22/12 2011

Doe dan iets

6

Ik heb het gehad met al dat gemekker op twitter, facebook, blogs, radio & TV. Mensen zagen & klagen over de staking, over de vakbonden, over de regering, over het pensioen, … Begrijp me niet verkeerd ik ga helemaal niet akkoord met hoe alles nu evolueert en verder zal evolueren. Ik heb géén sympathie voor de stakers, ik heb weinig sympathie voor deze regering en nog minder voor hun maatregelen. Ze snijden op de verkeerde plaatsen en ze zouden beter beginnen in eigen vlees… maar daar ga ik niet over uitwijden.

Waar ik wel een hekel aan heb is het ontelbare aantal mensen die hun mening, vaak zéér zorgvuldig en met een heldere kijk, neerpennen in kranten, blogs, tweets, facebook, … Ik lees deze schrijfsels en denk:
jà, verdomme jà.. revolutie, waar is mijn riek!” Om vervolgens weer te gaan zitten en me onder te dompelen in eigen werk of één of andere onbenulligheid. En zo vergaat het 99% van de ontevreden mensen. We klagen en zagen maar doen er niets aan.

Ik heb me neergelegd bij de situatie, als ik ze niet kan beïnvloeden, dan moet ik ze maar aanvaarden. Gaan ze van mijn zelfstandige inkomen nog meer geld pakken. Ze doen maar, ik vind wel een achterpoortje en sowieso zal ik harder werken. Ik wil niet achteruitgaan maar vooruit en als de tegenstroom harder word dan zwem ik harder om op zijn minst op gelijke tred te evolueren. Ik ben een vechter en doorbijter… Dus ofwel ga ik op de barricaden staan tegen een systeem waar ik te weinig over weet en te complex vind ofwel onderga ik alles en werk en vecht harder om mijn levensdoelen te bereiken.

En ik geef al salon-revolutionairen gelijk, jullie woorden zijn scherp, terecht en doorspekt van gezond verstand! Maar de pen is geen zwaard meer tegenwoordig. Woorden snijden niet meer, papier is geen pletwals meer, hoogstens een lastige vliegje op de neus van de pesoon aan wie de tekst geadresseerd is. Wij worden al twee jaar lang voor de gek gehouden en rollen ons in onze (tijdelijk) weelde. En kwaad dat we zijn en schrijven dat we doen… en de tegenpartij die lacht en draait zich om en doet rustig verder. Ik geloof in de kracht van de pen en de macht van het woord, ik denk alleen dat in ons Belgenlandje er veel grotere krachten zijn dan pen en woord, want deze worden met een haal van tafel geveegd.

Wat ik eigenlijk wil zeggen, na twee jaar zagen en klagen hebben we niets bereikt, met géén enkel initiatief. Ofwel leggen we ons neer bij de huidige situatie ofwel gaan we op de barricade staan en proberen we de situatie te beïnvloeden.
Want een ding kan je de stakers niet ontzeggen, ook al gaan ze de straat op voor het verkeerde doel en belemmeren ze het leven van de verkeerde doelgroep… ze staan er wel godverdomme! Actie reactie bij die mannen.

We zouden er een voorbeeld aan moeten nemen… salon-revolutionairen dat we zijn!

in Lifelog , Opinion Tags:

6 Responses to “Doe dan iets”

  • Zolang onze welvaart een bepaalde niveau blijft hebben dan zullen we salon-revolutionairen blijven (heerlijk woord trouwens). Het zal pas vanaf een bepaalde pijngrens zijn dat we beginnen huilen en demonstreren.

  • Hear, hear!

  • bastaar said

    wel beetje kort door de bocht hé. Maar begrijp je frustratie. Probleem is dat het systeem fundamenteel fout zit. Ik pieker me ook al jaren kapot over wat we kunnen doen en besef ook dat ik te weinig doe. Maar ik weet niet goed wat. Ik denk dat er velen met hetzelfde probleem te kampen hebben. Huidige structuren (partijen, actiegroepen enz) bieden geen oplossing. Zeker als je zaken als je analyses als deze bekijkt http://www.youtube.com/watch?v=8WBiTnBwSWc kom je tot het besef dat er iets fundamenteels fout zit in ons samenlevingsmodel en dat de huidige discussies peanuts zijn. Het gaat niet meer over ons pensioenen, taxen etc. Het gaat over de basis van ons bestaan (ecologie, economie etc) Hier zijn nu eenmaal geen eenvoudige oplossingen voor. Maar er is wel een lange-termijn visie voor nodig om een zeer complex systeem terug op rails te krijgen. Hoe deze visie, globaal kan ontstaan ?? Ik heb er geen idee van. Waarschijnlijk zal het inderdaad eerst pijn moeten doen.
    Waar de salon-revolutionairen wel goed voor zijn, is bewustzijn creëren. Bewustzijn is een eerste, belangrijke stap. Dus je kan er wel op afgeven en vaak terecht maar hoe meer mensen beginnen zagen dat het fout zit, hoe sneller hopelijk het besef komt dat we structureel moeten ingrijpen.

  • redelijk zwart-wit, maar ik vrees dat ik uw mening deel. Heb je er ergens een probleem mee, deal with it. Onderneem actie en verander uw situatie of leer er mee leven en geef het een plaats in uw leven, maar onderneem iets … azijn-pissen, zagen en sterke woorden geven is, denk ik, een eigenschap van de kanalen waar men nu allemaal over beschikt om ongenoegen te uiten. de daadkracht is wel het enige wat ik bewonder bij de stakers, de beweegreden is iets totaal anders.

  • Der heeft er precies ene naar u geluisterd :D http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20111222_052

  • we zijn luxerevolutionairen. we maken niet graag onze handen vuil. maar dat was er altijd al. de tijdsgeest begint met de geest. en dan volgt de actie pas.

Leave a Reply