- dipfico's daily -

Ik heb een heel tijdje geleden mij eens ingeschreven op iStock Photo’s, zodat ik mijn beste fotos kon verkopen. Hiervoor moet je eerst een online test invullen die achterhaalt of je wel genoeg van fotografie weet om kwalitatieve beelden op te laden in de iStock database. Op zich is die test niet moeilijk dus dat is geen probleem, alleen duurt het zo ontzettend lang vooraleer je weet of je toegelaten wordt. Je moet dan nog eens drie voorbeeld foto’s uploaden zodat ze aan de hand van die foto’s kunnen zien of je in de praktijk ook van wanten weet. Wéér een aantal weken wachten..

Ik ben ongeduldig van aard, dus tijdens de weken dat ik moest wachten ben ik al eens bij de concurentie gaan piepen of zij een gelijkaardig en misschien minder strenge dienst aanbieden. Zo kwam ik uit bij Printroom, Photobox en Fotolia. Maar na wat testen en zoeken hoe hun dienst werkte, leken mij deze alles behalve opportuun. Bij de één kunnen ze je foto’s niet in euros uitbetalen maar enkel in credits om deze opnieuw te besteden aan fotos op hun eigen site, de andere doet het wel maar niet in Europa en anderen sturen zoveel spam mails met aanbiedingen van hunzelf en derde partijen dat je niet snel genoeg kunt zijn om je account te deleten.

Maar plost op een dag krijg je dan het mailtje van iStock dat je bent toegelaten en dat je mag beginnen met uploaden van je images. Zogezegd zo gedaan, de eerste 15 images staan klaar ter validatie en nu is het weer wachten dat deze images weer worden goedgekeurd. Op zich allemaal heel omslachtig en tijdsintensief maar je weet tenminste wat er gebeurt en waar je aan toe bent. Trouwens iStock is één van de weinigen die een directe plugin heeft voor Lightroom (en ook voor Aperture). Deze plugin upload, via de export functie, de foto’s in high res rechtreeks naar je account op iStock met validatie van keywords en categorieën. Niet onbelangrijk want dat spaart hopen tijd uit. De plugin kan je hier vinden, lees zeker ook even de readme file omdat je anders wel eens lang kan zoeken om de plugin te activeren.

Natuurlijk wil dat allemaal nog niet zeggen dat je bakken met geld aan het verdienen bent maar als je een beetje deftig materiaal hebt en goed tagged dan is de kans reëel dat er wel wat euro’s voor je in zitten, but don’t quit your day job yet…

Deze week een California Sunbounce op de kop getikt. De kleinste versie, een micro mini. Ik hou het graag compact en wil die vooral om op verplaatsing snel wat cachet te geven aan portretten. Ik heb nog niet veel tijd gehad om er met te experimenteren maar toch al even snel wat mét en zonder foto’s.

Eerst het beeld waarbij ik de sunbounce niet gebruikt hebt. Ik gebruik spotmeting op het gezicht om hier toch zoveel mogelijk licht op te krijgen, met het volgende resultaat.

Je ziet duidelijk dat de achtergrondbelichting nog steeds dominant overheerst in het beeld en het gezicht eigenlijk overheerst. Nu het beeld waarbij ik de zon (die weerkaatst in de ruiten van het gebouw naast ons) reflecteert via de sunbounce op het gezicht van the misses. Ook hier weer spotmeting gebruikt op het gezicht. Maar door de weerkaatsing van van de sunbounce steekt het gezicht feller af ten opzichte van (de toch al) fel belichte achtergrond.

Het gezicht is nu duidelijk belicht en tekent mooi warm af ten opzichte van de achtergrond. De warme kleur is ook bekomen door het type zeil dat gebruikt is (zebra: mix zilver/goudkleur).
Binnenkort wat meer beelden, deze waren louter om het effect ana te tonen.
Ik ga hier zéér véél plezier aan beleven.

Ik zat deze namiddag na een fietstochtje een beetje te luiwammessen in de zetel met mijn camera. Vanuit de zetel probeerde ik de rare snuiten van the misses vast te leggen, die was namelijk een kado aan het inpakken en dat verliep niet zo best met de plakband. Je moet weten dat wij een heel leuk appartement hebben maar licht gewijs is het wel een moeilijk verhaal, het licht komt namelijk zéér dominant door het grote schuifraam naar binnen, that’s it. Dat geeft dus ongeloofelijk veel tegenlicht zoals je op het linkse beeld kan zien. Aangezien ik altijd een half opgezete softbox heb staan was die snel opgesteld schuin tegenover the misses. Op die manier kon ik haar mooi vastleggen zonder overbelichting op de achtergrond of onder belichting op de voorgrond. En dat geeft dan het rechtse beeld als resultaat:

without flash or softbox	with softbox

Natuurlijk kan je dit ook al bekomen met het gebruik van je ingebouwde of opzet flitster maar die zijn meestal minder eenvoudig in te stellen en zorgen er dan meestal ook voor dat de achtergrond niet helder genoeg belicht is.

Strobist info: iso 100 – 85mm – f2.8 – 1/125 – softbox 1/16 – schuin rechts voor model geplaatst.
Visual van de setup

Dit weekend samen met Pieter geëxperimenteerd met de set up van Mark Wallace. Twee softboxen frontaal op het model plaatsten: één schuin onder en één schuin boven. De onderste op halve kracht in vergelijking met de bovenste. Het gelegeheidsmodel  is Anneleen van Herfstmensje. Ik ben zéér tevreden van het resultaat, enkel de zwarte achtergrond hadden we misschien beter vervangen door een andere kleur.

De volledige set kan je hier bekijken. De resultaten van Pieter zijn hier te vinden.

Zéér duidelijke tutorial met set-up, uitleg en resultaat over hoe je met een softbox of twee drie en wat backgrounds en reflectie panelen héél mooie portretten kunt trekken. Zeker eens kijken op het vimeo channel van Mark Wallace, daar staan nog wel een paar leuke tutorials op…

Wat ik zo ongeveer het moeilijkste vind aan straatfotografie is het mooi vastleggen van mensen in hun dagelijkse bezigheden of beslommeringen. Er zijn verschillende benaderingen die je kan toepassen:

Ten eerste kan je met een gigantische zoomlens ergens wegkruipen in een hoekje en mensen zo al glurend vastleggen. Dat is inderdaad een optie maar daar krijg je geen extreem leuke beelden met. Je voelt de afstand in die beelden. Plus de depth of field is een pak minder interressanter dan bij een portret dat van nabij is getrokken. Als je een weidse achtergrond hebt dan is het wel leuk om met een zoomlens portretjes te trekken. Onderstaande foto is met een 70-300 getrokken met de duidelijke opmerking dat het model hieronder zich bewust was van de camera. Anders krijg je een véél minder interressant beeld.

Daarnaast kan je ook portreteren met een vastbrandpunt of andere lens die een beetje kan zoomen om het beeld wat beter te kadreren. Ik zie èn hoor véél van mensen dat ze ontzettend veel moeite doen om er voor te zorgen dat het ‘model‘ niet door heeft dat ze gefotografeerd worden. Meestal zijn die beelden enkel geslaagd als het beeld echt een verhaal vertelt, zij het triestig of ludiek:

Maar waar ik het meeste plezier uit haal zijn straatportretten waar je duidelijk in interactie gaat met je onderwerp. Daardoor versterk je het moment enorm: iemand die blij is zal negen van de tien nog verder uitbundig lachen voor je lens, een geschrokken iemand zal dat automatisch ook nog uitstralen terwijl je dit vastlegt. Belangrijk is het leggen van oogcontact. Ik kijk deze mensen altijd in de ogen en  probeer met een knipoog hun situatie te schetsen of begrip en herkenning aan te duiden. Ik zorg er voor dat mijn camera duidelijk in beeld is zodat er geen misverstand is over mijn intenties. Aan hun reacties pols ik dan hoe ik verder zal gaan. Kijken ze zuur, kwaad of geïrriteerd weg dan laat ik het er bij: ze hebben recht op hun privacy en kwade verbale of fysieke reacties moet je altijd mijden. Reageren ze spotaan, lachend of een beetje verlegen, dan waag ik mijn kans en neem een portretje.

Soms zie je ook dat mensen er echt voor openstaan en dan moet je ook direct toeslaan. Dan vraag ik kort of ik een foto màg trekken en of ze even willen poseren.

Het is een kwestie van interactie en duidelijk aanvoelen waar je onderwerp van gedient is en niet. Als fotograaf moet je dit natuurlijk zo véél mogelijk bewerkstelligen… we’re still learning! Ik weet dus niet of bovenstaande de juiste aanpak is, maar voor mij blijkt die wel te werken en dat is het belangrijkste.

Vaak gebeurt het dat je een bepaald aspect van een beeld wilt benadrukken omdat je de kracht van iets wilt weergeven of in de kijker zetten. Dat had ik met onderstaande beeld. Op de dijk tussen alle flatgebouwen, zag je plots een huis staan met het uitzicht dat deze mensen hadden perfect weerspiegeld in de ruit. Heerlijk die dubbele dimensie, maar ‘t was nogal een grauwe dag en de kleuren kwamen achterf gezien niet mooi uit op de pc. Je kan dit natuurlijk in photoshop doen, maar als de kleuren een beetje meezitten is het in Lightroom zo gepiept.

Lees verder »