7/12
2008
Op de hoek van de Lombardenvest stond deze man waardig, vol passie en emotie zijn klaagliederen te zingen. Ik kreeg er koude rillingen van, zo somber en tegelijkertijd mooi!
27/11
2008
Ook weer zo een heerlijk belgisch beeld. Een resem mensen die rustig staan aan te schuiven aan het frituur. In heel de wereld zijn we vies van de etablissementen waar we binnenstappen en draaien we de borden vier keer om om te kijken of ze goed zijn afgewassen. Maar als een Belg fritten gaat halen, dan gelden er andere regels.
22/11
2008
Op weg naar een caféetje liep ik langs de Popoff en zag een koppel voor het raam staan, binnenglurend naar al het lekkers dat geserveerd wordt en naar de gezellige drukte die zich daarbinnen duidelijk afspeelt. Heel het huisje is mooi verlicht zowel binnen als buiten en alles errond is grijs en grauw. Het lijkt wel of het echt warmte uitstraalt, zeker op een koude winteravond als 22 november. Dit beeld doet me denken aan Oliver Twist die op Kerstavond bij de bourgeoisie binnenkeek naar de rijk gevulde tafels.
16/11
2008
k moest zondag mijn petekindje gaan ophalen aan het station van Berchem. Daar heb ik zo een 35 minuten moeten wachten. Ondanks alle stakingsacties van het treinpersoneel om te klagen over hun werkvoorwaarden etc.. slagen ze er zelf niet in om hun werk goed te doen en op tijd te komen. Anyway, als ik sta te wachten is er altijd mijn grote vriend in de buurt om wat plaatjes te schieten. Zo zag ik treinen aankomen en vertrekken: de gangen vullen met haastige mensen, trein conducteurs door de gangen parderen, de gangen weer leeglopen, …
3/11
2008
Dat ik gek ben op het pitoreske dorpje Lillo dat wist u al; enerzijds omdat het zo pitoresk is maar vooral omdat het er zo contrasterend is. En één van de eerste dates met mijn madam zit er ook wel voor iets tussen. De rit er naartoe is al een hele belevenis. Je rijdt door kilometers industriegebied waar staal, baksteen en rokende schoorstenen koning zijn. Na één korte afslag rij je plots over de kinderkopjes in een prachtige laan met langs beide zijden bomen waarvan de takken over de weg hangen als een beschermende armen. Je waant je plots in een andere tijd. Het contrast keert op elke plek terug, je ziet steeds weer in de verte de tekenen van de moderne tijd: de kerncentrale van Doel, de hoge kranen van de container terminal, de verbrandigsovens van de petro chemie… maar één blik rondom je en je bent weer terug in de tijd. Een (tijdelijk) drooggevallen dok waar oude en nieuwe schepen in de modder liggen te wachten op een streepje water. Een bruin dorpscafé waar een fietsclub zit te pintelieren en te paffen, een groepje van de derde leeftijd hevig aan ‘t lachen en discussieren is en twee kerels van de zeescouts zitten te kaarten met een pintje erbij… Als u ooit op een mooie winterzondag even niet weet wat gedaan… Go Lillo !
Recent Comments