22/6 2011

Bergop, genau

0

Een auto, een Mio GPS, een Magelan GPS en een papier vol met GPS coördinaten, dat hadden we van de Touristische dienst van Oostenrijk gekregen om 4 dagen Innsbrück en omstreken te ontdekken.

Daar sta je dan met 4 mannen en die Magelan maar niet aan de praat krijgen, ergens in het ingeven van lengte en breedtegraad liep het telkens fout… we zijn zelfs de handleiding gaan lezen, zo waanhopig waren we! Volgens onze eerste coördinaten zouden we richting Bejing moeten gaan en vlotte 7000 kilometer. Enfin, uiteindelijk heeft een vrouwenhand het technisch euvel opgelost, tot ons groot jolijt (lees schaamte)!

Anyway, Oostenrijk: als wij aan bergen denken dan denken wij aan één globaal ding: sporten, in de winter op allerhande dingen de berg de berg af, sommigen zelfs op hun bezopen smoel. In de zomer daarentegen is het op eigen kracht naar boven op de top van de berg. Ieder zijn voorkeur…

Ik ben altijd al een voorstander geweest om ook in de zomer naar de bergen trekken. Het gemiddelde toeristische imbiciel gehalte ligt dan een stuk lager, op sommige plekken ben je gewoon alleen, héérlijk!

Onze eerste stop was Innsbrück, een stad(je) midden in de bergen waar het bruist van het leven. Eén van de grootste universiteiten van het land, veel jeugd en veel sport. Het mooie aan Innsbrück is dat je van twee walletjes kan eten. Enerzijds heb je een “kind of city life” met hippe cafées, resaurants, discos, musea, … en daartegenover staat dat je een tram of busrit verwijderd bent van een stevige downhill ride of in de winter naar het snowboardpark kan gaan. Die downhill had ik graag geprobeerd, helaas stond dat niet op het programma.

Naast al die verschillende sportactiviteiten wilt de stad jou graag laten geloven dat er tal van culturele activiteiten zijn, niet echt van overtuigd maar je zal heus wel een dag of twee leuke musea’s kunnen bezoeken, als je echt niets anders te doen hebt. Wij hadden bij momenten gietende regen maar dat hield ons niet tegen om op de fiets te springen en de stad en omgeving te verkennen. We kregen allemaal een fiets met een electronsich hulp motortje onder de poep geschoven, die een beetje extra kracht geeft als je trapt, e-bike that is. Dat was toch verrassend, want de mountainbike waar ik met reed stuurde me probleemloos naar de 25km/u een klein fietstochtje van 15km waar ik nauwelijks een druppeltje zweet heb verloren, easy peasy! En bergop was het van ‘t zelfde. Ik ben doorwinterde wielertoeristen bergop voorbij gevlogen dankzij dat kleine extra motortje, goed gelachen! E-Bike is Electronic Bike, ik zeg ‘t is Easy Biking! Ideaal voor de sportieve onsportieven!

Waar ik toch wel onder die indruk van ben is de gigantische constructie voor het Skischansspringen, Bergisel. Dat schansspringen is een beetje het tennis van oostenrijkers heb ik begrepen, ook omdat ze er momenteel goed in zijn. Je moet een stevig paar ballen aan je lijf hebben om daar naar beneden te gaan. Grappig is dat als je er bovenopstaat je het gevoel hebt dat je recht het kerhof gaat inspringen. Van beneden uit ziet het er impossant uit, boven op de top aan het begin van de schans is het billenknijpen, tenminste als je die latten aan je voeten hebt! Het lijkt alsof je op een gigantische springplank staat en het stadscentrum dat 200 meter lager ligt gaat induiken. Wij zaten boven op de toren in het resaturant te eten, terwijl het Bulgaarse team aan het trainen was! Mannen met ballen, zeg ik u…

Verder nog wat gezworven door de stad, leuk en ontspannend. Mooie gebouwen en pleintjes, en dan zat ons bezoek aan die stad erop!

Ik kan hier nog meters schrijven over het wel en wee in Innsbrück maar u kijkt gewoon best even zelf op www.innsbruck.info.

En dan, dan zijn we hoger de bergen in getrokken. Even een kleine stop gemaakt om een handtekening aan een fan uit te delen:


En een uurtje later reden we de streek van Lech binnnen, naar ‘t schijnt in de Winter een nogal posh skigebied, waar zelfs de royalties van Nederland hun intrek nemen. Daar was gelukkig weinig van te merken in zomer. Heerlijk rustig bergdorpje temidden van prachtige bergen.

Geen tijd voor rust of maaltijd, we werden direct met een mooie bergmeid de berg op gestuurd. Terwijl zij vlotjes naar boven huppelde ben ik een paar keer gestorven, maar ja! Los daarvan ben ik gek op bergen in de zomer en de prachtige utzichten, uitgestrektheid en rust, dat afzien neem ik er met plezier bij! Op de weg naar boven hebben we zo ongeveer elk seizoen doorlopen: regen, wind, zon, sneeuw, hagel, …. een jaargetijde per uur, heerlijk was dat. Enfin, die wandeling was voor mij toch het mooiste de hele trip daar kom ik voor naar de bergen. Voor bochtige wegeltjes in de bergen, geen idee wat er achter de hoek op top ligt om dan verrast te worden met een uitzicht waar je stil van wordt.

Als beloning na de bergwandeling zijn we stevig gaan schaften in een lokaal, zéér oud restaurant: Gasthaus Bodenalp. Ik heb daar naast etwas schnapsen ook de Gröstl Bodenalp naar binnen gespeeld, overheerlijk lokaal gerecht en oerkrachtvoer, ik ging bijna de berg weer op, bijna hé, maar dat kon ook aan de schnaps gelegen hebben.

En dan zat het tripje er bijna op… ik kan u nog vetrellen dat ze daar Schnaps hebben die dezelfde werking heeft als Viagra, volgens de lokale bevolking… en de affiche liegt er niet om: Ohne Wurz, kein Furz!

Maar de rest moet u maar lezen op hun lokale website: www.lech-zuers.at.

Voor de geïnteresseerden, hier de volledige fotoreeks

Leave a Reply