Maar voor ik uitleg hoe het allemaal verder verlopen is zal ik eerst even uitleggen hoe mijn back up systeem in elkaar zit:

Aangezien mijn Drobo al twee keer eerder gecrashed was, gebruik ik die niet meer als backup maar eerder als actief archief voor al mijn beelden. Dat wil zeggen dat ik beelden die ik heb in geladen op mijn mac lokaal laat staan tot ik ze finaal heb bewerkt. Dat werkt ook gewoon wat sneller met Lightroom. Nadat zij zijn afgewerkt sleep ik ze naar de Drobo, als archief dus. Maar nog steeds rechtreeks zichtbaar in Lightroom: Passieve werkruimte dus.

Die Drobo wordt continue geupload naar Backblaze, als online backup. Incase dat ze alles stelen bij mij of alles afbrandt… Dat kost mij 50$ per jaar voor onbeperkte ruimte. Er staat daar momenteel zo’n 4 terrabyte.

Verder maak ik een lokale back up van die drobo op een Lacie harde schijf.
Daarnaast maakt mijn Time machine ook nog een back up van mijn iMac zelf, zodat alle lokale files plus foto’s die daar nog op staan ook safe zijn. En ook wordt de volledige iMac ook nog eens gebackupped naar Backblaze.

Enfin, waterdicht denk je dan, en dat is het ook op het feit na dat er een menselijke actie tussen zit. De stap van de back up van de Drobo naar de Lacie harde schijven is een manuele stap. Dat wil zeggen dat ik één of twee keer per week manueel de nieuwe gemaakt folders versleep van de Drobo naar de Lacie.

En laat het nu net daar zijn dat het probleem lag na de crash. Door vermoeidheid, veel werk en twee lieve kleine koters die veel aandacht vragen, had ik dat al een twee weken niet meer gedaan. En dan komt Murphy natuurlijk even om de hoek kijken: de Drobo geeft wééral de geest en ik heb niet alles gebackuped. En laat er nu net nog een aantal belangrijke foto shoots tussen staan.

Die Drobo heeft me al vaak teleurgesteld, zelfs bijna tot waanhoop gebracht. ‘t Is een dure nuteloze machine die niet waar maakt wat hij normaal gezien gespecialiseerd in zou moeten zijn: je data veilig opslagen als backup.

Het volgende probleem stelde zich dus: de drobo die faalde in zijn taken crashte, ik had nog geen backup op de Lacie wegens vergeten en een kleine portie luiheid, backblaze was nog niet helemaal in sync met alles te backuppen omdat dat net iets meer tijd vraagt om allemaal up te loaden… Ik miste dus een aantal cruciale files.

Handen in het haar, veel recovery programma’s geprobeerd maar niets bracht soelaas. Nog meer handen in het haar en nog meer paniek…
Uiteindelijk was het wel de software van Drobo die één of andere data protection liet lopen waardoor plots, allé na 35 uur, ineens weer alle files op de Drobo stonden. Ik sprong een gat in de lucht… tot ik zag dat ik niets met die files kon doen, niet copieren – slepen – … niets. Alles stond als dode files op de schijven.

Daar heb ik dan uiteindelijk ook een oplossing voor gevonden bij Lacie zelf, na het aankopen (47€) & installeren Intego Backup Pro kon ik door de synchronisatie optie te kiezen wel de files overpompen naar de nieuwe Lacies, die ik ondertussen was gaan kopen.

Alles uiteindelijk kunnen recoveren, wat een geluk! Ik pen het hier allemaal even vlotjes neer maar ik kan u garanderen dat ik uren en nachten heb zitten zoeken naar oplossingen van dinsdag ochtend tot vrijdagmiddag. Maar uiteindelijk heeft mijn doorzettingsvermogen toch resultaat opgeleverd. Ik blij en opgelucht!!

En wat hebben we dan geleerd:

1. Je back ups manueel doen, ook al is het maar een klein stukje van het hele process, is geen slim idee.
2. Backblaze is een top service maar die is nooit dag op dag up to date. Zeker niet als je zoals ik werkt met massa’s fotos. Die upload je niet zomaar op een uurtje, daar gaat soms wel eens een week of twee over.
3. De schijven met back ups laten overkomen van Backblaze (USA) gaat je toch al gauw 500 euro kosten, inclusief transport. Maar dat is natuurlijk verwaarloosbaar als dat de prijs is die je moet betalen om al je files terug te krijgen.

Dus heb ik wat aanpassingen gedaan:

1. die Drobo heb ik op non actief gezet: onbetrouwbaar. Period.
2. In de plaats heb ik twee Lacies gezet: een als actief archief en één als backup mirror
3. Via die Intego Backup Pro kan ik backups en synchronisatie scheduelen. Deze staan nu dagelijks op het programma.

Dat ziet er dus als volgt uit:

Ik weet niet of bovenstaande dé allerbeste oplossing is maar ‘t is er in ieder geval één waar ik me goed bij voel en nog begrijp wat er gebeurdt. Mijn vertrouwen in raid en andere backup systemen is onder het vriespunt gezakt. Dus los ik het liever zo op. Ben er ook absoluut geen specialist in er zullen er ongetwijfeld zijn die het beter of anders zouden aanpakken. U mag het mij altijd laten weten.

Ik ben in ieder geval blij dat ik niets kwijt ben, maar ‘t was wel een stresserende les.

Ik heb er open en al een uurtje en half met kunnen werken, veel te weinig om echt te experimenteren. Maar wel net genoeg om er gewoon aan te worden en vooral om overtuigd te worden van de genialiteit van het (on)ding. Mooi centraal en egaal licht zonder schaduwen, mooi verlichte ogen en ondanks het harde, niet diffuse licht toch een mooie zachte huid te verkrijgen, waar nog genoeg contrast in zit om een karakter portret te maken.

Wat vooral belangrijk is bij het werken met een ringflits, is de afstand tot je onderwerp. En dan heb ik het over die beruchte “inverse square law“, die zo logisch als de pest is. Wel bij een ringflits is die zeer dominant aanwezig. Omdat je zo kort op je model zit, heeft de minste verschuiving van posititie van je model of jezelf over of onderbelicht tot gevolg. aangewezen is om met statief te werken als je daar veel last van hebt. Ik heb ondanks dat alles uit de losse hand gefotografeerd omdat ik me daar gewoon beter en flexibeler bij voel.

Een ander klein punt waar je rekening met moet houden is dat je best genoeg afstand tot de achtergrond neemt, anders krijg je serieuse ghosting rond je model.

Toegegeven het ziet er niet heel practisch uit, wat het in de praktijk wel is eigenlijk. En ik kan begrijpen dat het bij meer close up portretten nogal impossant moet zijn. Maar niettegenstaande zijn de resultaten echt héérlijk. Het voordeel is dat je deze ringflits gemakkelijk draagbaar kan maken door een ranger quadra in een rugzak te steken. Mijn bestelling is geplaatst en één van de dagen komt het ding toe, ik denk dat er een hele nieuwe portret wereld zal opengaan, zowel in studio als op locatie. Keep you posted on that!

• iMac 27 inch: om mijn beelden in zo groot mogelijke resolutie te bekijken & bewerken.
• MacBook Pro 13 inch: mobiel uitgebreid kantoor als ik lang elders ga zitten om te werken, al mijn commerciële shoots zijn tethered (indien mogelijk) zodat de klant direct een preview heeft van de beelden en indien nodig on the fly een selectie kan maken. De kleinste versie van de Pro serie omdat het in mijn “o zo belangrijke tas” moet passen. If it doesn’t fit the bag, it doesn’t fit my life.
• iPad 3G: mijn iets compacter mobiel kantoor, heb ik altijd bij voor als er een of andere emergency of dringende offerte aanvraag binnenkomt. En nog veel belangrijker, hier staat heel mijn portfolio op waarmee ik langs klanten ga om mezelf en mijn foto’s voor te stellen. Veel goedkoper dan telkens je portfolio te moeten updaten met A3 prints.
• iPhone: Ja bellen hé, een beetje mails checken en twitteren, surfen, muziek, saaie meetings overleven, instagrammen, foursquaren, en, en, en …

Enfin, dat materiaal is niet belangrijk maar het is wel belangrijk hoe je die zaken laat praten met elkaar zeker omdat je zeer gefragmenteerd informatie opslaagt op de verschillende toestellen op verschillende momenten. Ik gebruik hier een aantal applicaties voor die ondertussen onmisbaar zijn.

Evernote:

Onmisbaar notitie programma geworden. Alles wat in mijn hoofd opkomt pen ik hier in neer om al dan niet later op terug te komen. Maar ook briefings voor shoots worden hier integraal in gepaste voorzien van commentaar en tags.
Als ik in mijn feedreader een interessante link tegenkom dan mail ik die naar mijn evernote adres zodat ik die later kan bekijken, deze mail komt dan met link en content in de “New” folder, die ik toe heb gewezen voor nog te categoriseren content. Als ik op twitter interessante links krijg gemailed reply ik die naar @myEN en die komen ook mooi in de new folder terecht… Alles is mooi opgedeeld in folders en subfolders. Evernote heeft nog tal van andere voordelen, maar bovenstaande is voor mij al genoeg. Vooral het feit dat ik deze info even duidelijk kan raadplegen op al mijn andere devices, direct gesynchroniseerd is gewoon top!

Dropbox:

Doet eigenlijk hetzelfde als Evernote, maar dan met bestanden. Enerzijds synchroniseert hij alles tussen de verschillende devices (2 mac, iPad, iPhone) maar maakt hij ook nog eens een backup online. Je kan niet veiliger zitten. Zo staan al mijn settings van lightroom in een folder zodat die altijd gesynced wordt met mijn laptop voor wanneer ik op locatie werk. Ik moet voor bepaalde klanten ook beelden exporteren met verschillende logo’s. Die staan hier ook op één centrale plaats en moet nooit als ik update hetzelfde doen op 2 computers. En zo zijn er wel nog een aantal toepassingen die ik gebruik maar je hebt het princiepe wel door: een synchronisatie/backup folder.
Een ander ander aspect dat ik veelvuldig gebruik is het al dan niet publiekelijk sharen van files. Ik lever al mijn klanten files aan via een DropBox URL. Je zipped ze, zet ze in een bepaalde folder, klikt in Finder op “get Public URL” en je mailt die link door. Met sommige klanten werk ik zelfs met een shared folder waar ik gewoon files in kan dumpen.
Een laatste voordeel is dat de LAN sharing tussen twee dropbox folders g.i.g.a.n.t.i.s.c.h snel is. Stel dat ik de raw files van een bewerkte shoot in Lightroom op mijn laptop naar mijn iMac wil transfereren, dat gaat gewoon weg in no time als ik die in dropbox sleep. Je kan zelfs je iTunes hierover sharen, maar tegenwoordig met die Airplay en al is dat niet echt meer nodig…


Google Apps

De professionele(re) versie van de Google diensten: Gmail, Calendar, Docs, … allemaal onder eigen domeinnaam. Dat werkt allemaal imap gewijs zéér goed en realtime tussen de verschillende devices. En vooral als mijn harde schijf crasht of mijn huis afbrandt ben ik niet 10 jaar mails kwijt want ze staan allemaal in the cloud. En zoals u ziet ben ik van het “clean inbox” kinda people.

Freshbooks

Webbased facturatie met een zéér goeie en extreem uitgebreide webinterface en apps voor iPhone/iPad. Ik kan werkelijk op elk moment van de dag zéér eenvoudig offertes/facturen doorsturen aanpassen, kijken of een klant een factuur of offerte heeft gekregen en bekeken, …

Wunderlist

Als laatste maar vooral niet onbelangrijk is een goeie ToDo list die ook weer vlotjes synchroniseert tussen alle andere speelgoedjes.
Ik heb er veel getest, veel geld aan weggesmeten (Things) en uiteindelijk ben ik (voorlopig) bij deze blijven hangen. Wunderlist, blinkt uit in zijn eenvoud en gebruiksgemak. Dat moet een ToDo ding gewoon doen.

In principe zijn alle bovenstaande applicaties gratis, tot op een zeker niveau. Indien je ze zéér intensief gaat gebruiken is een betalende account ook wel handig. En what in god’s name are a few bucks… Het enige dat belangrijk is dat je de tools consequent gebruikt, anders loop je verloren tussen geschreven en digitale notities, verschillende applicaties, …

Voor mij is het vooral belangrijk dat als er iets kapot of verloren gaat dat ik eigenlijk in no time zonder enig bestandenverlies terug aan het werk kan: nieuwe hardware halen, één en ander downloaden en off we go… De andere files die op mijn computers staan die back ik up via Backblaze. En ook mijn blogs zijn me dierbaar, daar steekt jaren werk en beeldmateriaal in, die worden cloudgewijs zéér professioneel bebackupped via Vaultpress.

Er zullen waarschijnlijk nog een hele boel andere (web)apps zijn die hetzelfde doen of misschien beter maar deze mix werkt voor mij het beste. Maar als jullie goede tips hebben, feel free to share! In elk geval hoop ik dat jullie iets met deze post zijn!

In studio werk ik graag op een donkere, liefst zwarte achtergrond. Ik vind dat een portret er gewoon beter uitkomt op die manier, dat is natuurlijk persoonlijke smaak en voorkeur.

Anyway, initieel had ik dit beeld in gedachten enkel met 2 flitsers, voorzien van een grid (30°), links en rechts van het onderwerp. Dit geeft een mooie lijn in het midden van het gezicht en accentueert de gezichtslijnen.

Setup gewijs ziet dat er dus zo uit:

Dat gaf onderstaande resultaat na het eerste shot:

Zoals je ziet is de belichting links vs rechts niet gelijkmatig, nochtthans stonden mijn flitsters op dezelfde power. Maar omdat ze zo dicht bij het onderwerp staan moeten ze effectief wel langs beide kanten op dezelfde afstand staan om gelijkmatig te belichten (inverse-square law).

Maar alvorens dat ik de lichten zijdelings ging finetunen stoorde het mij vooral dat het donker haar van het model een beetje verloren ging in de achtergrond, dat is dan weer het nadeel van een zwarte achtergrond. Je kan dit op verschillende manieren oplossen: haren van boven een beetje bijlichten met een beautydish of softbox, nog een strobe met hairlight plaatsen, …

De eerste optie om bij te lichten met een softbox/beautydish was geen optie, daarmee zou ik de lijn die ik in het midden van het gezicht creëerde en het contrats helemaal te niet doen. De andere optie was een hair light plaatsten maar als ik er slechts één plaatste was ik de symmetrie van het licht kwijt, twee plaatsen is dan weer overkill. Uiteindelijk heb ik gewoon geopteerd om een licht volledig in het beeld te zetten, onder de vorm van een beautydish, gewoon als probeerseltje. ‘t Resultaat was echt naar mijn goesting!

Mijn DSLR sleur ik niet meer overal mee, dat is soms nogal overkill zeker als je gewoon met je lief of met vrienden ergens wat gaat rondhangen. Een degelijke compact is dus een perfect alternatief, in mijn geval de Panasonic GF1. Soms als ik ergens lang zit, rondhang of wcht dan heb ik zin om af en toe al eens een beeldje te bewerken en online te zetten. Vroeger durfde ik dan al eens naar huis gaan om dat te doen, zo ben ik nu eenmaal. En aangezien ik de kwaliteit van de iPhone camera niet goed genoeg vind om op mijn blog te posten is dat ook geen optie.

Maar nu met de iPad, de Camera Connector Kit en een photo-editor app is dat probleem ook weer netjes uit de wereld geholpen.
Ik kan de RAW beelden uit mijn camera via USB of de Card Reader inladen op mijn iPad en dan via Adobe Photoshop Express of een andere app bewerken naar mijn zin en stijl.
Er zijn natuurlijk beperkingen via deze editors maar ze hebben al genoeg mogelijkheden om je beeld iets meer eigen cachet te geven. En voor mij net goed genoeg om op de blog te zetten. Via m.flickr.com (of de flickr mail uploader) upload ik ze naar mijn flickr-account om ze zo op mijn blog te zetten.

Hier de twee apps die ik al eens pleeg te gebruiken voor foto’s te bewerken op de iPad:

Adobe Photoshop Express

PhotoPad

Toegegeven, het blijft een beetje omslachtig om de beelden, zoals ik ze wil, online te zetten. Laat ons zeggen dat vorige beeld van Ian, me 10 minuten heeft gekost van bewerken tot online. Maar het gaat en ‘t is niet moeilijk. Misschien als je niet zo’n pietje precies bent als ik op gebied van lay out, fotokwaliteit, … dat het veel sneller kan. In elk geval vind ik het reuze dat ik met zo compact materiaal overal ter wereld kwalitatieve beelden, redelijk eenvoudig online kan zetten. De volgende city trip die ik doe kan ik met de GF1 en een iPad doen, ipv van een laptop. De DSLR gaat ook nog wel mee

[ view big ]

Er zijn twee manieren om zo’n tafel reflectie te verkrijgen: Via photoshop maar omdat ik steeds zoveel mogelijk clean uit de camera probeer te krijgen opteer ik om dit simpelweg met een glasplaat te doen.

Setup ziet er als volgt uit:

[ view big ]

• witte achtergrond op 50 cm van de tafel, verlicht met in dit geval een BX500Ri op 3/5
• softbox 90x 120cm boven het onderwerp, lichtjes naar achter hellend om geen reflecties te hebben. Strobe op 4/5 van zijn kracht
• glasplaat die op een witte ondergrond ligt
• macrolens, niet noodzakelijk maar je krijgt veel zuiverdere beelden en moet niet gaan croppen in je beeld achteraf.
• statief omdat ik meerdere shots vanuit dezelfde positie moest doen.
• twee plakkers, omdat ik me gesneden heb aan de glasrand…

iso100 – 1/125 – f16 – 105mm

Omdat de macro lens een zéér grote “dept of field” heeft moest ik mijn flitsers wel krachtig zetten om met f16 een scherp resultaat te krijgen op zowel de linkse als rechtse kant van de bril.

En meer is er eigenlijk niet aan…

Op dit beeld is geen postproductie gedaan behalve hier en daar een stofje en sensor dust verwijderd. Voor de rest komt hij Raw uit de camera.

• Hoe krijg ik op een onbekende locatie een witte achtergrond van ongeveer 8 meter lang en 2m50 hoog? Liefst nog met een bocht in van 90 graden achteraan.
  Dat was snel verholpen: Een witte Colorama rol van 11m x 2m72 op zijn zijkant leggen en dan wat knip en plakwerk en dat komt in orde. Moeilijker was om te achterhalen of we ruimte genoeg zouden hebben op de locatie zelf, er was voorgesteld om dit buiten te doen maar dit heb ik snel de kop ingedrukt wegens wind en 11m oppervlakte die wegwaait… Uiteindelijk heb ik gevraagd om het magazijn even te ontruimen zodat ik mijn nodige 24 m2 kon claimen.
• Dan was er nog even te bekijken hoe we het licht zouden zetten. Ik heb even getwijfeld om een andere setup te kiezen maar uiteindelijk heb ik geopteerd voor wat voor mij de meest logische setup leek. 3 Softboxen van 120×90 naast elkaar geplaatst zodat elke persoon bijna evenveel gelijkmatig zacht licht over zich krijgt. De softbox het dichtste bij de camera staat een beetje gedraaid naar zodat de voorste persoon over het hele lichaam een beetje gelijkmatig belicht wordt.

Set up zag er uiteindelijk zo uit:

[ view big ]

RAW uit de camera geeft het volgende resultaat:

[ view big ]

En gedetoureerd ziet het er zo uit:

[ view big ]

Maar ‘t belangrijkste dat ik eigenlijk wil zeggen is het volgende:
Ook al is de opdracht voor je shoot redelijk straight forward, laat je niet verassen door kleine dingen. Ik had een extra flitser nog bij in case of, een hele resem statieven om mijn achtergrond tegen te hangen indien er geen muur was, extra background, was 2 uur op voorhand terplaatse om te kijken hoe ik de locatie naar mijn hand zou zetten en welke ruimte …

En nog véél belangrijker: neem steeds bij zulke shoots een assitent mee die ervaring heeft in fotografie: 2 paar ogen zien altijd meer dan 1 paar. Assitentie is echt geen overbodige luxe. Terwijl ik me bezighou met setup en licht, cadrage, scherpte, … kan de assitent zich bezighouden met details, kleding, houding,… als fotograaf kan je dat ook alleen doen maar ‘t levert altijd net iets sneller en beter resultaat op! Bij deze shoot was Ake mijn rechterhand en daar was ik zéér blij om!

• die mens zijn tijd is ook kostbaar en uitstel zou kans hebben op afstel en dat wou ik niet.
• Je moet altijd proberen om het beste uit eender welke situatie te halen, challenge yourself
• Er zat in de grijze wolkenmassa nog genoeg contrast om de sfeer weer te geven die ik wou.

De opzet van de shoot was simple voor mij: portreteer een individu in relatie tot zijn omgeving. De omgevingsfactor die ik absoluut wou weergeven was een dramatische lucht. En vanuit die optiek heb ik dan ook gewerkt.

Om te beginnen heb ik een aantal foto’s genomen van de achtergrond alleen om te kijken welke shutterspeed ik moet toepassen om de gewenste lichtsterkte te verkrijgen (Shutterspeed controls ambient light). Mijn camera heeft een sync speed van 1/250 dus in principe zou ik deze kunnen gebruiken en dan zou de lucht er mooi dramatisch uitkomen, maar aangezien er nog andere achtergrond elemeneten waren die ik ook zo optimaal mogelijk belicht uit de camera wou halen. Afhankelijk van de aanwezige achtergrond onderdelen, varieerde mijn shutterspeed van 1/100 – 1/250 bij de twee voorbeelden hieronder. Deze moet je ook opnieuw steeds herverifiëren wanneer je van positie verandert of andere elementen in de achtergrond krijgt. Dat ik achteraf in Lightroom deze achtergrond nog extra zou moeten bijlichten is evident, maar de bedoeling is om deze verhouding tussen model en achtergrond zo goed mogelijk reeds uit de camera te krijgen.

De achtergrond settings hebben we reeds achterhaald, nu komt het er op neer om je flitskracht, afstand van lichtbron tot je model & aperture zo in te stellen dat je portret evenwicht belicht wordt ten opzicht van de gewenste achtergrond (Aperture controls flash). Dat is gewoon een kwestie van testen en bijstellen. Uiteindelijk ben ik voor de twee onderstaande voorbeelden terecht gekomen op respectievelijk f18 & f14, dat had eventueel ook lager gekund door mijn Ranger wat minder krachtiger in te stellen. Maar het resultaat stond mij aan dus heb ik het zo gelaten.

Hier de twee respectievelijke beelden raw out of camera en na bewerking:

iso 100- 1/100 - f14 - 24mm

iso 100 - 1/250 - f18 - 24mm

En verder zie je ook wat de uiteindelijk foto is geworden na bewerking. Over smaken en kleuren valt moeilijk te discussiëren, deze bewerking had gewoon mijn voorkeur.

Wat sfeerbeeldjes van tijdens de shoot by Frederik, hij heeft ook een paar beeldjes gemaakt die reeds bij hem op de site staan.

Behind the scenes I

Handig hoor met een plaaster fotograferen...

We waren goed voorbereid: thuis hadden we al een wireless network opgezet met een Airport Extreme, de specs van dat wireless network geconfigureerd in de camera’s (2x D700′s), Lightroom 3 (Bèta) stond klaar met de import folder geselecteerd en de tags toegewezen aan de te importeren foto’s, … We moesten dus enkel ter plaatste een beetje internet-juice aftappen met een kabeltje en we were set to go.

Terplaatste hebben we elk utp stopcontact afgegaan om onze wireless router aan het internet te hangen. Dat was cruciaal om ook de beelden die we via de router op de PC kregen, via dezelfde router naar flickr te uploaden. Nergens wired juice te vinden in het Belgacom Surfhouse, jà làp! Maar gelukkig was er dan wéér eindeloos veel wireless beschikbaar, snel alles omgeconfigureerd naar één van de beschikbare wireless network (die overigens oerhard gingen) en we waren vertrokken.

De foto’s kwamen mooi binnen op de PC en konden zo direct op de flickr-stream geüpload worden. We werkten steeds afwisselend: één in de zaal, de ander in een aparte kamer achter de computer om wat edits te doen en dan uploaden die handel.

So far, so good, maar éénmaal je van camera wil wisselen moet je ook steeds je watch folder aanpassen. Want een andere camera is een andere rootfolder om je foto’s naartoe te uploaden.

Ik had dan uiteindelijk één folder aangemaakt waar ik dan de foto’s die in de verschillende rootfolders binnenkwamen naartoe sleepte en dat was dan mijn watchfolder, maar ‘t was al minder handig dan ik het allemaal in gedachten had. Dit kon natuurlijk met Automator opgevangen worden, maar daar had ik geen tijd voor om terplekke even te gaan uitzoeken. Verder was de transfer van de foto’s via de transmitter uit de zaal echt wel zéér traag, éénmaal je goed op dreef was met fotograferen had je al snel een queue van 15 min eer de foto’s goed en wel op de harde schijf stonden. Aan de beschikbare wireless lag het niet die was internet autobanh-ish, enkel jpgs doorsturen wilden we niet want er was wel basic editing nodig wegens zéér donkere en slecht belichte locatie, …

De workflow liep wel maar was dus eigenlijk helemaal niet efficiënter dan gewoon met twee fotograferen en je kaartje om de tien minuten droppen terwijl de ander dan het fotograferen overpakt. Zo was er steeds een vertraging van max 10 minuten voor de foto’s online kwamen, terwijl het met de wireless transmitter tot 15 min én méér kon duren eer alle beelden binnen én bewerkt waren. Na verloop van tijd zijn we dus gewoon overgeschakeld naar dat afwisselend systeem en hebben we de wireless transmitter aan de kant gelegd. Dat ding vreet ook batterijen trouwens …

‘t Kan zijn dat ik de transmitter nog niet helemaal door heb waardoor ik niet direct de optimale config kon maken. Misschien is de WT-4 technologie een beetje achterhaald is en bv niet voorzien is om grootte 15-30mb NEF/RAW bestanden door te sturen, … In elk geval was fotograferen met twee camera’s om beelden naar één flickr-account door te sturen een beedje te complex om een efficiënte worklflow te hebben. Maar stel dat ik met één camera fotografeerde en één iemand continue de beelden verwerkt, dan nog zou het traag een fragiel zijn. Voor situaties als vandaag lijkt het mij niet optimaal. In de studio om direct live je beelden te reviewen (om de tien minuten) is dat vb wel een optie, maar met een kabel zal het wel een pak sneller gaan. Bij een shoot over grote afstand of op een grote locatie zal het ook wel een pak efficiënter zijn!

In elk geval een leuke en leerzame testcase! Helaas moet de WT-4 transmitter morgen weer terug naar Nikon, we konden hem maar een weekje testen, anders kon ik er nog wat dieper op ingaan en testen. Ik ga eens zoeken naar eventuele alternatieven en ook stiekum hopen dat ze met een nieuwe verbeterde versie uit de hoek komen binnen afzienbare tijd, die hopelijk ook goedkoper is.

Ah ja, ‘t resultaat van de shoot is hier te bezien.

Maar meestal willen mensen een (dure) spiegelreflex kopen om deze dan te gebruiken als een compact camera op automatisch. Want “al die knopjes snap ik toch niet” Dat zijn dus mensen die een instapmodel van DSLR nodig hebben. Want alle opties die ze er bij kopen gebruiken ze toch nooit.
Voor de anderen die toch eens iets (semi) manueel willen doen en een nikon hebben gekocht: kijk hier eens, alle knopjes staan uitgelegd. En dan moet je maar een beetje prusten en testen om te kijken welke effecten wat geeft. Zo ben ik er ook aan begonnen met mijn D40 een jaartje of twee geleden.