‘t Is zo ver. Ik moet één van mijn digitale kindjes van de hand doen. De Nikon D4 is besteld en dat wil zeggen dat ik eigenlijk één toestel te veel in huis heb. Er is dus één van de twee D700′s in aanbieding.
De eerste D700 heeft me 3 jaar trouw gediend in al mijn opdrachten en vrij werk. De tweede D700 is nagelnieuw, één keer uit de verpakking gehaald om de firmware te upgraden, verder is die nooit gebruikt, om de simpele reden dat de eerste D700 het nooit heeft laten afweten. Dat zegt dus al genoeg. Als u wat meer wil te weten komen over dit toestel: hier een uitgebreide review.

Dat ik zéér tevreden van dit toestel, dat wist u al. Ik heb de D4 enkel besteld omdat ik soms meer megapixels nodig heb. En als u mij een beetje kent, dan weet u ook dat ik zoals een goede huisvader zorg draag voor mijn materiaal en dat is dan nog extreem zacht uitgedrukt. Vraag gerust rond bij collega’s die soms met mij samenwerken.

De gebruikte D700 is ook steeds bij Nikon NPS in service gegaan voor sensor cleaning, vervangen van rubbers etc, … dus die is steeds door de beste onderhouden.

Ik weet nog niet welke ik ga wegdoen ofwel diegene die ik dag dagelijks gebruik, ofwel de spliksplinter nieuwe. Hangt een beetje af van waar er vraag naar is.

Anyway, ze gaan buiten voor respectievelijk 1200€ voor de gebruikte body en 1800€ voor de spliksplinternieuwe.
Als u geïnteresseerd bent of nog vragen hebt, stuur mij dan een mailtje: info@nikocaignie.be

Oja… spread the word!

Maar voor ik uitleg hoe het allemaal verder verlopen is zal ik eerst even uitleggen hoe mijn back up systeem in elkaar zit:

Aangezien mijn Drobo al twee keer eerder gecrashed was, gebruik ik die niet meer als backup maar eerder als actief archief voor al mijn beelden. Dat wil zeggen dat ik beelden die ik heb in geladen op mijn mac lokaal laat staan tot ik ze finaal heb bewerkt. Dat werkt ook gewoon wat sneller met Lightroom. Nadat zij zijn afgewerkt sleep ik ze naar de Drobo, als archief dus. Maar nog steeds rechtreeks zichtbaar in Lightroom: Passieve werkruimte dus.

Die Drobo wordt continue geupload naar Backblaze, als online backup. Incase dat ze alles stelen bij mij of alles afbrandt… Dat kost mij 50$ per jaar voor onbeperkte ruimte. Er staat daar momenteel zo’n 4 terrabyte.

Verder maak ik een lokale back up van die drobo op een Lacie harde schijf.
Daarnaast maakt mijn Time machine ook nog een back up van mijn iMac zelf, zodat alle lokale files plus foto’s die daar nog op staan ook safe zijn. En ook wordt de volledige iMac ook nog eens gebackupped naar Backblaze.

Enfin, waterdicht denk je dan, en dat is het ook op het feit na dat er een menselijke actie tussen zit. De stap van de back up van de Drobo naar de Lacie harde schijven is een manuele stap. Dat wil zeggen dat ik één of twee keer per week manueel de nieuwe gemaakt folders versleep van de Drobo naar de Lacie.

En laat het nu net daar zijn dat het probleem lag na de crash. Door vermoeidheid, veel werk en twee lieve kleine koters die veel aandacht vragen, had ik dat al een twee weken niet meer gedaan. En dan komt Murphy natuurlijk even om de hoek kijken: de Drobo geeft wééral de geest en ik heb niet alles gebackuped. En laat er nu net nog een aantal belangrijke foto shoots tussen staan.

Die Drobo heeft me al vaak teleurgesteld, zelfs bijna tot waanhoop gebracht. ‘t Is een dure nuteloze machine die niet waar maakt wat hij normaal gezien gespecialiseerd in zou moeten zijn: je data veilig opslagen als backup.

Het volgende probleem stelde zich dus: de drobo die faalde in zijn taken crashte, ik had nog geen backup op de Lacie wegens vergeten en een kleine portie luiheid, backblaze was nog niet helemaal in sync met alles te backuppen omdat dat net iets meer tijd vraagt om allemaal up te loaden… Ik miste dus een aantal cruciale files.

Handen in het haar, veel recovery programma’s geprobeerd maar niets bracht soelaas. Nog meer handen in het haar en nog meer paniek…
Uiteindelijk was het wel de software van Drobo die één of andere data protection liet lopen waardoor plots, allé na 35 uur, ineens weer alle files op de Drobo stonden. Ik sprong een gat in de lucht… tot ik zag dat ik niets met die files kon doen, niet copieren – slepen – … niets. Alles stond als dode files op de schijven.

Daar heb ik dan uiteindelijk ook een oplossing voor gevonden bij Lacie zelf, na het aankopen (47€) & installeren Intego Backup Pro kon ik door de synchronisatie optie te kiezen wel de files overpompen naar de nieuwe Lacies, die ik ondertussen was gaan kopen.

Alles uiteindelijk kunnen recoveren, wat een geluk! Ik pen het hier allemaal even vlotjes neer maar ik kan u garanderen dat ik uren en nachten heb zitten zoeken naar oplossingen van dinsdag ochtend tot vrijdagmiddag. Maar uiteindelijk heeft mijn doorzettingsvermogen toch resultaat opgeleverd. Ik blij en opgelucht!!

En wat hebben we dan geleerd:

1. Je back ups manueel doen, ook al is het maar een klein stukje van het hele process, is geen slim idee.
2. Backblaze is een top service maar die is nooit dag op dag up to date. Zeker niet als je zoals ik werkt met massa’s fotos. Die upload je niet zomaar op een uurtje, daar gaat soms wel eens een week of twee over.
3. De schijven met back ups laten overkomen van Backblaze (USA) gaat je toch al gauw 500 euro kosten, inclusief transport. Maar dat is natuurlijk verwaarloosbaar als dat de prijs is die je moet betalen om al je files terug te krijgen.

Dus heb ik wat aanpassingen gedaan:

1. die Drobo heb ik op non actief gezet: onbetrouwbaar. Period.
2. In de plaats heb ik twee Lacies gezet: een als actief archief en één als backup mirror
3. Via die Intego Backup Pro kan ik backups en synchronisatie scheduelen. Deze staan nu dagelijks op het programma.

Dat ziet er dus als volgt uit:

Ik weet niet of bovenstaande dé allerbeste oplossing is maar ‘t is er in ieder geval één waar ik me goed bij voel en nog begrijp wat er gebeurdt. Mijn vertrouwen in raid en andere backup systemen is onder het vriespunt gezakt. Dus los ik het liever zo op. Ben er ook absoluut geen specialist in er zullen er ongetwijfeld zijn die het beter of anders zouden aanpakken. U mag het mij altijd laten weten.

Ik ben in ieder geval blij dat ik niets kwijt ben, maar ‘t was wel een stresserende les.

Maar enfin, ‘t is niet omdat ik tevreden was over de huidige versie dat er geen goede verbeteringen of features zitten in de nieuwe versie.

Het eerste dat opvalt als je de nieuwe Lightroom opent zijn de extra modules bovenaan rechts in het scherm:

Ze spreken voor zich denk ik, en we merken vooral de twee nieuwe modules op: Map & Book. Ik kom er later nog op terug.

De belangrijkste aanpassing in mijn ogen is het toevoegen van de extra process sliders in de “Develop module”

Deze sliders, whites – blacks – highlights – shadows, zorgen er voor dat meer dynamisch bereik uit je beelden kan halen. Zo kan je een wolkenpak meer structuur geven, of donkere partijen toch iets oplichten om meer details weer te geven. Daar waar ik vroeger om het dynamisch bereik te kunnen uitbreiden naar Nik Software greep denk ik dat ik nu vaker in LR zal blijven hangen.

Een belangrijke update dit, eentje die de core doelstelling van Lightroom ondertsteunt, namelijk het zo optimaal mogelijk kunnen bewerken van digitale beelden. Job well done, as expected.
Het enige nadeel dat dit met zich meebrengt voor mij is dat ik mijn zelfgemaakte presets ga moeten updaten. Want in de presets die ik aangemaakt heb zaten die sliders en hun waarden nog niet. Ik zal dus even wat update werk moeten doen.

Een andere uitbreiding die het bewerken van beelden meer dan ten goede komt is het uitbreiden van de mogelijkheden bij lokale aanpassingen zowel bij Brushes als bij de Gradient filter. Je kan hiermee nu ook lokale editeren op niveau van white balance, noise (ruis bij hoge iso), hightlights & shadows… Niet onbelangrijk!

Verder een niet onbelangrijke update is het ondersteunen van video in het archief. Ik dacht dat dit in de vorige versie al het geval was maar ik heb dat nooit aan de praat gekregen. Develop features zijn er nog niet mogelijk enkel opslag en archiveren. Maar gezien de toenemende populariteit en toegankelijkheid van video in DSLR zal dit vermoed ik wel een “To expect feature request” zijn. Wel kan je video’s inkorten, er stills uit halen en een thumbnail voor de video selecteren.

Dat waren de belangrijkste updates voor mij, als u elk detail wilt weten kan je best even kijken op labs.adobe.com

Nu gaan we die twee nieuwe modules eens even onder de loep nemen en we beginnen met Maps:

Versta me niet verkeerd maar ik begrijp het nut niet echt van deze module. Ok je kan op een mapje foto’s geotaggen. Voor de iets meer geavanceerde gebruiker die met GPS fotografeert kan je deze GPX tracklog files zelf opladen en doet lightroom de rest voor je. Mooi, dan heb je na veel sleep en zoekwerk een kaart, lokaal op je pc, met al je vakantiefoto’s of je urbex locaties maar dat is het dan. Je kan deze map met foto’s niet sharen, ze is zelfs niet gelinkt met je google account en eventuele eerdere maps die je hebt aangemaakt. Veel moeite dus voor uw eigen schoon ogen. Ofwel hebben de vrienden van Adobe nog het één en ander in petto bij de de launch van LR4 of hoogst waarschijnlijk in de volgende versie. But for now, zou ik mijn GPS pijlen richten op reeds bestaande platformen waar u dan ook al u noeste werk en fotografiche kwaliteiten geografisch kunt tentoonspreiden en delen met de wereld en niet de wereld moet uitnodigen naar u bureautje.. En ik zie me mijn 128000 foto’s in mijn archief niet retro actief gaan geotaggen. Een leuke gimmick voor amateurs deze module, meer niet.

Dan is er nog de Book module.

Ik heb er een beetje een dubbel gevoel bij. Zelf ben ik geen fotoboek-printer. Professioneel heb ik dat niet nodig, ik zou het hoogstens als vader van 2 kinderen eens toepassen om een leuk boekje over mijn koters te maken. Vanuit standpunt als amateur fotograaf vind ik dit een goede aanwinst en Blurb is één van de betere fotoboek services.

Natuurlijk voor de fotografen, zowel pro’s als amateurs, die zich richten op baby-, communie- en huwelijksfotografie is dit een geschenk uit de hemel. Het bespaart veel import en export werk, uploaden naar sites, etc… ‘t zal allemaal een beetje soepeler lopen. Maar again, er zijn véél concurrenten op de markt. Door voor Blurb te kiezen hebben ze een zekere vorm van kwaliteit en zekerheid al mee, maar niet iedereen werkt met Blurb, en ik zie nu ook niet veel huwelijksfotografen hun workflow naar een andere provider switchen, omdat het nu in de software zit. Trouwens veel van deze bookservices hebben al sowieso software die je kan downloaden om lokaal op je PC je boek te maken en dan online door te sturen. ‘t Zal vooral een heel déél gebruikers die nog niet zo “into boeken printen” waren overhalen. En wie weet krijg je binnenkort een selectie uit verschillende print services.

Mijn conclusie na deze Bèta eens vluchtig getest te hebben is een beetje tweeledig.
Enerzijds ben ik tevreden, Lightroom evolueert in mijn ogen zoals het moet evolueren. Verbeteringen op het gebied van fotobewerking, meer gedetailleerde mogelijkheden en mee blijven evolueren in de standaarden voor RAW … want in hoofdzaak wil ik mijn beelden zo optimaal mogelijk archiveren, bewerken en afleveren aan mijn klanten. En tot nu toe blijven ik en mijn Lightroom 3 daar wonderwel in slagen.

Anderzijds vrees ik een beetje voor het compromis dat er zit aan te komen. Met het toevoegen van de modules Book – Map en in de eerdere versie ondersteuning naar social platforms (Flickr – Facebook – etc)… worden de pakketten commerciëler en interessanter om aan een breed publiek te verspreiden. Want een breder publiek is ook een breder inkomen. Nu ben ik de laatste om de miniemste amateur af te breken. Ik heb respect voor iedere fotograaf, van beginner tot pro we delen allen dezelfde passie. Alleen vrees ik dat Lightroom op weg is om een commerciëel pakket te worden dat zich eerder in de breedte gaat profileren dan in de diepte. Het is natuurlijk zo ver nog niet maar moest dit gebeuren zie ik mezelf nog wel eens uitwijken naar een Capture NX van Nikon …

Of ik ga upgraden als de finale versie van LR4 er is? Jà want de eerdere punten die ik in deze post aanhaalde zijn wel doorslaggevend. Al de rest zijn nog maar bedenkingen en speculaties vanuit een kritische geest. Het vel nog niet verkopen voor de beer is geschoten hé! En deze beer is nog lang niet geschoten in mijn ogen.

Lees zeker ook eens de mening van Lightroom Goeroe Piet Van den Eynde
op zijn blog.

Het zat er al een tijdje aan te komen een nieuwe release van Nikon… maar de vraag was wat er eerst zou zijn, de D800 als opvolger van de D700 of de D4 opvolger in de D3 reeks. Vandaag zijn mijn verwachtingen en gebeden verhoord. Samen met een aantal andere fotografen waren we uitegenodigd in Nikon HQ om de release van de Nikon D4 bij te wonen.

Een hele hoop technische uitleg over het toestel waar ik het meeste van begreep en het andere deel kwam precies rechtstreeks en onvertaald uit Japan… maar na een uurtje kregen we dan toch de gelegenheid om zelf het toestel in handen te nemen en beeldjes te knallen… oh my god! Ik ga u hier zoals gewoonlijk niet overladen met alle technische details, die kan u hier lezen in de spec sheet of hieronder, ik haal er willekeurig een paar naar voren:

Het eerste wat ik heb gedaan toen ik de D4 in mijn handen kreeg is aan de ISO een ferme draai gegeven een beeldje gepakt, gekeken en ingezoomd om te kijken hoeveel ruis er op het beeld zat. Mijn mond viel open: op iso 6400 was er op de display zéér weinig ruis te zien om niet te zeggen bijna niets. Het is duidelijk dat Nikon zich niet verder in de megapixel oorlog heeft gestort en zich beperkt heeft tot het noodzakelijke, 16 megapixels. Hierdoor kunnen ze onderandere hogere isos garanderen en dat is ze op het eerste gezicht uitstekend gelukt. En eigenlijk was ik toen al verkocht, want dit is voor mij het belangrijkste feature.

Verder is er hard gewerkt aan ergonomie. De camera is licht maar voelt toch solide aan en zoals elke Nikon, uitstekend in de hand. Verder zijn alle belangrijke functies nog steeds (en zelfs meer dan de belangrijkste functies) bereikbaar via buttons op de body. Echt puik vind ik dat, ik heb een hekel aan in menu’s gaan om settings te wijzigen.

Maar er is meer, veel meer. De D4 is niet slechts een quick fix upgrade van de D3-reeks. Onder de welbekende contouren van de body zijn er een aantal fundamentele vernieuwingen gedaan. Nieuwe shutter, aparte motor voor shutter en spiegel, wat de battery life ten goede komt. Nieuw slot voor een nieuw type opslag meduim.
Auto focus in donkere omstandigheden: niet normaal… gewoon het licht uitgedaan in de meetigroom en een beeldje gemaakt, direct en snel gefocussed met een haarscherp beeld als resultaat.
Face detection, ik hoor u denken: “maar dat is toch een feature voor amateurs?” Klopt, maar het heeft ook zijn voordelen in een pro body want zo blijft je niet enkel gefocust op je (bewegend) onderwerp maar zo heb je ook een dynamische continue lichtmeting en white balancing. Dat wil zeggen dat je bewegende voorwerpen bijvoorbeeld in Aperture priority eenvoudug kan vastleggen zonder te donkere miss shots te hebben. Zéér belangrijk voor sportfotografen bijvoorbeeld.

Video, ik ben er geen expert in maar deze gaat volgens mij op zijn minst de het Canon monopolie doorbreken op dat gebied om niet te zeggen zelfs overtreffen. Je kan direct aan de camera via HDMI, een monitor hangen om mee te kijken, een ingang voor microphone en nog een extra uitgang voor een headset om exact te horen welk geluid je aan het opnemen bent. Maar zoals gezegd in ben er geen expert in. We shall see… in full HD weliswaar!

Ik kan hier nog wel eventjes doorgaan qua specs, maar lees er gewoon de spec sheet op na, dat zegt al genoeg. Het zijn er teveel om op te noemen en nog meer om te onhouden.

Naast het feit dat Nikon een nieuw top vlaggenschip heeft geproduceerd wil ik ook nog even kwijt dat ik sterk onder de indruk ben van de wijziging van houding bij Nikon de laatste jaren. Van een eenrichtingscommunicatie producent naar een multinational die toch openstaat voor dialoog met zijn gebruikers. Niet alleen omwille van het feit dat we uitnodigingen krijgen voor events zoals deze, maar ook de dialoog die is onstaan tussen gebruikers en Nikon bij het tot stand komen en ontwikkeling van dit toestel. Dat zie je aan vele kleine details.

Naast en nieuw objectief was ik ook vooral verrast dat er een opvolger was voor het wireless systeem van Nikon WT-4, dat luistert naar de klinkende naam WT-5! Klein, compact en hopelijk veel performanter dan de WT-5. En Maarten van Nikon wist me te vertellen dat er binnen afzienbare tijd een IOS app aankomt die communiceert met deze Wireless Transmitter… can’t wait to see that!

Anyway, zoals gezegd ben ik hier nog niet al te diep en uitgebreid op de specs ingegaan, maar ik hoop er zo snel mogelijk een uitgebreide review over te kunnen schrijven, yeah you catch my drift!

Rond 22 februari zou dit toestel op de markt komen in België en de richtprijs is 5799 euro.

Voor mijn verjaardag van @the_misses een GoPro Hero 2 kado gekregen, u weet wel zo’n kleinnood waar ze in de meest extreme omstandigheden met filmen en fotograferen.

Gisteren voor het eerst eens geprobeerd om een timelapse ineen te boxen. Ik ben tegen valavond op het dak van het MAS gaan zitten om hopelijk een mooi zicht te hebben. Mijn pakket van de GoPro was de “Motorsport edition”, waar er onder andere een zuignap bij zit die je op elk vlak oppervlak muurvast kan zetten: motorkap, moto, … De ramen van het MAS waren dus ideaal. Na een uurtje had ik genoeg materiaal om een eerste probeersel ineen te steken. Tot vandaag had ik ook nog nooit met Final Cut Pro X (Trial) gewerkt, dus vergeef mij het monteerwerk. (best full screen kijken)

Er is nog veel werk aan de winkel en de beelden moeten ook een pak zuiverder kunnen, maar voor een eerste test ben ik zéér tevreden. Trial & Error en Oefening baart kunst, dat zijn mijn vaste vrienden in het leerprocess.
En moest u ook geïnteresseerd zijn in zo’n GoPro, neem dan even contact op met @Nodesktophero die lijmt de woorden “op de kop tikken” en “een zacht prijsje” probleemloos aaneen!

Na de presentatie over de a77, in Clastres was ik benieuwd of ze deze lijn verder hebben kunnen trekken in de lagere regionen van de camera ketting. De A77 wordt gepositioneerd als de prosumer camera & voor de ervaren amateur.

De technische features kunnen ze bij Sony veel beter uitleggen, dus kijkt u even op de product pagina’s van De a77 en verdiep u in de details. Daar ga ik het niet uitgebreid over hebben, of toch niet over alles. Ik wil het vooral op gebruiksgemak, kwaliteit beoordelen. Hou er ook rekening met dat ik dit bekijk vanuit mijn persoonlijk perspectief en behoefte.

Eerst en vooral moet je weten dat deze Sony gebruik maakt van Translucent Mirror technologie (SLT). Wat neerkomt op het feit dat er geen bewegende spiegel meer in de camera zit maar een soort transparante spiegel die de sensor op elk moment belicht. Dat heeft voor- en nadelen, als je daar meer over wilt weten neem dan even een kijkje op de wikipedia pagina. Het grote voordeel is dat je nu in je digitale viewfinder of op de LCD steeds een exact beeld hebt van wat je gaat fotograferen, dit in combinatie met de instellingen van je camera. Je kan dus ten alle tijden zien of de foto goed belicht is. Nadeel is dat je wel geen optical viewfinder meer hebt (analoge viewfinder), een ander nadeel is als je iets specifiek wil onder of overbelichten, je op een lastig onder of overbelicht beeld zit te kijken, zeker in combinatie met draadloos gestuurde flitsers. En een meer emotioneel getint feitje… die vette klik van de spiegel die op en neer gaat is er gewoon niet meer. In plaats daarvan hoor je een iets of wat digitaal gebrom uit de diepe buik van je body, toch een beetje jammer…

Verder zitten er nog een aantal handige features in de body/software ingebouwd die waar je al dan niet een liefhebber van bent:
Body Integrated Lens Compensation, zoals daar zijn:
Shading, wat neerkomt op vignetering weghalen op je beelden. Dat is een leuk en handig feature maar soms wil je ook gewoon een beetje vignette.
Daarnaast heb je ook Distortion Compensation: perspectief correctie op beelden met een breedhoek genomen. Gewoon goed!
En als laatste Chromatic Aberration compensation: Het weghalen van kleurenafval op scherpe randen en contrasten. Ook gewoon goed.

Er zit ook een GPS ingebouwd en kloppen ze zich op de borst voor hun supersnelle AF tracking en focussing. Again, ik verwijs u naar de product pages om alle specs opgelijst te zien.

Genoeg over de specs terug naar de orde van de dag, hoe doet die het in het veld.
Toen ik de camera uitpakte en een eerste test foto nam, nam ie gelijk zes beelden om zo het beste beeld te kiezen voor jou, qua scherpte en belichting… en zo stonden er nog een aantal features open die mij als fotograaf opzij trachten te zetten. Ik heb dan maar alles gereset en de camera op M (manuele) stand gezet. Zo had ik terug controle over het toestel.

Zonder zever, ik vind persoonlijk dat die Sony’s goed in de hand liggen, ergonomisch of hoe noem je dat in dure termen. Niet te groot, zeker niet te zwaar, eerder een lichtgewicht zelfs. Er was mij de 16-50 / 2.8 meegeleverd en de 35mm / 1.4, maar aangezien het geen full frame sensor is werd die 35mm al snel een 55mm dus heb ik het gehouden op de 16-50mm om toch nog een beetje wijd te kunnen fotograferen.

Ik heb er plezier aan gehad om met deze camera rond te lopen en beeldjes te maken. Na een dagje gebruiken was ik hem volledig gewoon. Zelfs het flexible LCD scherm waar ik normaal gezien absoluut geen fan van ben wist met te charmeren… vooral bij shots waar ik het perspectief laag wou houden. Ik deins er nooit vor terug om op eender welke plek plat om mijn “ronde” buik te gaan liggen. Maar met dat flexiebele LCD schempje kon dat iets gratieuzer…

Ook de beeldkwaliteit is fenomenaal, de tonen en kleuren die standaard uit de camera komen zijn zacht, zéér scherp, … Alle beeldjes die van de Sony a77 verschenen op de blog hier zijn bewerkt op de iPad dus als er een beetje kwaliteit verschil op zit zal het daar aan liggen.

Een paar puntjes waar ik toch tegenaan ben gelopen. Ik hou niet echt van die OLED Digital Viewfinder, ten eerste om de reden dat ik al vermeld heb, onder of overbelichten van je foto’s is heel lastig om dan nog iets fatsoenlijk te zien. Het ding reageert ook traag, en dat bedoel ik relatief. De viewfinder springt aan een fractie van een seconde nadat je je oog er tegen aandrukt, de sensor die dit triggert zit vlak naast de Viewfinder. Maar voor mij springt dat gewoon te traag aan, soms wil je snel een moment vast leggen, trek je de camera voor je oog en zit je in een zwart gat te kijken en een fractie van een seconde later is het beeld er wel maar dan kan je ook pas je instellingen gaan aanpassen om juist te belichten. Noemt het “mierenneuken” maar voor mij werkte dit toch echt storend.
Iets anders waar ik af en toe met sukkelde was het focussen. Soms moet je een beetje tegen licht scherpstellen en dan moet je een klein hoekje ofzo gebruiken om op scherp te stellen, daar liep deze rakker af en toe op te flippen.
En dan een laatste puntje, dit ding zit propvol goedwerkende technologie dat staat vast, maar er zitten zoveel extra features in die volgens mij niet gebruikt worden door de doelgroep zijnde prosumers en geavanceerde amateurs. Face detection, Smile detection, … Ik heb het toestel gebruikt zoals ik elk ander toestel gebruik: Manuele stand en zelf bepalen hoe licht word gemeten, welke ISO, … al die extra features zijn voor mij overbodig. Ook al vind ik dat de panorama functie wel leuk om af en toe te gebruiken…

Ik heb héél even wat van die features uitgeprobeerd maar snel weer uitgezet ook, het gevoel dat de camera voor mij aan het fotograferen is en dat ik geen controle meer heb overheerst dan. Maar in een volgende post ga ik die zaken eens verder uitlichten. But for now the basics.

En dan een laatste item wat ik niet begrijp van Sony is waarom ze halsstarrig blijven kiezen voor een ander standaard in flits hotshoe. Dat noem ik gewoonweg dom, nu kost het fotografen om te switchen niet alleen een nieuwe body en lenzen maar ook nog eens transceivers om al het wireless geweld aan te sturen… enfin, ik val hiermee in herhaling…!

Iets waar ik veel belang aan hecht is het feit dat alle basic instellingen “on body” aan te passen zijn. Dat is voor de meeste zaken bij deze a77 het geval. En de zaken die niet rechtreeks aan te passen zijn, kunnen via een quick menu aangepast worden via de LCD. Op zich allemaal zéér practisch en handig.

Battery life is tot mijn grote verbazing zéér goed. Ik verwachte door het gebruik van de OLED en de LCD om je beelden te maken dat deze nogal snel de geest zou geven. Maar tot mijn grote verbazing kon ik probleemloos 2 dagen snapshotten, in mijn wereld is dat gemiddeld om het half uur een beeldje maken, en zelfs dan was de batterij nog niet echt halfweg. Goed zo.

Kortom, ik vind deze Sony een geweldige goeie camera. Hij ziet er een beetje uit voor de amateur met al die knopjes en features om automatisch te fotograferen in tal verschillende standen. Maar als het op resultaat aankomt, dan levert deze lichtgewicht body wel topkwaliteit beelden, want daar draait het uiteindelijk om: mooie en goede beelden of je deze nu als fotograaf zelf hebt opgebouwd of als amateur papa gewoon een goed beeld wilt hebben van je kind dat zijn eerste stapjes zet. De resultaten zijn er altijd bij deze camera. Er is zoveel technologie aanwezig om in eender welke omstandigheden goede beelden te maken dat de kans op mislukken bijna onbestaande is. Een goede allrounder, een zwitsers zakmes zeg maar, voor de beginnende en geavanceerde amateur. Een pro zie ik hier niet echt (continue) met werken.

Dit waren kort mijn eerste bevindingen, ervaringen met dit toestel. De komende dagen, weken ga ik hem nog wat uitgebreider testen. Als je alle beeldjes wil bekijken die ik tot nu toe met de a77 heb getrokken, dan moet u hier wezen.

Het vlees is zwak, ik weet het. Na lange tijd van ontkenning ben ik bezweken voor de superioriteit van de Fujifilm X100. Tot nu toe was ik geen enkel toestel tegengekomen in die categorie die de competitie met de Panasonic GF1 aankon. Zowel de laatste releases van Nikon en Sony met respectievelijk hun NEX-7 en V1, waar ik zéér van onder de indruk was, voldoen niet aan de verwachtingen die ik van zulke compact verwacht. Ter recapitulatie, van een snapshotter in deze categorie verwacht ik eigenlijk maar twee zaken: een bijna zelfde gebruiksgemak als op een DSLR en een benaderbare beeldkwaliteit als een DSLR in een compacte vorm.

Met het gebruiksgemak bedoel ik dan dat ik de primaire zaken (diafragma-shutter-iso) manueel kan aanpassen via een knop of dial, niet dat ik in submenu’s moet beginnnen klooien en dat zaken als lichtmeting niet te diep weg zitten in de menu’s
Wat de beeldkwaliteit betreft, als ik dan met de snapshotter op pad ben dan wil ik daarna een beeld op mijn blog kunnen zetten dat kwaliteitsvol genoeg is om het niveau van de andere beelden te evenaren. Dat is nu eenmaal een beetje beroepsmisvorming.

Het grote pluspunt aan de X100 is dat het fotograferen terug tot zijn essentie herleidt: Jij, je camera en het onderwerp. Verder zit er niks of geen poeha in het toestelletje waar je zorgen over moet maken. Geen automatische face detection, geen 1001 verschillende scène modes waar je uit kan selecteren. Jij als gebruiker bepaalt hoe het beeld gaat worden, via de instellingen en je ervaring als fotograaf. Daarmee weet je ook ineens wie het doelpubliek is voor deze beauty: simpelweg fotografen, amateur of professioneel maakt niet uit. Iedereen die gepassioneerd en technisch onderlegd is in fotografie kan overweg met dit toestel.

Over beauty gesproken, my god, het is een echte beauty. Een uber retro kleedje, soms als ik op straat sta te fotograferen, met mijn oog turend door de viewfinder voel ik me ineens een persreporter uit de jaren 60-70, met zo’n bompa-pet op en al. Het design was voor mij absoluut niet doorslaggevend, de functionaliteit en eenvoud was dat eens te meer. Maar toegegeven, het is zo een mooi stuk vintage dat ik elke dag een beetje meer weet te appreciëren.

Ok, terug over naar de orde van de dag. Zoals ik al zei zijn er weinig digitale franjes aan de X100. Na aankoop van het ding ben ik, zonder de handleiding want daar ben ik te trots voor als man, een half uurtje bezig geweest met alle settings van software te inspecteren en tot mijn verbazing was er eigenlijk weinig cruciaals in te stellen daar. Je kan eventueel opteren om de “auto iso” op te zetten maar ik heb me vooral bezig gehouden met de datum juist te zetten, het juiste beeldformaat geselecteerd en de geluiden wat stiller gezet… en klaar was Niko. Al de rest van instellingen kan je direct op de body van het toestel aanpassen: diafragma via de lens ring, shutterspeed via de knop bovenaan (en de tussenstappen via het wiel achteraan), ISO stel je in via de een druk op de Fn-knop en het wieltje achteraan, en lichtmeting en focus punt ook via een knop op de achterkant. Kijk meer moet ik echt niet hebben… de essentie kant en klaar bereikbaar op de body… en verder niets!

Dat deze camera niet beschikt over verwisselbare lenzen vind ik niet meer dan logisch. Als ik meer bereik nodig heb dan zal ik wel mijn Nikon D700 en een batterij aan lenzen meenemen. Maar daar gaat het bij niet om bij snapshotten, voor mij is dat het capteren van die kleine onbenullige spontane momenten onder vrienden, familie of gewoon op straat. En die 23mm is eigenlijk het 35mm equivalent en dat is mijn favoriet bereik…

En dan de beeldkwaliteit… ik kan hier geen technische uitleg geven over jadi blabla beeldkwaliteit. Wat ik wel kan zeggen uit ervaring is dat het de beste beeldkwaliteit is die ik tot nu toe heb zien verschijnen uit een compact toestel zelfs op ISO 1600 is er weinig ruis te bespeuren.

Er zijn natuurijk ook een paar zaken die beter konden. Zo is het fotograferen in RAW een traag gegeven als je niet over een supersnelle SD kaart beschikt. En ik heb het gevoel dat er software matig her en der nog een klein kinkje in de kabel zit maar niks onoverkomelijks. Met een firmware upgrade zal die wel op punt komen. En ander minpunt is dat als je zéér close wilt portreteren, je naar macro mode moet overschakelen. Blijkbaar heeft die 23mm niet dezelfde korte focus als een normale 35mm lens. Maar nog steeds niet onoverkomelijk voor mij.

Kortom, ik kan gerust en compact de boer op wetende dat ik kwalitatieve beelden kan maken. Als u een volledige technische review wil dan moet u even uw browser naar dpreview sturen.

Hier al een aantal posts waarbij ik de X100 heb gebruikt:

Ik kan de mensen bij Fujifilm alleen maar feliciteren met de ontwikkeling van dit prachtig toestel. Niet alleen hebben zij de ballen aan hun lijf gehad om alle “nice to have” software truckjes uit hun doosje te halen en enkel op het essentiële te focussen, waardoor ze waarschijnlijk 95% van het markt potentiëel uitsluiten en zich richten op de noden van één doelgroep. Daarnaast zijn ze er ook ingeslaagd om dit alles in het “mooiste compact toestel ever” te steken. Ze hebben het plezier van kwalitatief fotograferen weten over te brengen naar een compacter niveau! Chapeau!

Trouwens een mooi verhaal van die Japanse werknemers, die na de aardbeving en tsunami in Japan, 12 dagen later hun X100 productieband weer up and running hadden:

De Ranger Quadra is niet enkel een compacte vervanging van de Ranger RX maar ook een perfecte aanvulling, ik heb nu een complete mobiele studio on charged power!

Ik heb geopteerd voor de Pro Set To Go: 2 batterijen, 2 lampen, … Omdat die net meer mogelijkheden en flexibiliteit biedt. De standaard kabels van 2 meter zijn ook vervangen door 2 kabels van 5 meter, op die manier kan ik eenvoudig twee lampen op 10 meter van elkaar plaatsen vb één als hoofdlicht en ééntje ver achteraan als “rim light”.

Ondertussen is de Ranger Quadra set een weekje of drie in mijn bezit en ik moet eerlijk toegeven dat ik al niet meer zonder kan. Alleen mijn rug is al ontzettend dankbaar voor zo’n licht & compact component.

Daar waar ik vroeger nog met 2 tot 3 studio-flitsers naar elke locatie vertrok, vergezeld van kilometers verlengkabel. Geëvolueerd naar de Ranger RX maar nog steeds in combinatie met één extra studioflits … Daar loopt ik nu met een compact valiesje ter grootte van een samsonite naar mijn opdrachten. Dat scheelt wat sleurwerk! Zeker als je dat dag in dag uit moet doen.

Qua battery power is er ook voldoende aanwezig, De RollerDerby shoot heeft ongeveer 7 uur geduurd en daar heb ik slechts 1 x van batterij moeten wisselen. En ondertussen kan je de andere batterij rustig opladen in max 2u.

Enfin, genoeg over de compactheid ervan, ‘t spreekt voor zich.

Waar ik vooral naar uitkijk is de Ranger Quadra in de rugzak, de ringflits op mijn camera en dan outdoor portretten gaan maken, liefst in combinatie met HyperSync. Can’t wait!

Voor ik naar de beeldjes en setup over ga, nog even wat over de mogelijkheid om te HyperSyncen met de Ranger Quadra’s. Perfect mogelijk, alle recente Canons & Nikons kunnen daar perfect met overweg. Gewoon de TTL’s van Pocketwizard er op aansluiten en you’re set. Alleen ben ik een beetje in de aap gelogeerd want met een Nikon D700 blijkt dat om één of andere reden niet te lukken. Ik heb er al uren met zitten testen samen met de mensen van Servix. Ondertussen hebben we een kleine doorbraak, ik kan al syncen tot op 1/500 maar toch nog met een kleine vignetering bovenaan. Na lang zoeken zijn we er achter gekomen dat je voor de D700 de optie “Disable High Speed Sync” moet aanvinken. Dit best op de C2 stand in zowel remote als transceiver (zo kan je nog steeds TTL’en op C1) Maar helaas nog niet helemaal met het gewenste resultaat. Op dit moment ben ik dan met de Offset Syncspeed aan het spelen en geraken we dus al tot 1/500 maar dat moet beter kunnen, anyway, daar kom ik later op terug als ik de oplossing heb gevonden. Tot daar de technische jibber jabber!

Hier onder een aantal voorbeelden geven waar ik de Ranger Quadra voorbije 2 weken voor gebruikt heb en de setup. (Spijtig genoeg kan ik enkel vrij werk tonen want het andere werk moet nog gepubliceerd worden…)

Portret van K. één flitskop met de kleine meegeleverde diffuser er op (rechts).

Ellis in het gras: één flitskop met de kleine meegeleverde diffuser er op (links).

I. Ranger RX op de Octa Super plus geplaatst om te kijken of er genoeg kracht was om met de Octa te werken.

One Lover Roller Dolls Full body: Ranger RX met Beauty Dish boven model, Ranger Quadra A Head met Sofbox links onder om de benen bij te lichten, Ranger Quadra A Head rechts met reflector en grid (20°) als hairlight.

One Love Roller Dolls Headshots: Ranger Quadra A Head met Sofbox Rechts als main light, Ranger Quadra A Head links met reflector als hard rim light.

ViaVictor Portretten: met Ring Light aangesloten op de Ranger Quadra

Tot zover, bondig, mijn eerste ervaringen… later meer!

Ik heb er open en al een uurtje en half met kunnen werken, veel te weinig om echt te experimenteren. Maar wel net genoeg om er gewoon aan te worden en vooral om overtuigd te worden van de genialiteit van het (on)ding. Mooi centraal en egaal licht zonder schaduwen, mooi verlichte ogen en ondanks het harde, niet diffuse licht toch een mooie zachte huid te verkrijgen, waar nog genoeg contrast in zit om een karakter portret te maken.

Wat vooral belangrijk is bij het werken met een ringflits, is de afstand tot je onderwerp. En dan heb ik het over die beruchte “inverse square law“, die zo logisch als de pest is. Wel bij een ringflits is die zeer dominant aanwezig. Omdat je zo kort op je model zit, heeft de minste verschuiving van posititie van je model of jezelf over of onderbelicht tot gevolg. aangewezen is om met statief te werken als je daar veel last van hebt. Ik heb ondanks dat alles uit de losse hand gefotografeerd omdat ik me daar gewoon beter en flexibeler bij voel.

Een ander klein punt waar je rekening met moet houden is dat je best genoeg afstand tot de achtergrond neemt, anders krijg je serieuse ghosting rond je model.

Toegegeven het ziet er niet heel practisch uit, wat het in de praktijk wel is eigenlijk. En ik kan begrijpen dat het bij meer close up portretten nogal impossant moet zijn. Maar niettegenstaande zijn de resultaten echt héérlijk. Het voordeel is dat je deze ringflits gemakkelijk draagbaar kan maken door een ranger quadra in een rugzak te steken. Mijn bestelling is geplaatst en één van de dagen komt het ding toe, ik denk dat er een hele nieuwe portret wereld zal opengaan, zowel in studio als op locatie. Keep you posted on that!

‘t Ziet er een beetje klassiek uit, om niet te zeggen vrouwelijk, maar ‘t is ook maar een insert voor in een andere tas. Daarmee tover je elke tas om in de ideale, veilige, practische en vooral onherkenbare camera tas. Perfect te combineren met die Messsenger Bags van NorthFace denk ik dan zo!

Hier te koop: Photojojo Store!