4/3 2012

After the rush

9

Een week wonen we nu in ons nieuwe huis en ik kan u met mijn hand op het hart zeggen dat het een wereld van verschil is. Ik kan er nog niet direct een rechtstreekse aanwijziging voor geven waar dat grote verschil in zit:

Misschien zit het ‘m in meer ruimte, zijnde niet meer op één verdiep wonen waarbij de buggy’s, wasrek, fotomateriaal, etc in onze woonkamer stonden. Gek werd ik daar op den duur van.

Misschien zit het ‘m in de eigen (nu al) mooi ingerichte kamer waar onze dochter(s) kunnen slapen en niet meer tussen mijn computers en ander fotomateriaal…

‘t Kan ook aan de rust zijn die we nu ervaren, doodstil kan het soms zijn in huis. Geen randdebiele onderbuur die valse noten aan elkaar plakt op zijn piano, geen half orgastisch kreten van fitness grieten die door hun wekelijkse steparobiczumbapoweryoga zweten, geen trams – ambulance – politie – brandweer sirene – och u kent het hele verhaal al lang…

Ofwel ligt het aan het feit dat het nu onze eigen plek op deze aardkloot is. Ok, de bank is op dit moment ook wel grootaandeelhouder van het huis maar toch, we werken daar aan.

‘t Zal wel een combinatie van alle bovenstaande factoren zijn.

Ik voel rust over mij komen die ik al een tijdje niet meer heb gevoeld. Begrijp me niet verkeerd, ik heb het razend druk met werken en de stress giert vlotjes door de aderen. Maar toch zit er sinds deze week een plekje “zen” ergens onderhuids, een gevoel van rust dat ik voorheen niet (meer) had. De laatste maanden waren eigenlijk een regelrechte aanslag op mijn gezondheid.
‘t Is allemaal begonnen met onze oudste dochter die met RSV in ‘t ziekenhuis lag in november, de laatste nacht in het ziekenhuis werd ik wakker met een verschot in de rug waar ik dan een maand te lang met ben blijven rondlopen en werken. Het sleuren met zwaar materiaal was daar niet echt bevorderlijk voor. Maar stilstaan ging niet, want the misses stond op het punt van te bevallen. Op de uitgerekende dag van de bevalling had ik nog shoots geplanned staan…

Ondertussen hadden we nog een huis op de kop getikt en daar zouden we twee maanden later (vorige week dus) in intrekken. Ondertussen was de kleine Liv geboren en ik kan je verzekeren dat dit alleen al een dagelijkse stamp tussen de benen is. Versta me niet verkeerd ik ben de gelukkigste man op aarde met mijn prachtvrouw en twee mooie dochters. Maar twee tot vier keer per nacht wakker worden en opstaan is na een 2 tal maanden echt wel een gapende wonde in je slaappatroon.
En dan nog een hele resem aan gebeurtenissen, te veel om over uit te wijden…

‘t Is hard gegaan de voorbije maanden en ik voel nu pas hoe hard. Ik ben fysiek redelijk uitgeput maar ik heb de rust opnieuw gevonden in mezelf om te recupereren. Daar moet gewoon een beetje tijd over gaan. Ik heb niet meer het gevoel in een overgangsfase te zitten, niet dat ik een eindstation heb bereikt integendeel maar toch een redelijk permanente uitvalsbasis waar ik me thuis voel… Er is nog wel wat schilderwerk te doen maar dat kan gerust een seizoentje wachten, eerst genieten.

‘t Is vreemd, hoe een verandering van locatie zoveel teweeg kan brengen. Ons klein bescheiden huis en toch voel ik me de koning te rijk…

in Lifelog Tags: , ,

9 Responses to “After the rush”

  • Charlo said

    Proficiat nog eens, zowel met het huis als de kersverse dochter! Jullie hebben blijkbaar op een serieuze rollercoaster gezeten, maar het was het precies wel waard ;-)

  • Gregory said

    Jullie huisje ziet er super uit en vooral gezellig. Ik kan best geloven dat dit voor jullie een verademing is. Dikke proficiat met jullie nieuw stekje.

  • Stijn said

    Hey Niko,

    Respect man! Heel veel success met jouw madammen in jullie nieuwe stek.

  • Waw! Mooi huisje! Dikke proficiat! Als ik het zo hoor ga ik jullie nu flink wat rust toe wensen.

  • Johan said

    Wat fijn om lezen!
    Het leukste gevoel dat er is.
    Geniet ervan.

  • Saar said

    Gefelicteerd! Op welgeteld 180 meter van mijn deur. Welkom in de buurt.

  • dipfico
    Twitter: dipfico
    said

    @Saar: ha grappig, merci!

  • timo said

    Vandaar de zin… “King of my castle” … :-)

  • Serge Van Cauwenbergh
    Twitter: serge_vc
    said

    Ik ken het gevoel van thuiskomen in een oase van rust, ook al heb ik geen gezin. De ruimte van een huis kan soms deugd doen. Ik heb nooit op een appartement gewoond en denk ook niet dat ik er ooit aan zou kunnen wennen. Probeer te genieten van elke minuut! En proficiat met jullie nieuwe woonst!

Leave a Reply