naar een clavecimbel maker, sindsdien ben ik gek op het geluid ervan. Dit nummer is gespeeld op een clavecimbel, in combinatie met een piano, viool en accordeon. En telkens ik dat hoor moet ik terug denken aan mijn grootvader.

3. The Toy Dolls: Toccata in Dm

Een pretpunk groepje van weleer en pure jeugdsentiment. Gewoon een heerlijk opzwepende sound. Goed om lange ritten in de auto op te vrolijken of tijdens het lopen. Het orginele nummer duurt ongeveer 9 minuten. Maar ik geef jullie de verkorte versie. Grappig is ook dat dit zootje ongeregeld een Conservatorium opleiding heeft genoten en dat hoor je in al hun nummers, technisch nogal hoogstaand.

4. Pia Zadora & Jermaine Jackson: When the rain begins to fall

Een klassieker van formaat en fouter kan je niet gaan. Maar geef mij wat pinten en nen dansvloer en ik gaan er volledig voor! En ook véél jeugdsentiment.

5. Nagasaki: Scorpio Rising

Eentje vanuit den tijd toen we nog met ons klompen op den dansvloer stonden.

Zo ik had er hier gemakkelijk nog 95 bij kunnen zetten maar deze vijf zijn het, op dit moment geworden.

Weet u nog die tijd toen al die mannetjes kaal en strak over de dansvloer stuiterden…

Bij de dnkrs hebben ze daar nu een akoestische versie opgeborduurd. Of zoals ze zelf zeggen:

Met Japie op gitaar en vocals, en Dimi op backing vocals, leuning-van-de-bank-drums en sleutelbos-aan-je-schoenveter- tamboerijn.

Let vooral op de diepzinnigheid waarmee ze de tekst brengen. Ze gaan er helemaal voor! Mooi!

Ik ben blij dat mijn ex-collega en vriend Dimus The Primus zijn tijd nuttig doorbrengt!
Way To go!

Hà, dat vind ik nu eens een steengoeie schijf sé!

Fever Ray – Triangle Walks (Tiga’s 1-2-3-4 Remix)

Net terug van een streepje muziek uit het Openlucht Theater van Antwerpen. Sinead O’ Connor was performing. Ik ken er een aantal nummer van en ben er absolute fan van. Vroeger in één of andere woedende bui kon ik dertig keer achter elkaar naar het nummer Troy luisteren… heerlijk hoe dat nummer woede – agressie – onmacht – verdriet – … in één adem verwoordt en dan die stem, die stem die door merg en been snijdt en een ongekende kracht heeft. Vanavond kregen we nog steeds dezelfde Sinead voor onze neus met een nog steeds (bijna) even krachtige stem, een timide een teruggetrokken houding, die zonder begeleiding met alleen haar stem het hele openlucht theater muis- maar dan ook muis stil kreeg. Maar voor het eerst hoorde ik ook een zeemzachte stem en een héél ander type nummers… Haar nummers raakte mij echt zowel de tonen, klanken als de teksten. Bijna al haar nummer zijn autobiografisch en dat voel je in elk nummer, in elke stemtrilling. In elk geval ga ik gewoon morgen al haar nummer op iTunes kopen! Ik ben nog méér fan als voorheen. Ik ken weinig zanger(essen) die zonder begeleiding hun publiek zò in vervoering kunnen brengen! Luistert u toch nog even mee naar Troy van op Pinkpop 1988, een dijk van een nummer. Let vooral ook op de expressie tijdens het zingen.

Het plaatje dat tegenwoordig veel opstaat op terugweg naar huis is Assasinator van Eek-a-mouse. Misschien dat de tekst helemaal to the point is maar het ritme zit alvast helemaal goed om tegen het einde van de A12, de nieuwe autoroute du travail, helemaal ontspannen de koekestad binnen te rijden.

Onder het motto begin de dag met een goei streepje muziek: Dead Pirates – Wood. De clip is op zich al een pareltje! Het nummer is via hun site te downloaden, ain’t that fresh!

Serieus… dit is een dijk van een plaat! Wat een power zit er in die stem…

Reuzeschijf deze, ik hou enorm van dat “Scatten” of hoe dat ook mag heten. Ook weer inspiratie gehaald uit de Black Power CD reeks van De Standaard.