December, 2011

31/12 2011

B.

0

in places , Snapshots Tags:
27/12 2011

Basement

2

Vorige week snel even wat portretjes en een groepsportret van het management gaan trekken bij Duval Guillaume Modem. ‘t Was bagger weer buiten met regen en kille grijze wolken dus het dak was geen optie, dan maar de kelder in gedoken. En die kelder was best een leuke setting.

25/12 2011

Walk

0

Om de tijd wat te verdrijven zijn we in ‘t Park wat gaan wandelen, ‘t is te zeggen achter Ellis aanlopen die richtingloos alle kanten uitliep… en als ze dan even viel, dan was het ongenoegen duidelijk af te lezen van haar gezicht.
En ondertussen wachten tot nummer twee zich aanmeldt…

in Ellis , Lifelog Tags:
24/12 2011

Print It

6

‘t Is weer zo’n aankoop waar ik ongeveer een jaar over gedaan heb, een A3+ printer, de Epson R3000. In principe heb ik dat eigenlijk niet nodig, ik verkoop bijna nooit prints. En toch heb ik er eentje op de kop getikt, via via, aan een stevig gereduceerde prijs weliswaar en toch nieuw. Dat maakte ook dat ik deze keer er wel voor gezwicht ben.

Hij staat hier nog maar een dag en ik heb al tal van beelden afgeprint op A3+ – A4, ingekaderd en tegen de muur genageld. Plots mijn eigen beelden in A3 formaat tegen de muur te zien hangen leert me ze wel op een andere manier appreciëren en te bekijken. Over de kaders en formaten ben ik nog niet helemaal uit. Dat A3+ formaat vind ik de max maar ‘t is moeilijk om een nauw aansluitende kader te vinden. Ik hou wel een beetje van een witrand rond de foto in een kader maar dat moet dan wel mooi evenwichtig zijn.

Zo’n aankoop van een printer is relatief gezien niet duur, zeker niet als je ‘m nieuw voor een prijsje op de kop kan tikken zoals ik. Wat vooral duur is, zijn de inktpatronen. Deze printer heeft 9 patronen met een respectievelijke kleur. Eén inktpatroon kost ongeveer tussen de 24 en 30 euro, inclusief BTW, afhankelijk waar je ze koopt. Je kan er zo’n 30 à 40 prints met maken op A3+, een snelle rekensom leert ons dus:

27 euro gemiddeld per cartridge x 9 stuks = 243 euro. Delen we dat door ongeveer gemiddeld 35 prints, dan komen we uit op 7 euro per print, zonder het papier mee te rekenen. Dat papier heb je in zoveel geuren en kleuren dat je dat zo duur of goedkoop als je zelf wil kan maken.

Naast A3 – A4 en kleindere formaten, print dit beest ook nog eens mooi artwork op Cd’s & DVD’s. Deze printer is niet iets wat je mooi in de kast wegmoffelt, ‘t is nogal een stevige kloefkapper die zijn plaats opeist en verdient.

Het is heerlijk om je eigen favoriete beelden op groter formaat te zien en niet digitaal. Ze hangen zo mooi tegen de muur en je kunt naar hartelust elk detail in je opnemen.

De bedoeling is natuurlijk niet alleen ons nieuwe huis af en toe te voorzien van nieuwe beelden, want mijn eigen huis vol hangen met eigen beelden, dat zie ik ook niet zitten. Dus ook een beetje om er anderen gelukkig met te maken, een printje is een mooi bedankje voor iemand die heeft geposeerd ofzo.

Ik hoor u ook denken: “Niko, kerel toon nu gewoon eens een fotootje van een printje dat je gemaakt hebt.” Ik zou wel willen maar de beelden die ik heb afgeprint mag ik van de respectievelijke klant nog niet publiek maken. U mag natuurlijk altijd in mijn woonkamer komen kijken….

In elk geval, ik ben blij dat ik af en toe een beeldje uit het digitale wereldje van mijn blog of site kan halen en een beetje tastbaarheid kan geven.

Epson R3000 review on dpreview
Official Site

22/12 2011

Staking

2

in Snapshots Tags:
22/12 2011

Doe dan iets

6

Ik heb het gehad met al dat gemekker op twitter, facebook, blogs, radio & TV. Mensen zagen & klagen over de staking, over de vakbonden, over de regering, over het pensioen, … Begrijp me niet verkeerd ik ga helemaal niet akkoord met hoe alles nu evolueert en verder zal evolueren. Ik heb géén sympathie voor de stakers, ik heb weinig sympathie voor deze regering en nog minder voor hun maatregelen. Ze snijden op de verkeerde plaatsen en ze zouden beter beginnen in eigen vlees… maar daar ga ik niet over uitwijden.

Waar ik wel een hekel aan heb is het ontelbare aantal mensen die hun mening, vaak zéér zorgvuldig en met een heldere kijk, neerpennen in kranten, blogs, tweets, facebook, … Ik lees deze schrijfsels en denk:
jà, verdomme jà.. revolutie, waar is mijn riek!” Om vervolgens weer te gaan zitten en me onder te dompelen in eigen werk of één of andere onbenulligheid. En zo vergaat het 99% van de ontevreden mensen. We klagen en zagen maar doen er niets aan.

Ik heb me neergelegd bij de situatie, als ik ze niet kan beïnvloeden, dan moet ik ze maar aanvaarden. Gaan ze van mijn zelfstandige inkomen nog meer geld pakken. Ze doen maar, ik vind wel een achterpoortje en sowieso zal ik harder werken. Ik wil niet achteruitgaan maar vooruit en als de tegenstroom harder word dan zwem ik harder om op zijn minst op gelijke tred te evolueren. Ik ben een vechter en doorbijter… Dus ofwel ga ik op de barricaden staan tegen een systeem waar ik te weinig over weet en te complex vind ofwel onderga ik alles en werk en vecht harder om mijn levensdoelen te bereiken.

En ik geef al salon-revolutionairen gelijk, jullie woorden zijn scherp, terecht en doorspekt van gezond verstand! Maar de pen is geen zwaard meer tegenwoordig. Woorden snijden niet meer, papier is geen pletwals meer, hoogstens een lastige vliegje op de neus van de pesoon aan wie de tekst geadresseerd is. Wij worden al twee jaar lang voor de gek gehouden en rollen ons in onze (tijdelijk) weelde. En kwaad dat we zijn en schrijven dat we doen… en de tegenpartij die lacht en draait zich om en doet rustig verder. Ik geloof in de kracht van de pen en de macht van het woord, ik denk alleen dat in ons Belgenlandje er veel grotere krachten zijn dan pen en woord, want deze worden met een haal van tafel geveegd.

Wat ik eigenlijk wil zeggen, na twee jaar zagen en klagen hebben we niets bereikt, met géén enkel initiatief. Ofwel leggen we ons neer bij de huidige situatie ofwel gaan we op de barricade staan en proberen we de situatie te beïnvloeden.
Want een ding kan je de stakers niet ontzeggen, ook al gaan ze de straat op voor het verkeerde doel en belemmeren ze het leven van de verkeerde doelgroep… ze staan er wel godverdomme! Actie reactie bij die mannen.

We zouden er een voorbeeld aan moeten nemen… salon-revolutionairen dat we zijn!

in Lifelog , Opinion Tags:
21/12 2011

9 months

13

exact vandaag… spannend!

in Lifelog , Liv Tags: ,
21/12 2011

Kaai

3

in places Tags:
20/12 2011

Boterham

3

Eenvoudige huistafereeltjes, maar ik vind ze zò de max!
(X100 snapshot)

18/12 2011

That’s a wrap

6

Drukke periode, weinig tijd om het hier even te onderhouden, tijdelijk weliswaar. Drukke periode met werk, huis gekocht, tweede spruit die elk moment uit de lucht kan komen vallen, geen tijd om eigen projectjes en persoonlijk werk te doen, maar die leegte vul ik later weer op wanneer er meer tijd is. De creatieve behoefte dient ingevuld te worden, bijna dagelijks bij mij. Maar voor ‘t moment kan ik mijn ei ook kwijt in de vele opdrachten die rond mijn oren vliegen.

Ondertussen was ik bijna vergeten dat ik nog maar één jaar volledig zelfstandig fotograaf ben. Ongeveer een jaar geleden heb ik beslist om alles over boord te gooien qua werk en de eerst stap naar mijn droom te verwezelijken: zelfbedruipende fotograaf zijn. Als ik er nu zo een beetje op terug kijk is het een jaar van redelijk wat hoogtepunten en een aantal dieptepunten geweest.

Waar ik het initiëel het moeilijkste mee had was het invullen van de tijd. Ik heb jaren meegedraaid in een nine-to-five mentaliteit, er was altijd wel werk of een zinloze meeting om bij te wonen, ‘t belangrijkste was dat je van maandag tot vrijdag tussen 8u ‘s morgen en 7u ‘s avonds “bezig” was of werd gehouden.
Plots valt dat weg. Soms heb je een week vol opdrachten en dan weer een week niet. In die lege week probeer je eerst al het nuttige te doen: boekhouding, je papierwerk, nieuwe klanten zoeken, openstaande zaken afwerken. En dan zat ik naarstig en nuttig achter de PC te werken.

Maar eenmaal dat dit achter de rug was bleef ik een beetje onwennig achter de PC zitten, grotendeels uit schuldgevoel. Mijn vriendin was hard aan het werk en ik zat hier een beetje tijd te verprutsen. Het heeft toch een paar maanden geduurd eer ik me daar helemaal over kon zetten. Nu vul ik die tijd in met eigen werk, projectjes, nog meer klanten zoeken of gewoon eens niets doen en afspreken met mensen. Schuldgevoel heb ik daar niet meer over, mijn werkuren zijn onregelmatig en niet evenredig verspreid en ik moet mijn tijd pakken wanneer ik het kan. En aangezien ik nogal een bezige bij, dus echt lui op mijn gat zitten, dat gebeurt zelden.

Daar rechtstreeks aan verbonden is het omgaan met de onzekerheid van inkomen. De ene maand kan top zijn en de twee maanden erachter abominabel. Dat heb ik redelijk snel achter me gelaten om me daar druk in te maken, ik heb weinig tot geen invloed op dat geheel dus kan ik dat maar beter gewoon nemen zoals het is. Dat maakt het ook een stuk minder stresserend, voor iedereen. Als er wat minder werk binnenkwam maakte ik direct werk van nieuwe klanten zoeken, die inspanningen worden meestal wel beloond op middelange termijn.

Mensen, mensen, mensen, … ik heb in het afgelopen jaar ontzettend veel mensen leren kennen. Een aantal hebben zelfs een pijlsnelle klim gemaakt in de vriendenlijst. Ook tijdens opdrachten kom je veel mensen tegen, de meeste opdrachten zijn van korte duur: van een halve dag tot 2 à 3 dagen. Het is dus belangrijk dat je met de juiste mensen rond jouw werkt. Het is leuk om te zien dat de meeste freelancers dezelfde motivatie en drive hebben, opgewekt en positief telkens weer aan een opdracht beginnen. Daar hou ik van! En ik kan zeggen dat de mensen waar ik vaak met samenwerk, dat ik die stuk voor stuk bewonder voor wat zij doen en bereiken in elk hun respectievelijk vakgebied, dat werkt ook motiverend voor mij.

Ze hebben mij ook een aantal keer op het hart getrapt dit jaar. Niet iedereen is van goede wil en probeert het beste naar boven te halen in zichzelf. Sommige mensen zijn rotte appels, die genieten van hun eigen verderf. Daar heb ik ook uit geleerd dat ik mijn enthousiasme wat moet temperen en soms moet wikken en wegen… leergeld is er dus ook betaald dit jaar.

Als laatste en het belangrijkste: ik ben ontzettend gelukkig. Soms loop ik erbij als een geslagen hond, oververmoeid en slechtgehumeurd maar dat is een uitzondering: drukke weken en een dochter die het nodig vindt om me ‘s nachts wat bezig te houden zijn daar de basis van. Maar globaal gezien loop ik met een opgewekt gemoed rond, ik heb mijn leven in eigen handen, kan vrij mijn doen en laten bepalen… er zit weinig echte structuur of sleur in mijn leven en variatie is iets wat mij gelukkig maakt. En vooral, ik heb een keuze gemaakt en tot nu toe loopt die zoals ik het had gehoopt.

2011 zit er bijna op ik kijk er tevreden op terug. Ik draai me om en kijk vol vertrouwen naar 2012 met de vastberadenheid om er minstens een even succesvol jaar van te maken.

Pages:12»