July, 2012

31/7 2012

120

3

Ondertussen hebben we een weekje of twee de handen geslagen op de Pentax 645 en schieten we vollop 120 film. De eerste resultaten waren ok maar gaven meteen ook an dat ik sterk moest wennen aan het manueel scherpstellen. Voorlopig richt ik me vooral op de de kids en vrienden om mijn skills aan te scherpen, natuurlijk zijn die kiddo’s ook niet meteen de meest stilzittende exemplaren wat het soms nog moeilijker maakt omù scherpt te stellen, maar onderhand krijgen we dat mooi onder de knie. Maar de bedoeling is wel om snel mijn portretten ook met de Pentax te doen.

Het blijft een heerlijk gegeven om vol spanning je negatieven op te halen, ze al snel even tegen het licht houden om te kijken hoe de resultaten zijn. Dan naar huis hollen om ze onder de scanner te leggen. Ik heb me de Epson V700 aangeschaft, die stelt me in staat om 8 beelden per keer in te laden en dan importeren in Lightroom ter archivering. Verder doe ik er eigenlijk weinig aan, hier en daar een stof je weghalen en mooi kadreren. ‘t Is hier en daar nog een beetje zoeken naar de instellingen om het beste resultaat te behalen maar ik denk dat ik daar ook al wel de juiste richting aan het gaan ben.

Wat betreft film heb ik momenteel deze voorkeuren: Kodak Portra 400 (kleur), Ilford Delta 400 (Zwart Wit) en Kodak TRI X 400 (Zwart Wit). En de Kodak TRI X 400 is daar mijn absolute voorkeur, mooie korrel.

Enfin, voorlopig nog wat kids kiekjes maar dan hebt u al een beeld van de progressie:

Lees verder »

29/7 2012

HA!

0

in Ellis , Lifelog
28/7 2012

J.

4

Portretje van Jasper Bullynck van Superlijm uit de reeks voor KH magazine, met ringflits & high key.
Zij opteerden voor de kleurversie voor de cover maar deze was toch mijn favoriet.

25/7 2012

Liv

0

Pentax 645 on Kodak Portra 400.

in Analogue , Liv Tags: ,
18/7 2012

Ich bin kein Berliner

2

Net drie dagen in Berlijn vertoefd.

Een stad vol historische bezienswaardigheden is het zeker niet. Alles maar dan ook alles in deze stad wat ook maar aan het verleden doet denken is zowaar verdwenen. Ofwel platgebombardeerd in de tweede wereldoorlog ofwel kort daarna! De plek waar de bunker van Hitler stond is vandaag de dag, lekker praktisch, een parkeerplaats voor de buurtbewoners. Enkel een plastieken informatiebordje maakt je er attent op, dat ‘s werelds wreedste massamoordenaar daar zijn laatste woonplaats en adem heeft uitgeblazen en dat zijn lijk samen met dat van zijn vrouw Eva Braun, daar verbrand zijn geweest.

Anderzijds, een paar meter verder in de straat staat wel een kunstwerk ter herdenking van de Holocaust, dat kan wel tellen. Van ver lijkt het een beetje vreemd dat kunstwerk maar als je er door wandelt en wegzinkt tussen de blokken grijpt een gevoel van ingeslotenheid en benauwdheid je. Best indrukwekkend toch!

De Berlijnse Muur, ja die is er ook niet meer, gelukkig. Hier en daar een overblijfsel, meer ook niet. Maar veel is er ook niet nodig om deze hartverscheurende muur te kunnen inbeelden. Overal door Berlijn zie je een kasseistrook waar de muur heeft gestaan en vaak ook met begeleidende foto’s. Meer heb je niet nodig om een klomp in je maag te krijgen bij het idee dat straten, families, geliefden, plots van elkaar werden gescheiden om nog maar te zwijgen van een simpele lijn die getrokken werd op een kaart en die de rest van je leven beïnvloedt. Oost of West een paar meter van elkaar gescheiden maar een wereld van verschil.
Ik ben nu wel iemand die de helft van zijn studietijd boeken over de tweede en koude oorlog heeft gelezen, dat was veel interessanter dan fysica of biologie, dus ik weet veel over die periode en kan me daar dus perfect in inleven.
Qua historische bezienswaardigheden is Berlijn er eentje van gedenkbordjes en veel inlevings- en inbeeldingsvermorgen. Als ik naar de foto’s van weleer kijk, zijnde dus voor 1945, dan was Berlijn volgens mij op zijn minst even prachtig als Parijs. Maar ja, alles is platgegooid en heropgebouwd: ofwel met een communistisch tintje ofwel met de “moderne architecten” uit de jaren 60 en we weten allemaal hoe lelijk beide stijlen zijn.

Berlijn is wel sterk in het nalaten van een impressie van het historisch juk dat het gedragen heeft en misschien nog wel draagt. Ik heb samen met mijn lieftallige gids er de laatste dagen de vinger op proberen te leggen en we kunnen alleen maar concluderen dat Berlijn nu in de jaren 80 leeft.

De stad heeft 30 jaren stilgestaan, afgesneden geweest van de buitenwereld en dan plots gaat het hek van de dam. Ik heb de indruk dat veel mensen die schok nog niet verwerkt hebben. Er heerst een grote uiting van liberalisme en een sfeertje van “alles moet kunnen”. Roze kapsels, gescheurde slonzige kleding, een tattoo is blijkbaar een must, werkelijk iedereen heeft er hier één, om nog maar te zwijgen van piercings. Ik heb daar absoluut geen probleem met, integendeel, ik hou van eigenheid en identiteit, maar als iedereen er zo bij loopt dan is het geen eigenheid meer, dat is kuddegeest.
En als je dan zo’n expressieve uiterlijkheden hebt dan verwacht je op zijn minst een even sprankelend karakter, temperament. En dat heb ik dus absoluut niet ervaren. Vooral de buurt Prenzlauer Berg springt daarbij in het oog, zogenaamd de liberale bohemian wijk. Vol leuke coffee bars en eetgelegenheden maar bewoond door norse bewoners met een starre onverschillige blik in de ogen. Het lijkt alsof de inwoners via hun uiterlijke expressieve identiteit, massaal de innerlijke recente identiteit van de stad proberen af te schudden.

En toch hebben wij dus genoten van deze trip, hoe uitgesproken ik ook ben hierboven. ‘t Is een vreemde, beklijvende stad die blijkbaar nog aan ‘t zoeken is naar haar eigen identiteit of nog verder aan het ontwikkelen is. De contrasten tussen de verschillende wijken zijn soms echt gigantisch en dat wordt meestal nog eens benadrukt in de clash tussen de verschillende architecturale stijlen: modern en belle epoque, of wat daar van overblijft. Ik zou hier nog uren kunnen schrijven over mijn impressies. Berlijn is een aparte stad, met een aparte identiteit, een eeuwenoude stad met de ziel van een opgroeiende puber, soms heel matuur en dan weer heel weerbarstig. Een “Stad in de Steigers“, in volle groei om een volwaardige leefstad te worden.

Ich bin kein Berliner, jetzt!

Lees verder »

in Lifelog Tags:
13/7 2012

Lesson Learned #1

4

Soms ga je af, soms ga je af als een gieter. Ik ben vandaag echt met de broek op de knieën op het midden van de Grote Markt in Antwerpen gezet. Figuurlijk dan toch, zo voelde ik me. Ik kon mezelf wel op de bek slaan, eigenwijze betweter als ik was. Ik ga het toch delen met u, zoals beloofd. Watskeburt?

Een paar dagen geleden kreeg ik de kans om een Pentax 645 te testen. Mooi ding, iets geavanceerder als die zéér basic Lubitel: Lichtmeting enzo ingebouwd. Handig, mooi toestel mooi formaat, … Ik blij als een kind in een snoepwinkel daar direct met aan de slag gegaan. Wat portretjes van vrienden, wat kinderkiekjes… enfin, ik had al snel vier rolletjes opgeschoten. Rolletjes binnengedaan en de negatieven zou ik zelf wel even door de scanner halen. Sinds gisteren stond ik al te springen om de resultaten te bekijken. Vandaag was @the_misses de negatieven voor mij gaan afhalen. Ik kom thuis en open die negatief rollen… mijn opwinding is nauwelijks intoombaar… ik bekijk die negatieven langs alle kanten: B.L.A.N.C.O. je kan ze eigenlijk gewoon als zonnebril gebruiken.

In eerste instantie dacht ik dat ze een fout hadden gemaakt bij de ontwikkeling maar dat leek me dan toch wel een sterk verwijt. Na een beetje graven in mijn geheugen sprong er ineens de discussie met die vriend van mij van wie het toestel was. Toen ik in zijn bijzijn het eerste rolletje er op stak zei hij me nog dat het andersom moest. Vol zelfvertrouwen en onbezonnen dat ik was beweerde ik dat het niet was. (Echt als volledige newbie in analoge materie wist ik het toch wel beter zeker… loempe *%§&@£$*) Om een lang verhaal kort te maken, ik heb gewoon de verkeerde kant van het filmrolletje zitten belichten, allé toch proberen te belichten. En na wat eenvoudig Google werk kwam ik tot de juiste manier om het filmpje te laden.

Een lesje in nederigeheid, daar kan ik wel tegen. Een lesje in geduld, dat kan ik altijd wel gebruiken. Maar wat ik echt erg vind is dat ik al die beelden die ik (eigenlijk niet) gemaakt heb, gewoon kwijt ben. En dat maakt mij enerzijds echt ongelukkig, want die krijg ik nooit meer terug. Anderzijds heeft dit hele gebeuren mij nog maar eens nieuwsgieriger gemaakt naar het hele analoge gebeuren. Die opnames die je nog niet hebt gezien, waar je geduldig op moet wachten of ze geslaagd zijn, die onzekerheid en spanning… daar doe ik het onderandere ook voor. ‘t Lijkt bijna een kostbare lading die je meedraagt op je rolletjes, een schat als het ware.

Ondertussen heb ik al wel genoten van die Pentax. Een redelijk zwaar log gegeven maar eenmaal je door de zoeker kijkt is het genieten. Nu de resultaten nog effectief vastleggen.

Enfin, we hebben een veldslag verloren maar de oorlog nog zeker niet!
Keepin’ it up!

in Analogue Tags: ,
9/7 2012

Mirror

0

8/7 2012

Tram

3

Een leuk gegeven aan die Lubitel is dat je die manueel moet doorspoelen om een volgende shot te maken. Dat is ook een beetje lastig want op het rode doorkijkvenstertje zie je haast niet waar je exact moet stoppen, maar daar wen je wel aan. Wat het dan weer wel leuk maakt is dat je de hetzelfde stukje film meerdere malen kan belichten.

Dat heb ik in bovenstaande filmpje gedaan, of toch proberen te doen. Het is maar gedeeltelijk gelukt maar toch ben ik redelijk tevreden met het resultaat. Een eerste beeldje is genomen van de man die op de stoel zit, het tweede beeld is een shot vanachter op de tram helemaal tot vooraan. Helaas komt dat beeld niet echt goed door omdat ik beide beelden minstens twee stops moest onderbelichten en ik heb ze hier maar één stop onderbelicht. Maar zo leren we bij, geduldig en traag maar met veel plezier.

7/7 2012

Instameet

3

Vandaag Instameet in Park Spoor Noord, Antwerpen. Leuk toch hoe het internet of een app je nieuwe mensen doet leren kennen. Had helaas zelf maar weinig tijd om daar lang te blijven.

3/7 2012

First results

1

Hierbij dan de resultaten van het eerste rolletje dat uit mijn Lubitel kwam. Huis en tuin fotografie weliswaar om te testen. ‘t Is een héél procédé: laten ontwikkelen en daar een paar dagen op wachten. Dan de negatieven door de scanner halen, dat heb ik dan behulp van Mister Goewie gedaan, dat blijkt toch geen eenvoudig gegeven te zijn. Maar uiteindelijk zijn we er toch in geslaagd om de beelden iets of wat kleur trouw te scannen. Er gaat echt een hele nieuwe wereld voor me open. Voor de eerste 12 beeldjes ben ik redelijk tevreden van het resultaat. We hebben er maar vier gescande wegens tijdgebrek, de andere acht waren op twee na ook allemaal ok. Leuk experiment dat ik op mijn dooie gemakje ga verder zetten.


Pages:12»