- dipfico's daily -

Deze namiddag heb ik de kans gekregen om te vertoeven in het Asiel Centrum van Ekeren. Ik kreeg de gelegenheid om de mensen in hun doen en laten vast te leggen. In Ekeren verblijven ongeveer een 140 mensen waarvan bijna de helft kinderen zijn. Dat het een levendige boel was hoef ik dus niet te vertellen. De eerste uren dat ik daar rondliep werd ik zowat langs alle kanten aan de mouw getrokken om foto’s te trekken terwijl ze gekke bekken trokken of hun beste vriendje bij de mouw voortsleurden om te poseren samen. Op een zeldzaam moment kon ik ze bijna ongemerkt vastleggen.

Ik ben ook weer een ervaring rijker. Daar waar ik vroeger dacht dat zulke centra echt transit plekken waren, voor mensen die niet in ons  land welkom zijn om politieke, juridische of weet ik veel welke andere reden. Daar weet ik nu van dat het eigenlijk meer instant leefgemeenschappen zijn. Waar gezinnen, individuen, jong, oud, ziek en gezond… verplicht zijn om op een kleine ruimte zo goed mogelijk met elkaar samen te leven. Omdat ze niet anders kunnen, omdat ze nergens anders terecht kunnen. Op dit moment in hun leven is het centrum waar ze verblijven hun thuis en de medebewoners hun vrienden en lotgenoten. Een plek waarbij er zelfs nieuwe vriendschaps – en liefdesrelaties ontstaan. Dat heb ik zelfs op één namiddag kunnen vaststellen.

Wat me ook opviel was de motivatie en gedrevenheid waarmee de mensen die werken in dit asiel centrum. Vrolijk, oprecht, relativerend maar bòvenal begaan met de mensen die onder hun hoede zijn geplaatst. Ze stralen dat gewoon uit!

Spijtig genoeg zal op het einde van dit jaar dit centrum onherroepelijk gesloten worden zonder dat er reeds een alternatief is voor hun huidige bewoners en zelfs werknemers. In het slechtste geval staan deze tegen het einde van het jaar gewoon op straat… letterlijk op straat! Dat is toch niet mogelijk… iedereen heeft toch recht op een thuis!

[ More pics - full screen ]

Gisteren met the misses gaan eten in Gallo Nero: een cozy Italiaans restaurant in Antwerpen. Heerlijk – eerlijk eten en vooral zo’n charmante bediening. Ik was gisteren al gecharmeerd door het karakter van de Italiaanse man die ons bediende. Hij, samen met zijn belgische vrouw, hebben dit restaurant 2 jaar geleden geopend. Ik vroeg hem gisteren of ik vandaag mocht terugkomen om eens wat foto’s te trekken van hen en het restaurant: een héél simpele ja volgde daar op. 

Dus vandaag stond ik daar weer en werd voorgesteld aan zijn vrouw die net uit de keuken kwam met een nieuwe probeerseltje: Sint Jacobsschelpen met truffel-olie en witloof. Luidruchtig aan discussierend in ‘t Italiaans,  bespraken zij hun bevindingen terwijl ik rustig wat rondkeek en foto’s trok. Ze vroegen of ik ook wou proeven en wilden weten wat mijn bevindingen waren. Die ik dan ook eerlijk heb gegeven: het waas heerlijk alleen het witloof smaakte te sterk af en de man beaamde me dat. En of ik koffie wou en of ik tiramisu erbij lustte … en ondertussen babelend over koetjes en kalfjes, foto’s trekkend …Het hele gesprek gebeurde in een mix van Vlaams – Frans – Italiaans maar op geen enkel moment was dat een issue. 

Heerlijk was dat, ik mocht gewoon bij die mensen binnenvallen in hun dagelijks doen, rustig praten met hen en impressies vastleggen zonder dat zij daar een probleem van maakten. Ik hou van zulke openheid, ik hou van open sociale goedaardige mensen. Mensen zouden wat meer zo moeten zijn. O ja, en ‘t eten is daar geniaal lekker…

[nog wat impressies]

Al mijn vrienden hebben al redelijk wat koters rondlopen. De kinderverjaardagsfeestjes schieten dan ook als paddestoelen uit de grond. Gisteren was er een groot feestje met veel bengels. Voor de fun had ik wat flitsmateriaal meegenomen om een beetje portretjes te nemen, en dan hoefde ik niet héél de tijd met één of anderen bengel op de arm lopen. Zo kon ik mijn skills een beetje oefenen en leuk voor die vele ouders die apetrots zijn op hun koters.

[ volledige set - full screen ]

Set up:
2 “D-light 4″ flitsers met softbox
Rechts boven belicht
Links onder belicht.
Black Velvet Background

Als twee haantjes staan ze daar te wachten op het strenge teken van hun leermeester… Plots klinkt het hard “En Garde!” Beide schermers vliegen naar voor en twee stevige tikken later is het al voorbij! De leermeester geeft zijn goedkeurend knikje naar de winnaar en stuurt bij waar nodig en het spel start opnieuw, telkens opnieuw, steeds rekeninghoudend met de de etiquette en stijl die het een schermer betaamt… Zo zijn ze wel die fransen, ijdel en trouw aan traditie! En zo op straat naar een kanaal met een degen in je hand kan dat wel eens vreemd overkomen. [ view big ]

Dit weekend een paar dagen in Parijs vertoefd. Daar waar ik vorig jaar in deze stad nogal onder de indruk was het monumentale,  bombastische en historische, zoveel was ik deze keer onder de indruk van de mensen die zich tussen deze monumentale gebouwen bewegen. Nog nooit heb ik een stad gezien waar zoveel mensen buiten leven en de publieke ruimtes zo optimaal benutten en weten te appreciëren. Parijs heeft een dozijn aan prachtige parken en pleintjes waar na de werkuren vlotjes wordt neergestreken om bij een pint of fles wijn te babbelen: jong en oud, vrienden, koppeltjes, buren collega’s allemaal kruipen ze bij elkaar. De parken zijn zo groot dat je nooit het gevoel hebt dat je als een bakvis in een groen aquarium zit… alles ademt groen, gezelligheid en ruimte uit, en dat alles in een prachtig historisch kader. Daar zit ‘m de magie voor deze stad, de perfecte combinatie tussen werken en leven in een prachtig kader!

Bovenstaande foto is getrokken aan Canal St Martin in het 19e Arrondissement. Ongeloofelijk leuke strook waar je héél veel gezellige bars, brasseries kan vinden. Dit koppel zat er gezellig gitaar te spelen, te zingen en pinten te drinken…. soms is geluk niet ver te zoeken!

[ Bekijk de volledige set (32) - full screen - kaart ]

Dit is Stan… Stan was jaar en dag mijn achterbuur en ik heb een grenzeloze sympathie voor deze man. Stan was de man die in de winter de sleeën van de hele buurt achter zijn auto bond en met alle kinderen op de sleeën reed hij dan eindeloze toertjes in de straat, in de zomer mochten we een keer per dag aanbellen bij hem om een snoepje uit de doos te kiezen: zijn vrouw liep dan statig naar de kast in de keuken en haalde een tupperwaredoos vol lekkers en dan mochten wij er één uitkiezen. Als we een goed rapport hadden wel eens twee of drie! Maar nog wonderbaarlijker: in Stan zijn tuin staat een gigantische wei waar herten en bambi’s rondlopen…. toen we héél klein waren waren dat echt fantastische bezoeken voor ons aan die beestjes. Later toen we ouder waren entertainden die beesten ons door op de meest onmogelijke momenten over het 2 meter hoge hek te springen! Wij gingen dan met heel de buurt op zoek naar die beestjes, geloof me een snel en vinnig hert proberen te vangen is niet evident.

Vele jaren later is hij beginnen schilderen… zéér gepassioneerd! Ik ging vaak tijdens mijn examens even mee in zijn atelier zitten om wat afleiding te zoeken en te praten, hem te helpen met zijn website en computer of gewoon te kijken naar zijn schilderwerk. Hij is een aangenaam en vriendelijke man. De laatste jaren heeft hij wat tegenslag gehad… en dat zie je in zijn blik. Maar meestal blijft hij vrolijk en naarstig bezig! Ik kwam hem daarstraks tegen toen ik met mijn petekindje naar de hertjes ging kijken in zijn tuin. Het was fijn om nog eens met hem te praten… en ik heb me voorgenomen om hem nog eens te bezoeken binnenkort, als ik wat meer tijd heb. Want in de kindertijd was hij een echte held voor ons en voor mij is Stan nog steeds The Màn!!

[ view big ]

[ view big ]

Overal rondom ons schieten de baby’s uit de grond. Echt ik denk dat ik zowat de laatste mens in mijn vriendkring ben die kinderloos is. Maar onder het motto: beter laat en bewust dan vroeg en onbezonnen, voel ik me daar wel prima bij!

De Frans is 95 jaar. Als ge deze man kent, dan begrijpt ge wat ik bedoel met plezier in ‘t leven hebben. Hij schudt verhalen uit zijn mouw zoals geen ander… maar ze zijn waargebeurd en worden doorheen een tijd verteld die wij alleen maar van op school kennen. Verhalen doorspekt met verwondering, kansen, mogelijkheden… De Frans hoort en ziet nimmer goed maar barst nog van de humor. De Frans heeft véél meegemaakt en toch is het een opper vrolijke man. Daar heb ik respect voor! En wat een karaktervol gezicht, heerlijk om te fotograferen. [ view big ]

Vandaag een hele leuke shoot gedaan voor een opstartend advocatenkantoor. Leuke kerels, ontspannen sfeer. Advocaten en maatpakken, ze zijn onafscheidelijk verbonden met elkaar. En in één adem kan je daar natuurlijk ook een das bij rekenen. En zo af en toe eens afwijken van het standaard portret en hen in hun routine vastleggen, zoals vlotjes een das knopen is ook eens leuk. Deze was zéér snel maar ik was sneller!

[ view big ]

Vanop een afstandje genietend van het vioolspel van deze virtuoos
[view big]