Tom Cole is op zoek naar nieuwe horizonten, niet omdat ze op zijn huidige plek niet tevreden waren, integendeel, maar omdat hijzelf gewoon eens een nieuwe uitdaging wil aangaan. Dat kunnen we alleen maar toejuichen: C.H.A.N.G.E ! Als u op zoek bent naar een kick ass Art Director, I would hire this guy! I’m just saying…
De Paus gaat de gewonden en overlevenden bezoeken en eer aanbrengen … nà Pasen. Ben ik nu de enige die dat belachelijk vind? Ceremonie verkiezen boven, in dit geval echt wel, je naaste medemens. Dat doet het ‘m toch wel helemaal voor mij. Die mens heeft sinds gisteren tot en met volgende zondag geen moment tijd om het rampgebied, in notà bene zijn eigen land te gaan bezoeken en de werken van barmhartigheid en naastenliefde te gaan verkondigen voor de vele gelovigen die de regio herbergt. Hij als grote bezieler van de christelijke leer zou toch een beter voorbeeld moeten geven. Maar néén, hij verkiest het uitvoeren en instandhouden van een verouderde monotone ceremonie boven effectief voor je medemens iets betekenen.
Ik ben geen grote katholiek maar ben wel opgegroeid met die waarden en normen, met de boodschap dat ik er vrijblijvend kan over beschikken in mijn verder leven. In dat opzicht heb ik altijd respect gehad voor onze vorige paus, die mens was oud en versleten had een goed hart maar was denkelijk niet meer mee met de hedendaagse tijd. Dat begrijp ik, op een bepaalde leeftijd heb je daar geen voeling meer met en blijf je vastklampen aan de waarden die je héél je leven hebt gekend. Ik respecteer en begrijp dat.
Maar met de komst van de nieuwe paus had ik nu wel gehoopt dat er een frisse wind door het Vaticaan en katholicisme zou waaien. Een wind van vernieuwing en progressie, waarin de oude kerkelijke zienswijzen aan de moderne waarden, normen en pijlers zouden worden gematched. Maar niets is minder waar, ik heb het gevoel dat deze paus radicaal de oude waarden wil bewaren en verkondigen… Dat daar 10.000 mensen door zullen sterven omwille van aids is niet relevant in hun zienswijze! In andere omstandigheden zouden zulke daden als genocide worden bestempeld…
Weet je wat het eerste fundamentele verschil is tussen Vlamingen en Franstaligen op de werkvloer? Een Vlaming komt toe op zijn werk, zet zijn spullen weg, gaat koffie halen, zegt vriendelijk goedemorgen tegen iedereen en gaat naar zijn werkplek and gets on with his business. Bij onze franstallige vrienden is het identiek hetzelfde geval, alleen groeten zij iedereen door te kussen. Ik wil hier absoluut geen communautaire discussie van maken, ‘t is gewoon een vaststelling hé, ik blijf dat vreemd vinden.
Daarop aansluitend, vind ik het ook raar dat als je klanten op bezoek hebt dat je die gaat kussen: met zowel collega’s als je klanten heb ik een professionele relatie, dat wil zeggen dat er duidelijke afspraken zijn en verwachtingen … dat kussen en knuffelen is alleen maar een schijn om alles met de mantel der liefde te bedekken. Als ‘t er op aan komt, lees centjes en resultaat, dan zijn het niet de kusjes die tellen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb fijne collega’s en er zijn héél toffe klanten bij.
Maar ik heb geen behoefte om te kussen op ‘t werk. Ik kus mijn vrienden, ouders, mijn lief en soms mijn eigen pollekes … en in volgorde van affectie de één al wat méér als de ander. Een kus geven is voor mij een teken van genegenheid, respect en vetrouwen in een intieme sfeer. Elke ochtend iedereen die je pad kruist een kus geven doet afbreuk aan het mooie gebaar van een kus. Natuurlijk heb je ook aangelegenheden waarbij je beleefdheidszoentjes moet geven, ik probeer die zo veel mogelijk te vermijden en steek meestal ostentatief mijn recheterpoot uit om duidelijk te maken dat ik geen zin heb om tegen uw wang te gaan hangen. En daarbij komt nog als het een héél mooie vrouw is die mij kust dan word ik rood tot achter mijn oren… en dan sta ik daar tomato-head te wezen. Zo af en toe een kusje op ‘t werk is leuk… zolang het maar spontaan, gemeend en niet elke dag is!
Gisteren op initiatief van the misses naar Den Bourla geweest om naar een stuk Maria Magdalena te gaan kijken. Ik sta voor véél open maar dit: het was mijn ding niet, ik ben na een half uur opgestaan en doorgegaan. ‘t Was nog een prachtige avond buiten en die wou ik dan absoluut niet doorbrengen met naar een stuk te kijken dat ik niet boeiend vind, the misses dacht daar nét zo over.
Cinema-opera heet het genre, opzich is dat het technisch gezien wel héél knap: timing van speeches, videomixing, een beetje de speciale uithangen met voice-effecten… maar inhoudelijk was voor mij de rode draad ver te zoeken. En dan lijkt het gewoon alsof er een face-panited manneke raar staat te doen voor een groot videoscherm… en daar vind ik nu geen bàl aan! ‘t Kan liggen aan het gat in mijn cultuur of aan mijn gebrek aan fantasie… but I doubt it!
Wel was ik onder de indruk van de Bourla Schouwburg, ik was gewoonweg vergeten hoe impossant die grote zaal is, my god! Het lijkt echt alsof je het barokke tijdperk binnenstapt. Ik zag terug statige mannen met hoeden, wandelstok en sik, geflankeerd door vrouwen met wijde hoepelrokken, paraplu’s en hoedjes in alle formaten… Beneden en helemaal boven het plebs en daartussen een rijke laag van mooi uitgedoste mensen. Vooraan onder het podium het orkest… en dat alles in een gigantisch overdonderend kader. Ik was even terug in de tijd…
Enfin, nadat ik de zaal van kop tot teen had bekeken en ik me er van het verzekerd dat het stuk niet beter ging worden zijn we op onze fiets gesprongen en hebben rond gecruised door ‘t stad tot de zon helemaal verdwenen was .. heerlijk moment is dat… schemertijd!
Via twee sympatieke mensen een jobke doorgekregen voor wat foto’s te gaan trekken. ‘t Was nogal short notice want ze zochten dringend een fotograaf; de fotograaf van een hotel in Brussel had het laten afweten en ze hadden binnen 40 minuten een vervanger nodig in Brussel. Ik had een telefoonnummer doorgekregen en heb contact opgenomen. Na wat details door te lopen leek het mij wel leuk om te doen. Na het doorgeven van mijn prijs zei de lieftallige dame dat ze het met ‘meneer de directeur‘ ging bespreken en me iets zou laten weten binnen 15 minuten. No problemo, ik was mijn gear al aan ‘t inpakken en ondertussen vertrokken naar Brussel, kwestie om al een beetje te anticiperen op de korte tijdspanne. Na 10 minuten krijg ik een telefoontje met de melding dat ze mij niet nodig hadden, de prijs was te hoog. Ze hadden meer iets in gedachten van mij te betalen in met een gratis etentje in het hotel restaurant…
Kijk, ik ben nu echt niet vies van een beetje onder de prijs werken en vaak werk ik zelfs voor niet, zelfs voor onbekenden lever ik soms gratis foto’s aan. Maar als één van de grote hotelketens vanop één van de duurste straten in België je nodig heeft dan verwacht je wel dat ze je willen vergoeden om hen op zo’n korte tijd uit de nood te helpen. Of zie ik dat nu verkeerd?
En dat ze mij niet kennen dat snap ik nog wel, maar diegene die ze eerst hadden gecontacteerd is niet zomaar de eerste de beste en ik had zijn gezicht wel eens willen zien als ze hem voorstelde om hem bij wijze van spreken met maaltijdcheques ter waarde van één lunch te vergoeden.
Ook wéér zo héél praktisch: de straten rondom ons staan de laatste weken bezaaid met parkeer verbodsborden. Op zich al redelijk irritant want het is altijd een gokje om je er toch te parkeren en elke morgen stap je met de staart tussen de benen naar je wagen in de hoop dat hij er nog staat en als ‘t kan zonder boete.
Maar als er staat dat je niet mag parkeren tussen 6u ‘s ochtends en 18u ‘s avonds, dan vraag ik me toch welke frisse daar graten in zag en hoe hij dat rijmde met het leven van de buurtbewoners. Wij komen na 18u thuis van ‘t werk, daar geen probleem, maar denken die nu echt dat wij onze wekker gaan zetten om half zes om dan naar buiten te gaan om tevergeefs naar een andere plaats te zoeken om dan weer naar bed te keren om een uur later te vertrekken naar ‘t werk. Ze denken ook niet altijd na hé. Gewoon omdat de mannen van den bouw graag vroeg beginnen, iedereen wakker maken met hun zware machines om dan vervolgens om 9u een pauze van een uur te houden!
Soms heb ik het idee dat er twee parallele werelden zijn die proberen naast elkaar te leven en hopen dat ze niet met elkaar in contact komen…
Ik heb de voorbije dagen slechts drie namen de revue zien passeren: Yves Leterme, Didier Reynders en Jo Vandeurzen en allemaal doen ze van vingerke wijs naar elkaar over wie de schuldige is. Want er moet een schuldige aangewezen worden voor het Fortis dossier, de schuldige voor het failliet is gevonden. De heksenjacht naar de schuldige die het reddingplan om zeep heeft geholpen is vollop bezig. De verkoop aan BNP Parisbas is een klucht aan het worden en geen man weet nog hoe het ervoor staat…
Is er nog iemand die onze regering sérieus neemt? Neemt onze regering zichzelf nog serieus? Volgens mij gaan er rake klappen vallen bij de volgende verkiezingen, ik hoop het toch!
Deze ochtend er twee én een half uur over gedaan om op ‘t werk te geraken. Gewoon omdat er een paster in een Porsche was die zo nodig moest laten zien dat snelle auto’s niet voor broekies zijn. Natuurlijk staan alle ander patsers dan ook in de file door die ene patser, zoals die kerel in de Porsche voor mij. Ik vraag me trouwens af wat die file heeft gekost aan vadertje staat en de bedrijven.
Loading ...Met de tram het stad in… op weg naar de tramhalte zien we achter ons de tram al opduiken. Een klein spurtje terwijl hij ons voorbijraast naar de halte helpt ons om hem nog net te halen. Ik wandel naar voor om een ticketje te betalen. Vooraan zitten twee redelijk jonge kerels in het bestuurdershokje een beetje cool te wezen.
Echt, die kerel was zo boertig en bot dat hij mijn bloed aan het koken zette! Ten eerste had ik de tram maar net gehaald, ten tweede moet ge altijd gepast betalen aan die automaten aan de haltes en ten derde als ge op de tram kunt betalen dan moet ‘m daar niet over zagen. Op zo’n momenten begrijp ik heel goed waarom ze af en toe zo eens een chauffeureke bijéén stampen. Zo een denigrerend gedrag… serieus daar kan ik niet tegen!
Anderzijds mag het wel gezegd worden dat de trambestuurder op de tram naar huis dan weer enorm vriendelijk en sympathiek was. Dus ik wil ze absoluut niet over één kam scheren maar der zitten typekes tussen die voorwaar eens goed dooréén geschud moeten worden.
Vandaag tijdens een zwerftocht door Antwerpen terecht gekomen op het Begijnhof van Antwerpen. Heerlijk zo van die plekjes, daar heeft de tijd echt stil gestaan, rust evenwicht overheersen er, soms iets te veel maar al bij al is het een stukje geschiedenis dat we moeten koesteren.
Waar ik ontzettend door gecharmeerd was het kapelletje waar mensen hun dank aan God betuigden omdat hun gebeden verhoord waren. Je zag er vanalles: bedankingen voor genezingen, om kinderen die heelhuids van de oorlog zijn weergekeerd, de zoektocht naar een bruid of bruidegom, … Zo heerlijk menselijk en tijdloos, want willen we niet allemaal de juiste persoon aan onze zijde, een gezond leven en kinderen die ons overleven. En of je nu gelovig bent of niet, ‘t ritueel op zich vind ik al prachtig.
[view big]
Recent Comments