‘t Is zo ver. Ik moet één van mijn digitale kindjes van de hand doen. De Nikon D4 is besteld en dat wil zeggen dat ik eigenlijk één toestel te veel in huis heb. Er is dus één van de twee D700′s in aanbieding.
De eerste D700 heeft me 3 jaar trouw gediend in al mijn opdrachten en vrij werk. De tweede D700 is nagelnieuw, één keer uit de verpakking gehaald om de firmware te upgraden, verder is die nooit gebruikt, om de simpele reden dat de eerste D700 het nooit heeft laten afweten. Dat zegt dus al genoeg. Als u wat meer wil te weten komen over dit toestel: hier een uitgebreide review.
Dat ik zéér tevreden van dit toestel, dat wist u al. Ik heb de D4 enkel besteld omdat ik soms meer megapixels nodig heb. En als u mij een beetje kent, dan weet u ook dat ik zoals een goede huisvader zorg draag voor mijn materiaal en dat is dan nog extreem zacht uitgedrukt. Vraag gerust rond bij collega’s die soms met mij samenwerken.
De gebruikte D700 is ook steeds bij Nikon NPS in service gegaan voor sensor cleaning, vervangen van rubbers etc, … dus die is steeds door de beste onderhouden.
Ik weet nog niet welke ik ga wegdoen ofwel diegene die ik dag dagelijks gebruik, ofwel de spliksplinter nieuwe. Hangt een beetje af van waar er vraag naar is.
Anyway, ze gaan buiten voor respectievelijk 1200€ voor de gebruikte body en 1800€ voor de spliksplinternieuwe.
Als u geïnteresseerd bent of nog vragen hebt, stuur mij dan een mailtje: info@nikocaignie.be
Wat was me dat voor een weekje! Maandagavond was ik een shoot aan het afwerken die ik tijdens de namiddag had gemaakt. Om 23u was alles rond en een eerste versie geleverd aan mijn klant. Ik was toen nog aan het twijfelen of ik de files al op mijn Drobo zou zetten ter archivering. Maar ik dacht bij mezelf, bijna al grappend: “ik zal ze nog even lokaal op de iMac laten staan wat ge weet nooit of die Drobo crashed of niet!” Ik stond de volgende morgen op wou andere files van de Drobo halen en dat onding was wéér gecrashed! Ondertussen was dat al de derde keer dat dit “dure backup systeem” mijn een trap tussen de benen gaf.
PANIEK!
Maar voor ik uitleg hoe het allemaal verder verlopen is zal ik eerst even uitleggen hoe mijn back up systeem in elkaar zit:
Aangezien mijn Drobo al twee keer eerder gecrashed was, gebruik ik die niet meer als backup maar eerder als actief archief voor al mijn beelden. Dat wil zeggen dat ik beelden die ik heb in geladen op mijn mac lokaal laat staan tot ik ze finaal heb bewerkt. Dat werkt ook gewoon wat sneller met Lightroom. Nadat zij zijn afgewerkt sleep ik ze naar de Drobo, als archief dus. Maar nog steeds rechtreeks zichtbaar in Lightroom: Passieve werkruimte dus.
Die Drobo wordt continue geupload naar Backblaze, als online backup. Incase dat ze alles stelen bij mij of alles afbrandt… Dat kost mij 50$ per jaar voor onbeperkte ruimte. Er staat daar momenteel zo’n 4 terrabyte.
Daar is ie dan, versie 4 van Lightroom, in bèta weliswaar. Ik zat er eerlijk gezegd niet echt op te wachten, in de huidige versie heb ik weinig tot geen tekortkomingen. Ik ben een intensieve gebruiker van het programma maar slechts voor 2 onderdelen: enerzijds het archiveren van mijn files en de “Develop module” om mijn beelden te bewerken, al dan niet in aanvulling met Nik-software en Photoshop daar waar nodig. Maar steeds vanuit Lightroom zodat mijn archief up to date blijft.
Maar enfin, ‘t is niet omdat ik tevreden was over de huidige versie dat er geen goede verbeteringen of features zitten in de nieuwe versie.
Het eerste dat opvalt als je de nieuwe Lightroom opent zijn de extra modules bovenaan rechts in het scherm:
Ze spreken voor zich denk ik, en we merken vooral de twee nieuwe modules op: Map & Book. Ik kom er later nog op terug.
De belangrijkste aanpassing in mijn ogen is het toevoegen van de extra process sliders in de “Develop module”
Deze sliders, whites – blacks – highlights – shadows, zorgen er voor dat meer dynamisch bereik uit je beelden kan halen. Zo kan je een wolkenpak meer structuur geven, of donkere partijen toch iets oplichten om meer details weer te geven. Daar waar ik vroeger om het dynamisch bereik te kunnen uitbreiden naar Nik Software greep denk ik dat ik nu vaker in LR zal blijven hangen.
Een belangrijke update dit, eentje die de core doelstelling van Lightroom ondertsteunt, namelijk het zo optimaal mogelijk kunnen bewerken van digitale beelden. Job well done, as expected.
Het enige nadeel dat dit met zich meebrengt voor mij is dat ik mijn zelfgemaakte presets ga moeten updaten. Want in de presets die ik aangemaakt heb zaten die sliders en hun waarden nog niet. Ik zal dus even wat update werk moeten doen.
Zij die mij kennen die weten dat ik een trouwe Nikon gebruiker ben, om verschillende redenen. Ik ben ook een zéér trouwe gebruiker van mijn Nikon D700, in mijn ogen samen met de D3s de beste allrounder die Nikon in zijn gamma heeft. Het enige nadeel, nou ja nadeel, dat ik kon ondervinden bij de D700 is het feit dat ik af en toe voor commerciële opdrachten wat megapixels te kort kwam. Tot nu toe was de enige oplossing was om meer megapixels te verkrijgen bij Nikon om een D3X te gebruiken, ofwel huren of lenen bij bevriende fotografen. Het nadeel van de D3X was dan weer dat die eens boven de 400 iso echt wel “understatement” onderpresteerde. “Ne ruisbak” zou meneer Goewie zeggen. Effectief, ik heb het meermaals aan de lijve mogen ondervinden. Ik zit dus al lang te wachten op een fatsoenlijke opvolger van de D3x.
Het zat er al een tijdje aan te komen een nieuwe release van Nikon… maar de vraag was wat er eerst zou zijn, de D800 als opvolger van de D700 of de D4 opvolger in de D3 reeks. Vandaag zijn mijn verwachtingen en gebeden verhoord. Samen met een aantal andere fotografen waren we uitegenodigd in Nikon HQ om de release van de Nikon D4 bij te wonen.
Een hele hoop technische uitleg over het toestel waar ik het meeste van begreep en het andere deel kwam precies rechtstreeks en onvertaald uit Japan… maar na een uurtje kregen we dan toch de gelegenheid om zelf het toestel in handen te nemen en beeldjes te knallen… oh my god! Ik ga u hier zoals gewoonlijk niet overladen met alle technische details, die kan u hier lezen in de spec sheet of hieronder, ik haal er willekeurig een paar naar voren:
Het eerste wat ik heb gedaan toen ik de D4 in mijn handen kreeg is aan de ISO een ferme draai gegeven een beeldje gepakt, gekeken en ingezoomd om te kijken hoeveel ruis er op het beeld zat. Mijn mond viel open: op iso 6400 was er op de display zéér weinig ruis te zien om niet te zeggen bijna niets. Het is duidelijk dat Nikon zich niet verder in de megapixel oorlog heeft gestort en zich beperkt heeft tot het noodzakelijke, 16 megapixels. Hierdoor kunnen ze onderandere hogere isos garanderen en dat is ze op het eerste gezicht uitstekend gelukt. En eigenlijk was ik toen al verkocht, want dit is voor mij het belangrijkste feature.
Voor mijn verjaardag van @the_misses een GoPro Hero 2 kado gekregen, u weet wel zo’n kleinnood waar ze in de meest extreme omstandigheden met filmen en fotograferen.
Gisteren voor het eerst eens geprobeerd om een timelapse ineen te boxen. Ik ben tegen valavond op het dak van het MAS gaan zitten om hopelijk een mooi zicht te hebben. Mijn pakket van de GoPro was de “Motorsport edition”, waar er onder andere een zuignap bij zit die je op elk vlak oppervlak muurvast kan zetten: motorkap, moto, … De ramen van het MAS waren dus ideaal. Na een uurtje had ik genoeg materiaal om een eerste probeersel ineen te steken. Tot vandaag had ik ook nog nooit met Final Cut Pro X (Trial) gewerkt, dus vergeef mij het monteerwerk. (best full screen kijken)
Er is nog veel werk aan de winkel en de beelden moeten ook een pak zuiverder kunnen, maar voor een eerste test ben ik zéér tevreden. Trial & Error en Oefening baart kunst, dat zijn mijn vaste vrienden in het leerprocess.
En moest u ook geïnteresseerd zijn in zo’n GoPro, neem dan even contact op met @Nodesktophero die lijmt de woorden “op de kop tikken” en “een zacht prijsje” probleemloos aaneen!
Dat Sony in staat is om degelijke camera’s op de markt te zetten, daar was ik al van overtuigd nadat ik de a850 had getest een jaartje geleden.
Na de presentatie over de a77, in Clastres was ik benieuwd of ze deze lijn verder hebben kunnen trekken in de lagere regionen van de camera ketting. De A77 wordt gepositioneerd als de prosumer camera & voor de ervaren amateur.
De technische features kunnen ze bij Sony veel beter uitleggen, dus kijkt u even op de product pagina’s van De a77 en verdiep u in de details. Daar ga ik het niet uitgebreid over hebben, of toch niet over alles. Ik wil het vooral op gebruiksgemak, kwaliteit beoordelen. Hou er ook rekening met dat ik dit bekijk vanuit mijn persoonlijk perspectief en behoefte.
Het vlees is zwak, ik weet het. Na lange tijd van ontkenning ben ik bezweken voor de superioriteit van de Fujifilm X100. Tot nu toe was ik geen enkel toestel tegengekomen in die categorie die de competitie met de Panasonic GF1 aankon. Zowel de laatste releases van Nikon en Sony met respectievelijk hun NEX-7 en V1, waar ik zéér van onder de indruk was, voldoen niet aan de verwachtingen die ik van zulke compact verwacht. Ter recapitulatie, van een snapshotter in deze categorie verwacht ik eigenlijk maar twee zaken: een bijna zelfde gebruiksgemak als op een DSLR en een benaderbare beeldkwaliteit als een DSLR in een compacte vorm.
Met het gebruiksgemak bedoel ik dan dat ik de primaire zaken (diafragma-shutter-iso) manueel kan aanpassen via een knop of dial, niet dat ik in submenu’s moet beginnnen klooien en dat zaken als lichtmeting niet te diep weg zitten in de menu’s
Wat de beeldkwaliteit betreft, als ik dan met de snapshotter op pad ben dan wil ik daarna een beeld op mijn blog kunnen zetten dat kwaliteitsvol genoeg is om het niveau van de andere beelden te evenaren. Dat is nu eenmaal een beetje beroepsmisvorming.
Het grote pluspunt aan de X100 is dat het fotograferen terug tot zijn essentie herleidt: Jij, je camera en het onderwerp. Verder zit er niks of geen poeha in het toestelletje waar je zorgen over moet maken. Geen automatische face detection, geen 1001 verschillende scène modes waar je uit kan selecteren. Jij als gebruiker bepaalt hoe het beeld gaat worden, via de instellingen en je ervaring als fotograaf. Daarmee weet je ook ineens wie het doelpubliek is voor deze beauty: simpelweg fotografen, amateur of professioneel maakt niet uit. Iedereen die gepassioneerd en technisch onderlegd is in fotografie kan overweg met dit toestel.
Over beauty gesproken, my god, het is een echte beauty. Een uber retro kleedje, soms als ik op straat sta te fotograferen, met mijn oog turend door de viewfinder voel ik me ineens een persreporter uit de jaren 60-70, met zo’n bompa-pet op en al. Het design was voor mij absoluut niet doorslaggevend, de functionaliteit en eenvoud was dat eens te meer. Maar toegegeven, het is zo een mooi stuk vintage dat ik elke dag een beetje meer weet te appreciëren.
Ok, terug over naar de orde van de dag. Zoals ik al zei zijn er weinig digitale franjes aan de X100. Na aankoop van het ding ben ik, zonder de handleiding want daar ben ik te trots voor als man, een half uurtje bezig geweest met alle settings van software te inspecteren en tot mijn verbazing was er eigenlijk weinig cruciaals in te stellen daar. Je kan eventueel opteren om de “auto iso” op te zetten maar ik heb me vooral bezig gehouden met de datum juist te zetten, het juiste beeldformaat geselecteerd en de geluiden wat stiller gezet… en klaar was Niko. Al de rest van instellingen kan je direct op de body van het toestel aanpassen: diafragma via de lens ring, shutterspeed via de knop bovenaan (en de tussenstappen via het wiel achteraan), ISO stel je in via de een druk op de Fn-knop en het wieltje achteraan, en lichtmeting en focus punt ook via een knop op de achterkant. Kijk meer moet ik echt niet hebben… de essentie kant en klaar bereikbaar op de body… en verder niets!
Dat deze camera niet beschikt over verwisselbare lenzen vind ik niet meer dan logisch. Als ik meer bereik nodig heb dan zal ik wel mijn Nikon D700 en een batterij aan lenzen meenemen. Maar daar gaat het bij niet om bij snapshotten, voor mij is dat het capteren van die kleine onbenullige spontane momenten onder vrienden, familie of gewoon op straat. En die 23mm is eigenlijk het 35mm equivalent en dat is mijn favoriet bereik…
En dan de beeldkwaliteit… ik kan hier geen technische uitleg geven over jadi blabla beeldkwaliteit. Wat ik wel kan zeggen uit ervaring is dat het de beste beeldkwaliteit is die ik tot nu toe heb zien verschijnen uit een compact toestel zelfs op ISO 1600 is er weinig ruis te bespeuren.
Er zijn natuurijk ook een paar zaken die beter konden. Zo is het fotograferen in RAW een traag gegeven als je niet over een supersnelle SD kaart beschikt. En ik heb het gevoel dat er software matig her en der nog een klein kinkje in de kabel zit maar niks onoverkomelijks. Met een firmware upgrade zal die wel op punt komen. En ander minpunt is dat als je zéér close wilt portreteren, je naar macro mode moet overschakelen. Blijkbaar heeft die 23mm niet dezelfde korte focus als een normale 35mm lens. Maar nog steeds niet onoverkomelijk voor mij.
Kortom, ik kan gerust en compact de boer op wetende dat ik kwalitatieve beelden kan maken. Als u een volledige technische review wil dan moet u even uw browser naar dpreview sturen.
Ik kan de mensen bij Fujifilm alleen maar feliciteren met de ontwikkeling van dit prachtig toestel. Niet alleen hebben zij de ballen aan hun lijf gehad om alle “nice to have” software truckjes uit hun doosje te halen en enkel op het essentiële te focussen, waardoor ze waarschijnlijk 95% van het markt potentiëel uitsluiten en zich richten op de noden van één doelgroep. Daarnaast zijn ze er ook ingeslaagd om dit alles in het “mooiste compact toestel ever” te steken. Ze hebben het plezier van kwalitatief fotograferen weten over te brengen naar een compacter niveau! Chapeau!
Trouwens een mooi verhaal van die Japanse werknemers, die na de aardbeving en tsunami in Japan, 12 dagen later hun X100 productieband weer up and running hadden:
Ik heb er lang over getwijfeld, maar nadat ik onder andere Kristof Ramon had zien rondlopen met zijn Ranger Quadra in de rugzak en dan een softbox op een monopod, was ik overtuigd van het gebruiksgemak en meerwaarde van die Ranger Quadra. Tot dan toe was de grote broer, de Ranger RX, mijn main light op locatie, vaak in combinatie met de Octa, om krachtig egaal licht te verkrijgen.
De Ranger Quadra is niet enkel een compacte vervanging van de Ranger RX maar ook een perfecte aanvulling, ik heb nu een complete mobiele studio on charged power!
Ik heb geopteerd voor de Pro Set To Go: 2 batterijen, 2 lampen, … Omdat die net meer mogelijkheden en flexibiliteit biedt. De standaard kabels van 2 meter zijn ook vervangen door 2 kabels van 5 meter, op die manier kan ik eenvoudig twee lampen op 10 meter van elkaar plaatsen vb één als hoofdlicht en ééntje ver achteraan als “rim light”.
Ondertussen is de Ranger Quadra set een weekje of drie in mijn bezit en ik moet eerlijk toegeven dat ik al niet meer zonder kan. Alleen mijn rug is al ontzettend dankbaar voor zo’n licht & compact component.
Daar waar ik vroeger nog met 2 tot 3 studio-flitsers naar elke locatie vertrok, vergezeld van kilometers verlengkabel. Geëvolueerd naar de Ranger RX maar nog steeds in combinatie met één extra studioflits … Daar loopt ik nu met een compact valiesje ter grootte van een samsonite naar mijn opdrachten. Dat scheelt wat sleurwerk! Zeker als je dat dag in dag uit moet doen.
Qua battery power is er ook voldoende aanwezig, De RollerDerby shoot heeft ongeveer 7 uur geduurd en daar heb ik slechts 1 x van batterij moeten wisselen. En ondertussen kan je de andere batterij rustig opladen in max 2u.
Enfin, genoeg over de compactheid ervan, ‘t spreekt voor zich.
Waar ik vooral naar uitkijk is de Ranger Quadra in de rugzak, de ringflits op mijn camera en dan outdoor portretten gaan maken, liefst in combinatie met HyperSync. Can’t wait!
Voor ik naar de beeldjes en setup over ga, nog even wat over de mogelijkheid om te HyperSyncen met de Ranger Quadra’s. Perfect mogelijk, alle recente Canons & Nikons kunnen daar perfect met overweg. Gewoon de TTL’s van Pocketwizard er op aansluiten en you’re set. Alleen ben ik een beetje in de aap gelogeerd want met een Nikon D700 blijkt dat om één of andere reden niet te lukken. Ik heb er al uren met zitten testen samen met de mensen van Servix. Ondertussen hebben we een kleine doorbraak, ik kan al syncen tot op 1/500 maar toch nog met een kleine vignetering bovenaan. Na lang zoeken zijn we er achter gekomen dat je voor de D700 de optie “Disable High Speed Sync” moet aanvinken. Dit best op de C2 stand in zowel remote als transceiver (zo kan je nog steeds TTL’en op C1) Maar helaas nog niet helemaal met het gewenste resultaat. Op dit moment ben ik dan met de Offset Syncspeed aan het spelen en geraken we dus al tot 1/500 maar dat moet beter kunnen, anyway, daar kom ik later op terug als ik de oplossing heb gevonden. Tot daar de technische jibber jabber!
Hier onder een aantal voorbeelden geven waar ik de Ranger Quadra voorbije 2 weken voor gebruikt heb en de setup. (Spijtig genoeg kan ik enkel vrij werk tonen want het andere werk moet nog gepubliceerd worden…)
Deze week voor een opdrachtje eens een ringflits gaan huren. Nog nooit met gewerkt dus ik dacht dat het wel eens leuk zou zijn om er met te experimenteren.
Ik heb er open en al een uurtje en half met kunnen werken, veel te weinig om echt te experimenteren. Maar wel net genoeg om er gewoon aan te worden en vooral om overtuigd te worden van de genialiteit van het (on)ding. Mooi centraal en egaal licht zonder schaduwen, mooi verlichte ogen en ondanks het harde, niet diffuse licht toch een mooie zachte huid te verkrijgen, waar nog genoeg contrast in zit om een karakter portret te maken.
Wat vooral belangrijk is bij het werken met een ringflits, is de afstand tot je onderwerp. En dan heb ik het over die beruchte “inverse square law“, die zo logisch als de pest is. Wel bij een ringflits is die zeer dominant aanwezig. Omdat je zo kort op je model zit, heeft de minste verschuiving van posititie van je model of jezelf over of onderbelicht tot gevolg. aangewezen is om met statief te werken als je daar veel last van hebt. Ik heb ondanks dat alles uit de losse hand gefotografeerd omdat ik me daar gewoon beter en flexibeler bij voel.
Een ander klein punt waar je rekening met moet houden is dat je best genoeg afstand tot de achtergrond neemt, anders krijg je serieuse ghosting rond je model.
Toegegeven het ziet er niet heel practisch uit, wat het in de praktijk wel is eigenlijk. En ik kan begrijpen dat het bij meer close up portretten nogal impossant moet zijn. Maar niettegenstaande zijn de resultaten echt héérlijk. Het voordeel is dat je deze ringflits gemakkelijk draagbaar kan maken door een ranger quadra in een rugzak te steken. Mijn bestelling is geplaatst en één van de dagen komt het ding toe, ik denk dat er een hele nieuwe portret wereld zal opengaan, zowel in studio als op locatie. Keep you posted on that!
‘t Ziet er een beetje klassiek uit, om niet te zeggen vrouwelijk, maar ‘t is ook maar een insert voor in een andere tas. Daarmee tover je elke tas om in de ideale, veilige, practische en vooral onherkenbare camera tas. Perfect te combineren met die Messsenger Bags van NorthFace denk ik dan zo!
Recent Comments