7/4 2009

french kissing

12

Weet je wat het eerste fundamentele verschil is tussen Vlamingen en Franstaligen op de werkvloer? Een Vlaming komt toe op zijn werk, zet zijn spullen weg, gaat koffie halen, zegt vriendelijk goedemorgen tegen iedereen en gaat naar zijn werkplek and gets on with his business. Bij onze franstallige vrienden is het identiek hetzelfde geval, alleen groeten zij iedereen door te kussen. Ik wil hier absoluut geen communautaire discussie van maken, ‘t is gewoon een vaststelling hé, ik blijf dat vreemd vinden.

Daarop aansluitend, vind ik het ook raar dat als je klanten op bezoek hebt dat je die gaat kussen: met zowel collega’s als je klanten heb ik een professionele relatie, dat wil zeggen dat er duidelijke afspraken zijn en verwachtingen … dat kussen en knuffelen is alleen maar een schijn om alles met de mantel der liefde te bedekken. Als ‘t er op aan komt, lees centjes en resultaat, dan zijn het niet de kusjes die tellen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb fijne collega’s en er zijn héél toffe klanten bij.

Maar ik heb geen behoefte om te kussen op ‘t werk. Ik kus mijn vrienden, ouders, mijn lief en soms mijn eigen pollekes … en in volgorde van affectie de één al wat méér als de ander. Een kus geven is voor mij een teken van genegenheid, respect en vetrouwen in een intieme sfeer. Elke ochtend iedereen die je pad kruist een kus geven doet afbreuk aan het mooie gebaar van een kus. Natuurlijk heb je ook aangelegenheden waarbij je beleefdheidszoentjes moet geven, ik probeer die zo veel mogelijk te vermijden en steek meestal ostentatief mijn recheterpoot uit om duidelijk te maken dat ik geen zin heb om tegen uw wang te gaan hangen. En daarbij komt nog als het een héél mooie vrouw is die mij kust dan word ik rood tot achter mijn oren… en dan sta ik daar tomato-head te wezen. Zo af en toe een kusje op ‘t werk is leuk… zolang het maar spontaan, gemeend en niet elke dag is!

in Lifelog , Opinion Tags: ,

12 Responses to “french kissing”

  • ex collega tom d said

    gij zijt dan ook ne antwerpenaar eh, en geen brussels ketje

  • Heel herkenbaar.

    Verjaardagen en consoorten van vrouwelijke collega’s zorgen steeds voor ongemakkelijke situaties.

    Mijn Waalse en Brusselse (mannelijke) vrienden willen ook altijd maar kussen — toch altijd een beetje vreemd.

    Gelukkig heb ik nog geen mannelijke collega’s gehad die baisen willen geven :)

  • herfstmensje
    Twitter: herfstmensje
    said

    ha, ben ik even blij dat ik zaterdag door u en uw wederhelft werd gekust. Wat een eer!

  • Mhh ik heb dat voor het eerst tegen gekomen in Antwerpen. Daar kussen mannen elkaar ook. Ben daar zeker niet echt fan van.

    Op den buiten zeg je van ver “jooo” en een knikje.

  • Pietel said

    Mijn kloten kust ge anders steevast met plezier

  • herm said

    Ik ben een 8tal maand geleden naar een bijna volledig waals/luxemburgs consultancy-bedrijf (momenteel 2 vlamingen op 16) overgestapt en dat was de grootste aanpassing voor mij. Een jonge vrouwelijke collega, die ons ‘s morgens allemaal een kus komt geven, mijn mannelijke collega’s, die elkaar ‘s morgens allemaal een kus geven,… Iets dat je in het Antwerpse niet snel zal zien op de werkvloer (en terecht)!

  • Jan said

    Bij ons wordt er niet gekust, zelfs geen hand gegeven ‘s morgens. Als je mekaar dagelijks ziet lijkt me dat nogal overdreven.

    En zoals je zegt, voor mij is een kus ook meer iets intiem en speciaal.

  • dP said

    Wow! Dat zoiets zulke toch wel sterke reacties uitlokt!
    Voor mij is de betekenis van een kus afhankelijk van de situatie en manier waarop hij gegeven wordt.
    Als het een vast gebruik is, dat door ‘de groep’ aangenomen werd, dan zoek ik daar ook niet meer achter.
    ‘k Zou ‘t wel spijtig vinden moest ik in een situatie terechtkomen waar het een handdruk vervangt, omdat die net zo ontzettend veel zegt over iemands houding. Voor zover dat ondertussen niet al iedereen ‘aangeleerde’ handdrukken geeft …

  • Koen Van der Auwera
    Twitter: atog
    said

    Ik ben blij dat ik niet de enige ben die daar niet _voluit_ in kan meegaan.

  • karim said

    ik volg u… en laat ons nog maar zwijgen over het gewissel van al die bacteriën, kussen doe ik liever thuis, op eigen risico…

  • Op mijn vorige school in Brussel was het de gewoonte elkaar een kus te geven ‘s morgens. Nu zit ik in Gent en daar wordt er niet begroet met een kus. Strange hoe dat kan verschillen. Mij niet gelaten in elk geval.

  • Maurice Gronier said

    Ik ben nu 62… Studies in Doornik. Kussen op school dat deden wij nooit. Maar ik heb wel een verandering zien aankomen bij de jongeren, rond een fijftiental jaren geleden (+-1995-2000). Dat begonnen zij het “gewoonlijk” te doen! De taal verandert, de manieren ook: bv in Wallonie, “A vendre” was heel gewoonlijk 10 jaar geleden. “A acheter” vindt men vaker en vaker…… Vandaag de dag, vindt gij meer “friterie” dan “friture-frituur”…

Leave a Reply