gear

23/6 2012

#Analog

3

Soms moet je jezelf verrassen, niet in de zin van een kadootje doen, maar eerder iets doen waartoe je jezelf niet toe in staat acht. Vandaag heb ik dat gedaan. Ik liep nooit echt warm voor de analoge hype, misschien begrijp ik het allemaal niet goed met die film types en effectjes per camera en filmrolletjes.

Maar onder invloed van een aantal mensen uit mijn directe omgeving (toch geen vier lichtgewichtjes op dat vlak) werd ik toch getriggered door de analoge ervaring. Impulsief als ik ben tik ik dan meteen een toegankelijk camera’tje op de kop en ga van start. Hierboven dus het exemplaar dat ik nu voor mij heb staan. Waarom deze, gewoon voor de looks, verder ken ik niets omtrent al die analoge camera’s dus heb ik op looks gekocht. Viewfinder bovenaan vond ik wel iets hebben. Wat filmrolletjes erbij en we zijn vertrokken.

Geloof me, ik had nog nooit een filmrol in een camera gestoken, ik kom nu eenmaal volledig uit het digitale tijdperk. Enfin, dat bleek nu ook geen rocket science. En nu, nu gewoon beeldjes maken… ik heb deze namiddag 6 beeldjes gemaakt, 6 ja… Dat is één van de eerste redenen waarom ik dit experiment doe: Om terug trager en bewuster te gaan fotograferen. Ik merkte direct het verschil: kijken, gaan lichtmeten met de lichtmeter, kadreren, nog eens kijken, terug wat lichtmeten, …
en dan zou ik? ja? nee toch nog even checken! ja? ja! ok! klik!! en gedaan… niks preview, niks quick trial & error. Daar hou ik nu al van.
De tweede reden is dat ik momenteel aan een portretreeks bezig ben met enkel natuurlijk licht en dan is het eenvoudig en leuk om daarna met de analoge ook hezelfde shot te nemen. Gewoon om te vergelijken en te leren.

Of het iets wordt, dat zal u hier samen met mij kunnen volgen! Ik zal een aantal zaken terug stap voor stap moeten leren. Maar jezelf openstellen voor iets nieuws en bijleren, dat is naar mijn mening nooit niet slecht. We’ll see.

in Analogue , featured , gear Tags:
16/6 2012

Snapshotting part IV

0

Een tijdje geleden werd ik door Samsung België uitgenodigd naar de launch van hun nieuwe camera’s in de NX reeks, respectievelijk de NX20, NX210 en NX1000. Place to be was de Maritieme site in Oostende waar Carl de Keyzer zijn Moments before the flood tentoonstelling huisde. Na een korte presentatie door Samsung en een rondleiding door de Magnum fotograaf die wat toelichting gaf bij zijn nieuwste werk kregen we alleen een test exemplaar onder de vorm van de NX20 in de pollen geduwd om een paar weken met aan de slag te gaan.

Voor alle technische specs moet u maar even op de gespecialiseerde sites gaan kijken, daar ga ik niet te ver over uitwijden.

Ik was er nogal sceptisch over in eerste instantie. We zijn verwend tegenwoordig wat betreft systeemcamera’s, elk zichzelf respecterend merk heeft daar een kwalitatief aanbod in. Om zich te onderscheiden van de anderen moet je al sterk uit de hoek te komen. Verder hou ik wel van de retrolooks van de FujiFilm X100 en de Olympus OMD, dus daar had ie van het begin een streepje achter. Maar ik besloot om voor deze test al mijn vooroordelen opzij te schuiven en gewoon de NX20 aanwenden om als een brave hiusvader foto’s te trekken van mijn kindjes en mijn dagelijkse omzwervingen. Ik moet wel zeggen dat ik pas aan de slag ben gegaan nadat ik (zéér snel) de 2.0 16mm lens had ontvangen, die standaardlenzen bij deze camera’s zijn mijn ding gewoon niet, ik werk liever met vaste lenzen met een groot diafragma. En eenmaal die klik gemaakt moet ik meteen toegeven dat ik redelijk tuk was om deze camera. Ligt zéér goed in de hand en door het pivoterende lcd scherm is het eenvoudig om zonder al te veel moeite andere perspectieven te nemen.

Er zitten een aantal ‘nice to have’s’ in waarvan de meest unieke toch de ingebouwde wifi is. Hiermee kan je, via wifi, beelden direct posten op verschillende sociale media of streamen naar je televisie. Nice to have zeg ik wel want mij zal je nooit een beeld onbewerkt online zien zetten. Zeker niet omdat ik alle beelden in raw trek en die toch steeds een basis bewerking nodig hebben om er wat meer “panache” aan te geven. Maar voor minder veeleisende gebruikers is dat een mooie meerwaarde. Wat ik aan die wifi vooral belangrijk vind is dat het eenvoudig en gebruiksvriendelijk is.
Een andere, voor mij belangrijke vereiste, is dat alle basisfuncties die je nodig hebt om te fotograferen direct toegankelijk zijn via knoppen op de body. Lichtmeting, iso’s, focus punt in de zoeker kadreren, diafragma en sluitersnelheid. Al die zaken zijn snel aan te passen, mede ook dankzij de I-function.
Die I-function is een knop op de lens waarmee je, afhankelijk van de modus waarin je fotografeert je instellingen kan aanpassen. In het begin is dit even aanpassen maar eenmaal dat je dit gewoon bent is het verrekt handig. Als er iets is waar ik een hekel aan heb is dat je diep in menu’s moet gaan graven om één of andere instelling aan te passen.

Lees verder »

12/2 2012

Compact vs Realiteit

6

Ik heb hier gedurende de voorbije jaren redelijk wat compact camera’s de revue laten passeren ‘t was begonnen met de G10 van Canon, daarna de GF1 van Panasonic en momenteel de X100 van Fujifilm. Over die laatste heb ik echt geen slecht woord, heerlijk toestel, zowel technisch als qua design. Daarnaast heb ik de voorbije maanden tal van compacts ter test op mijn boterham gekregen, de Sony Nex-5, NEX-7, Nikon V1, … (reviews volgen nog).
En sinds kort worden mijn ogen uitgestoken door de X1 Pro van Fuji Film. Maar toen ik daar over nadacht vroeg ik mij af waarom ik steeds zo gebrand ben op die nieuwe “revolutionaire” toestellen. Design-wise zien ze er echt fantastisch uit en technisch moeten ze op vele vlakken niet meer onderdoen voor hun grotere broertjes.

En toch zit er een groot verschil op.

Ik ben gewoon om met een DSLR te werken, voorlopig een D700 met een reeks toplenzen. Die dingen reageren oersnel, focussen als een trein en zijn zéér lichtgevoelig. De body van zo’n DSLR ligt ook lekker in de hand, zij het zwaar(der). Maar ‘t zit ‘m vooral in de technologie die er in zit.

Als ik met mijn DSLR fotografeer dan weet ik voor ik op de knop druk wat voor een beeld er op de display zal verschijnen. Ik ken dat toestel door en door. Ik heb controle over het beeld, de instellingen en het resultaat. Als ik met een compact camera fotografeer is dat anders. Uiteindelijk zijn de beelden mooi en technisch in orde, maar ik heb steeds het gevoel dat er een stukje geluk bij zit, een gokje van “wat het zal geven” als ik op de knop druk. Meestal komt er een mooi beeld uit maar niet hetgeen ik in gedachte had. En dat heb ik niet graag, ik doe niet aan lucky shots, ik doe aan mijn idee vastleggen op beeld.

Ik weet dat het allemaal een beetje abstract klinkt maar ‘t gaat tenslotte om gevoel en plezier van fotograferen. En ik heb meer feeling met mijn DSLR en nog meer plezier dan dat ik heb met een compact of 4/3 camera.
Ik verwacht ook van die compactjes dat ze dezelfde features hebben als een DSLR en dat is niet het geval. Dus in de plaats van mijn nog eens de zoveelste compact te kopen, ga ik gewoon terug de D700 met mijn favoriete 35mm 1.4 in mijn tas steken, allé om eerlijk te zijn steekt die er meestal in. Per uitzondering doe ik eens moeite om de X100 in mijn tast te steken maar dat is eerder uitzondering. En of er nu een compact van 700 gram of 2 kilo aan lens en body in die tas zit, ik merk dat verschil toch niet. Waarschijnlijk dat ik de X100 te koop zet, ‘t zal met pijn in het hart zijn maar als ie in de kast staat te stoffen is er ook niemand iets mee.

Let wel, ik zeg niet dat al die compacten, zeker de high ends, slecht zijn, intégendeel, dat zijn toptoestellen. Maar mijn voorkeur ligt toch in het vertrouwde van mijn DSLR. Ik ben ook beu om daar zoveel geld aan uit te geven. Waarom het elders zoeken als alles wat ik wil eigenlijk in mijn D700 steekt, ‘t weegt enkel wat meer. Want daar draaide voor mij het hele verhaal rond. Soms wil je eens iets lichter bij hebben, maar zo dicht mogelijk blijven bij de kwaliteit die we kennen van onze DSLR’s.

Awel ik zeg het u, die één kilo en half die het verschil geeft tussen de DSLR en een compactje als tweede toestel, die is me geen 1000 of meer euro waard en daarom blij ik trouw aan mijn DSLR.

in gear Tags: ,
23/1 2012

Te Koop: Nikon D700

9

‘t Is zo ver. Ik moet één van mijn digitale kindjes van de hand doen. De Nikon D4 is besteld en dat wil zeggen dat ik eigenlijk één toestel te veel in huis heb. Er is dus één van de twee D700′s in aanbieding.
De eerste D700 heeft me 3 jaar trouw gediend in al mijn opdrachten en vrij werk. De tweede D700 is nagelnieuw, één keer uit de verpakking gehaald om de firmware te upgraden, verder is die nooit gebruikt, om de simpele reden dat de eerste D700 het nooit heeft laten afweten. Dat zegt dus al genoeg. Als u wat meer wil te weten komen over dit toestel: hier een uitgebreide review.

Dat ik zéér tevreden van dit toestel, dat wist u al. Ik heb de D4 enkel besteld omdat ik soms meer megapixels nodig heb. En als u mij een beetje kent, dan weet u ook dat ik zoals een goede huisvader zorg draag voor mijn materiaal en dat is dan nog extreem zacht uitgedrukt. Vraag gerust rond bij collega’s die soms met mij samenwerken.

De gebruikte D700 is ook steeds bij Nikon NPS in service gegaan voor sensor cleaning, vervangen van rubbers etc, … dus die is steeds door de beste onderhouden.

Ik weet nog niet welke ik ga wegdoen ofwel diegene die ik dag dagelijks gebruik, ofwel de spliksplinter nieuwe. Hangt een beetje af van waar er vraag naar is.

Anyway, ze gaan buiten voor respectievelijk 1200€ voor de gebruikte body en 1800€ voor de spliksplinternieuwe.
Als u geïnteresseerd bent of nog vragen hebt, stuur mij dan een mailtje: info@nikocaignie.be

Oja… spread the word!

in gear Tags:
21/1 2012

Back it up

16

Wat was me dat voor een weekje! Maandagavond was ik een shoot aan het afwerken die ik tijdens de namiddag had gemaakt. Om 23u was alles rond en een eerste versie geleverd aan mijn klant. Ik was toen nog aan het twijfelen of ik de files al op mijn Drobo zou zetten ter archivering. Maar ik dacht bij mezelf, bijna al grappend: “ik zal ze nog even lokaal op de iMac laten staan wat ge weet nooit of die Drobo crashed of niet!” Ik stond de volgende morgen op wou andere files van de Drobo halen en dat onding was wéér gecrashed! Ondertussen was dat al de derde keer dat dit “dure backup systeem” mijn een trap tussen de benen gaf.
PANIEK!

Maar voor ik uitleg hoe het allemaal verder verlopen is zal ik eerst even uitleggen hoe mijn back up systeem in elkaar zit:

Aangezien mijn Drobo al twee keer eerder gecrashed was, gebruik ik die niet meer als backup maar eerder als actief archief voor al mijn beelden. Dat wil zeggen dat ik beelden die ik heb in geladen op mijn mac lokaal laat staan tot ik ze finaal heb bewerkt. Dat werkt ook gewoon wat sneller met Lightroom. Nadat zij zijn afgewerkt sleep ik ze naar de Drobo, als archief dus. Maar nog steeds rechtreeks zichtbaar in Lightroom: Passieve werkruimte dus.

Die Drobo wordt continue geupload naar Backblaze, als online backup. Incase dat ze alles stelen bij mij of alles afbrandt… Dat kost mij 50$ per jaar voor onbeperkte ruimte. Er staat daar momenteel zo’n 4 terrabyte.

Lees verder »

in gear , how to Tags: ,
14/1 2012

Adobe Lightroom 4 Bèta

3

Daar is ie dan, versie 4 van Lightroom, in bèta weliswaar. Ik zat er eerlijk gezegd niet echt op te wachten, in de huidige versie heb ik weinig tot geen tekortkomingen. Ik ben een intensieve gebruiker van het programma maar slechts voor 2 onderdelen: enerzijds het archiveren van mijn files en de “Develop module” om mijn beelden te bewerken, al dan niet in aanvulling met Nik-software en Photoshop daar waar nodig. Maar steeds vanuit Lightroom zodat mijn archief up to date blijft.

Maar enfin, ‘t is niet omdat ik tevreden was over de huidige versie dat er geen goede verbeteringen of features zitten in de nieuwe versie.

Het eerste dat opvalt als je de nieuwe Lightroom opent zijn de extra modules bovenaan rechts in het scherm:

Ze spreken voor zich denk ik, en we merken vooral de twee nieuwe modules op: Map & Book. Ik kom er later nog op terug.

De belangrijkste aanpassing in mijn ogen is het toevoegen van de extra process sliders in de “Develop module”

Deze sliders, whites – blacks – highlights – shadows, zorgen er voor dat meer dynamisch bereik uit je beelden kan halen. Zo kan je een wolkenpak meer structuur geven, of donkere partijen toch iets oplichten om meer details weer te geven. Daar waar ik vroeger om het dynamisch bereik te kunnen uitbreiden naar Nik Software greep denk ik dat ik nu vaker in LR zal blijven hangen.

Een belangrijke update dit, eentje die de core doelstelling van Lightroom ondertsteunt, namelijk het zo optimaal mogelijk kunnen bewerken van digitale beelden. Job well done, as expected.
Het enige nadeel dat dit met zich meebrengt voor mij is dat ik mijn zelfgemaakte presets ga moeten updaten. Want in de presets die ik aangemaakt heb zaten die sliders en hun waarden nog niet. Ik zal dus even wat update werk moeten doen.

Lees verder »

7/1 2012

At last

10

Zij die mij kennen die weten dat ik een trouwe Nikon gebruiker ben, om verschillende redenen. Ik ben ook een zéér trouwe gebruiker van mijn Nikon D700, in mijn ogen samen met de D3s de beste allrounder die Nikon in zijn gamma heeft. Het enige nadeel, nou ja nadeel, dat ik kon ondervinden bij de D700 is het feit dat ik af en toe voor commerciële opdrachten wat megapixels te kort kwam. Tot nu toe was de enige oplossing was om meer megapixels te verkrijgen bij Nikon om een D3X te gebruiken, ofwel huren of lenen bij bevriende fotografen. Het nadeel van de D3X was dan weer dat die eens boven de 400 iso echt wel “understatement” onderpresteerde. “Ne ruisbak” zou meneer Goewie zeggen. Effectief, ik heb het meermaals aan de lijve mogen ondervinden. Ik zit dus al lang te wachten op een fatsoenlijke opvolger van de D3x.

Het zat er al een tijdje aan te komen een nieuwe release van Nikon… maar de vraag was wat er eerst zou zijn, de D800 als opvolger van de D700 of de D4 opvolger in de D3 reeks. Vandaag zijn mijn verwachtingen en gebeden verhoord. Samen met een aantal andere fotografen waren we uitegenodigd in Nikon HQ om de release van de Nikon D4 bij te wonen.

Een hele hoop technische uitleg over het toestel waar ik het meeste van begreep en het andere deel kwam precies rechtstreeks en onvertaald uit Japan… maar na een uurtje kregen we dan toch de gelegenheid om zelf het toestel in handen te nemen en beeldjes te knallen… oh my god! Ik ga u hier zoals gewoonlijk niet overladen met alle technische details, die kan u hier lezen in de spec sheet of hieronder, ik haal er willekeurig een paar naar voren:

 

Het eerste wat ik heb gedaan toen ik de D4 in mijn handen kreeg is aan de ISO een ferme draai gegeven een beeldje gepakt, gekeken en ingezoomd om te kijken hoeveel ruis er op het beeld zat. Mijn mond viel open: op iso 6400 was er op de display zéér weinig ruis te zien om niet te zeggen bijna niets. Het is duidelijk dat Nikon zich niet verder in de megapixel oorlog heeft gestort en zich beperkt heeft tot het noodzakelijke, 16 megapixels. Hierdoor kunnen ze onderandere hogere isos garanderen en dat is ze op het eerste gezicht uitstekend gelukt. En eigenlijk was ik toen al verkocht, want dit is voor mij het belangrijkste feature.

Lees verder »

in gear Tags: ,
1/12 2011

GoPro Hero 2

12

Voor mijn verjaardag van @the_misses een GoPro Hero 2 kado gekregen, u weet wel zo’n kleinnood waar ze in de meest extreme omstandigheden met filmen en fotograferen.

Gisteren voor het eerst eens geprobeerd om een timelapse ineen te boxen. Ik ben tegen valavond op het dak van het MAS gaan zitten om hopelijk een mooi zicht te hebben. Mijn pakket van de GoPro was de “Motorsport edition”, waar er onder andere een zuignap bij zit die je op elk vlak oppervlak muurvast kan zetten: motorkap, moto, … De ramen van het MAS waren dus ideaal. Na een uurtje had ik genoeg materiaal om een eerste probeersel ineen te steken. Tot vandaag had ik ook nog nooit met Final Cut Pro X (Trial) gewerkt, dus vergeef mij het monteerwerk. (best full screen kijken)

Er is nog veel werk aan de winkel en de beelden moeten ook een pak zuiverder kunnen, maar voor een eerste test ben ik zéér tevreden. Trial & Error en Oefening baart kunst, dat zijn mijn vaste vrienden in het leerprocess.
En moest u ook geïnteresseerd zijn in zo’n GoPro, neem dan even contact op met @Nodesktophero die lijmt de woorden “op de kop tikken” en “een zacht prijsje” probleemloos aaneen!

5/11 2011

Zwitsers zakmes

5

Dat Sony in staat is om degelijke camera’s op de markt te zetten, daar was ik al van overtuigd nadat ik de a850 had getest een jaartje geleden.

Na de presentatie over de a77, in Clastres was ik benieuwd of ze deze lijn verder hebben kunnen trekken in de lagere regionen van de camera ketting. De A77 wordt gepositioneerd als de prosumer camera & voor de ervaren amateur.

De technische features kunnen ze bij Sony veel beter uitleggen, dus kijkt u even op de product pagina’s van De a77 en verdiep u in de details. Daar ga ik het niet uitgebreid over hebben, of toch niet over alles. Ik wil het vooral op gebruiksgemak, kwaliteit beoordelen. Hou er ook rekening met dat ik dit bekijk vanuit mijn persoonlijk perspectief en behoefte.

Lees verder »

in gear , reviews Tags: , ,
27/9 2011

X100

8

Het vlees is zwak, ik weet het. Na lange tijd van ontkenning ben ik bezweken voor de superioriteit van de Fujifilm X100. Tot nu toe was ik geen enkel toestel tegengekomen in die categorie die de competitie met de Panasonic GF1 aankon. Zowel de laatste releases van Nikon en Sony met respectievelijk hun NEX-7 en V1, waar ik zéér van onder de indruk was, voldoen niet aan de verwachtingen die ik van zulke compact verwacht. Ter recapitulatie, van een snapshotter in deze categorie verwacht ik eigenlijk maar twee zaken: een bijna zelfde gebruiksgemak als op een DSLR en een benaderbare beeldkwaliteit als een DSLR in een compacte vorm.

Met het gebruiksgemak bedoel ik dan dat ik de primaire zaken (diafragma-shutter-iso) manueel kan aanpassen via een knop of dial, niet dat ik in submenu’s moet beginnnen klooien en dat zaken als lichtmeting niet te diep weg zitten in de menu’s
Wat de beeldkwaliteit betreft, als ik dan met de snapshotter op pad ben dan wil ik daarna een beeld op mijn blog kunnen zetten dat kwaliteitsvol genoeg is om het niveau van de andere beelden te evenaren. Dat is nu eenmaal een beetje beroepsmisvorming.

Het grote pluspunt aan de X100 is dat het fotograferen terug tot zijn essentie herleidt: Jij, je camera en het onderwerp. Verder zit er niks of geen poeha in het toestelletje waar je zorgen over moet maken. Geen automatische face detection, geen 1001 verschillende scène modes waar je uit kan selecteren. Jij als gebruiker bepaalt hoe het beeld gaat worden, via de instellingen en je ervaring als fotograaf. Daarmee weet je ook ineens wie het doelpubliek is voor deze beauty: simpelweg fotografen, amateur of professioneel maakt niet uit. Iedereen die gepassioneerd en technisch onderlegd is in fotografie kan overweg met dit toestel.

Over beauty gesproken, my god, het is een echte beauty. Een uber retro kleedje, soms als ik op straat sta te fotograferen, met mijn oog turend door de viewfinder voel ik me ineens een persreporter uit de jaren 60-70, met zo’n bompa-pet op en al. Het design was voor mij absoluut niet doorslaggevend, de functionaliteit en eenvoud was dat eens te meer. Maar toegegeven, het is zo een mooi stuk vintage dat ik elke dag een beetje meer weet te appreciëren.

Ok, terug over naar de orde van de dag. Zoals ik al zei zijn er weinig digitale franjes aan de X100. Na aankoop van het ding ben ik, zonder de handleiding want daar ben ik te trots voor als man, een half uurtje bezig geweest met alle settings van software te inspecteren en tot mijn verbazing was er eigenlijk weinig cruciaals in te stellen daar. Je kan eventueel opteren om de “auto iso” op te zetten maar ik heb me vooral bezig gehouden met de datum juist te zetten, het juiste beeldformaat geselecteerd en de geluiden wat stiller gezet… en klaar was Niko. Al de rest van instellingen kan je direct op de body van het toestel aanpassen: diafragma via de lens ring, shutterspeed via de knop bovenaan (en de tussenstappen via het wiel achteraan), ISO stel je in via de een druk op de Fn-knop en het wieltje achteraan, en lichtmeting en focus punt ook via een knop op de achterkant. Kijk meer moet ik echt niet hebben… de essentie kant en klaar bereikbaar op de body… en verder niets!

Dat deze camera niet beschikt over verwisselbare lenzen vind ik niet meer dan logisch. Als ik meer bereik nodig heb dan zal ik wel mijn Nikon D700 en een batterij aan lenzen meenemen. Maar daar gaat het bij niet om bij snapshotten, voor mij is dat het capteren van die kleine onbenullige spontane momenten onder vrienden, familie of gewoon op straat. En die 23mm is eigenlijk het 35mm equivalent en dat is mijn favoriet bereik…

En dan de beeldkwaliteit… ik kan hier geen technische uitleg geven over jadi blabla beeldkwaliteit. Wat ik wel kan zeggen uit ervaring is dat het de beste beeldkwaliteit is die ik tot nu toe heb zien verschijnen uit een compact toestel zelfs op ISO 1600 is er weinig ruis te bespeuren.

Er zijn natuurijk ook een paar zaken die beter konden. Zo is het fotograferen in RAW een traag gegeven als je niet over een supersnelle SD kaart beschikt. En ik heb het gevoel dat er software matig her en der nog een klein kinkje in de kabel zit maar niks onoverkomelijks. Met een firmware upgrade zal die wel op punt komen. En ander minpunt is dat als je zéér close wilt portreteren, je naar macro mode moet overschakelen. Blijkbaar heeft die 23mm niet dezelfde korte focus als een normale 35mm lens. Maar nog steeds niet onoverkomelijk voor mij.

Kortom, ik kan gerust en compact de boer op wetende dat ik kwalitatieve beelden kan maken. Als u een volledige technische review wil dan moet u even uw browser naar dpreview sturen.

Hier al een aantal posts waarbij ik de X100 heb gebruikt:

Ik kan de mensen bij Fujifilm alleen maar feliciteren met de ontwikkeling van dit prachtig toestel. Niet alleen hebben zij de ballen aan hun lijf gehad om alle “nice to have” software truckjes uit hun doosje te halen en enkel op het essentiële te focussen, waardoor ze waarschijnlijk 95% van het markt potentiëel uitsluiten en zich richten op de noden van één doelgroep. Daarnaast zijn ze er ook ingeslaagd om dit alles in het “mooiste compact toestel ever” te steken. Ze hebben het plezier van kwalitatief fotograferen weten over te brengen naar een compacter niveau! Chapeau!

Trouwens een mooi verhaal van die Japanse werknemers, die na de aardbeving en tsunami in Japan, 12 dagen later hun X100 productieband weer up and running hadden:

Pages:12345»