January, 2009

31/1 2009

na de storm

0

Eindelijk zijn de solden gedaan. Vanaf volgende week kunnen we wéér relatief rustig door onze eigen stad wandelen zonder omver gelopen te worden door gestresseerde plattelanders die in overdrive geraken van de drukte die ze zelf crëeren. Ziezo, dat heb ik dan ook weer gezegd.

Einde Solden

30/1 2009

Depth of Field

1

Met mijn huidige lenzen-set eens een vergelijking gemaakt betreffende depth of field. Op zich valt daar weinig over te vertellen…. ‘t zijn de beelden die spreken:

Depth of field test Depth of field test Depth of field test Depth of field test
30mm F 1.4 70-300mm
F 4.5-5.6
18-50mm
Macro F2.8
AF-D 85mm
F 1.8
Sigma 30mm F 1.4 Nikkor 70-300mm F 4.5-5.6 Sigma 2.8 18-50 mm Macro
Nikkor AF-D 85mm F 1.8

Alle beelden zijn vanop dezelfde positie geschoten en aan de laagste diafragma waarde mogelijk voor de desbetreffende lens. Met links vooraan een softbox en rechts achteraan een paraplu die beide getriggerd worden door pocket wizards. De focus ligt steeds op het Coca Cola mannetje in het midden. Enkel bij de 1.4 heb ik ook een foto toegevoegd met de focus op het witte konijn omdat het effect daar echt mooi en duidelijk is.

Er is natuurlijk nog een groot verschil tussen Nikkor en Sigma lenzen, waarin de Nikkor lenzen kwalitatief beter zijn maar met het gevolg dat ze ook véél duurder zijn. Met een Sigma kom je echt al een héél eind! Zeker voor de Sigma 1.4 en 2.8.

in gear Tags: ,
30/1 2009

Nice try

1

Ik hoorde op de radio dat het de laatste dag(en) solden was vandaag. Dus ben ik snel nog even een winkel of twee binnengegaan. In één van die winkels was mijn vraag heel simpel: ik moet een jeans hebben en een paar basic truien om gewoon met een witte t-shirt te dragen. Die jeans was redelijk snel beklonken. Nu de truien nog.

De mooie verkoopster had een stuk of zes truien klaargelegd op de toonbank, de ene al wat flashier dan de andere. Op zich mooi maar dat was mijn vraag niet, basics was de opdracht! Zij terug de rekken in en ik toch even één van die truien passen want die was wel héél cool, jà ze kennen hun job wel die verkoopster. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat haar zoektocht naar basics niets was geworden. De trui die ik aanhad was echt mooi maar een maatje te klein en dat zag en voelde ik direct: mijn buikje stak eruit en als ik mijn massieve schouders bewoog dan begonnen de naden te schreeuwen om hulp om het boeltje bijeen te houden.

De verkoopster zag mij twijfelen en zei prompt: ik vind dat de print véél verdoezeld… (wtf!!) Kijk ik heb geen scrupules over mijn lichaamsbouw maar zò moet je het nu ook niet brengen, ze begon al zwaar punten te verliezen… Ze bleef doorhameren dat deze maat echt perfect was voor me. Ik vroeg of ze een maat groter had maar ze bleef erbij dat het déze maat moest zijn, dat die perfect was. Ze haalde er zelfs een andere klant bij, die ons een beetje had zitten volgen, met de vraag of die haar betoog kon bevestigen. Die  jonge dame keek naar mij en zei koudweg: Die trui is te klein, hebt u geen grotere maat!?...neen, dat dacht ik al!!

Verslagenheid, dat zie je direct in iemands blik, zo ook bij deze verkoopster! Ze had geprobeerd om iets te verpatsen, cijfers boven klanten, target boven tevredenheid en ze was midden in haar bedrog ontmaskerd. Ze opperde nog dat ze nog wel wat had maar mijn blik aan haar gaf duidelijk te kennen dat ik niet van haar meer gediend was… Ik heb de broek afgerekend en ben naar buiten gewandeld zonder nog al te véél oogcontact te leggen met haar. Als het kon had ik zelfs de jeans laten liggen om haar duidelijk te maken dat ik er niet met gediend was maar ‘t is al moeilijk genoeg om een goedzitende jeans te vinden…

In een andere winkel had ik hetzelfde voorval met een broek, maar de verkoper daar zei dat het spijtig was maar dat ik die nét te kleine broek beter niet kon nemen want ik zou er niet lang plezier van hebben. Ook al koste die maar 30 euro in solden die broek, gewoon eerlijk en klantvriendelijk.

In welke winkel ga ik niet meer terug denk je… in diegene waar ik op dit moment niks gevonden heb, of in de winkel waar ze me zagen als een geldzak die je moet uitschudden?

30/1 2009

Red Lights

3

Om op het werk te geraken moet ik elke dag ongeveer 30 verkeerslichten trotseren en dito flitspalen. Sometimes I’m just lucky en staan de meeste lichten op groen, maar meestal als ik in the line of sight van een kruispunt kom springen die kerels direct op rood. Als ik gemiddeld 1 min moet wachten voor elk licht wil dat zeggen dat mijn reistijd met de 30 minuten wordt, alle chance dat ik meestal nog goei plaatjes bij heb. Vandaag I was kinda lucky:

29/1 2009

Street Portraits

1

Wat ik zo ongeveer het moeilijkste vind aan straatfotografie is het mooi vastleggen van mensen in hun dagelijkse bezigheden of beslommeringen. Er zijn verschillende benaderingen die je kan toepassen:

Ten eerste kan je met een gigantische zoomlens ergens wegkruipen in een hoekje en mensen zo al glurend vastleggen. Dat is inderdaad een optie maar daar krijg je geen extreem leuke beelden met. Je voelt de afstand in die beelden. Plus de depth of field is een pak minder interressanter dan bij een portret dat van nabij is getrokken. Als je een weidse achtergrond hebt dan is het wel leuk om met een zoomlens portretjes te trekken. Onderstaande foto is met een 70-300 getrokken met de duidelijke opmerking dat het model hieronder zich bewust was van de camera. Anders krijg je een véél minder interressant beeld.

Domburg

Daarnaast kan je ook portreteren met een vastbrandpunt of andere lens die een beetje kan zoomen om het beeld wat beter te kadreren. Ik zie èn hoor véél van mensen dat ze ontzettend veel moeite doen om er voor te zorgen dat het ‘model‘ niet door heeft dat ze gefotografeerd worden. Meestal zijn die beelden enkel geslaagd als het beeld echt een verhaal vertelt, zij het triestig of ludiek:

Dag van de klant

Maar waar ik het meeste plezier uit haal zijn straatportretten waar je duidelijk in interactie gaat met je onderwerp. Daardoor versterk je het moment enorm: iemand die blij is zal negen van de tien nog verder uitbundig lachen voor je lens, een geschrokken iemand zal dat automatisch ook nog uitstralen terwijl je dit vastlegt. Belangrijk is het leggen van oogcontact. Ik kijk deze mensen altijd in de ogen en  probeer met een knipoog hun situatie te schetsen of begrip en herkenning aan te duiden. Ik zorg er voor dat mijn camera duidelijk in beeld is zodat er geen misverstand is over mijn intenties. Aan hun reacties pols ik dan hoe ik verder zal gaan. Kijken ze zuur, kwaad of geïrriteerd weg dan laat ik het er bij: ze hebben recht op hun privacy en kwade verbale of fysieke reacties moet je altijd mijden. Reageren ze spotaan, lachend of een beetje verlegen, dan waag ik mijn kans en neem een portretje.

Petitie Man

Soms zie je ook dat mensen er echt voor openstaan en dan moet je ook direct toeslaan. Dan vraag ik kort of ik een foto màg trekken en of ze even willen poseren.

Waiting

Het is een kwestie van interactie en duidelijk aanvoelen waar je onderwerp van gedient is en niet. Als fotograaf moet je dit natuurlijk zo véél mogelijk bewerkstelligen… we’re still learning! Ik weet dus niet of bovenstaande de juiste aanpak is, maar voor mij blijkt die wel te werken en dat is het belangrijkste.

28/1 2009

time

0

Naar het Centraal Station in Antwerpen getrokken met de intentie om NIET het gebouw te trekken maar WEL van wat de essentie is van het station. Alleen het desolate beeld van de inkomsthal voor een reclamespot kon ik niet laten liggen. Na wat rondkijken en lopen ben ik tot de conclusie gekomen dat de essentie van het station, naast mobiliteit, tijd is. Mensen zijn altijd bezig met de tijd in een station… ofwel moeten ze wachten en proberen ze de tijd te doden ofwel zijn ze te laat en moeten ze zich haasten… Ik heb getracht om vanuit dit perspectief beelden te schieten. Of het resultaat geslaags is …

time

[volledige setfull screen]

in places Tags: , ,
28/1 2009

Empty…

11

Antwerp Central Station ... empty

Vreemd, ik passeerde deze middag in ‘t Centraal Station van Antwerpen en ik trof daar een lege inkomhal met in het midden een oude open koffer en op de achtergrond nog wat rook die nazinderde… strange! I know what happend.. do you!? [full size]

28/1 2009

Essenza del Musica

0

Een jaar of twee geleden reed ik voor een paar weken van Zuid naar Noord en terug in Zuid Afrika…. Very cool trip that was! Maar aangezien dat het een serieus uitgestrekt land is spendeer je wel wat kilometertjes in de auto… Ergens tussen Umtata en Durban had ik het hélèmaal gehad met dat grappige dialect van die Zuid Afrikanen op de radio. Ergens op een lokaal marktje onderweg ben ik gewoon uitgestapt en heb ik gevraagd aan de kerel achter het kraampje of hij me een cd kon aanraden. Hij keek me even weifelend aan en duwde me “The defenition of house” een remix by DJ Fresh in mijn pollen. Ik stond open voor alles dus ik pakte die cd gretig aan en betaalde en de volgende 3000 km hebben we onder andere naar dit nummer zitten luisteren:
Fish Go Deep – The Cure And The Cause

En nu 2 jaar later staat dat nummer, en nog een paar andere nummer van die cd, nog steeds in mijn top tien van favoriete schijven. Heerlijk voor thuis op de achtergrond, groovy in de wagen of een beetje zwoel buikwrijven while going out.

27/1 2009

Seriously

7

In tegenstelling tot anderen ben ik niet bepaald een autofreak, ik zie mijn auto ook niet als verlenging van mijn mannelijkheid. Ik hou wel van mooie wagens, comfort en een soepele rijervaring maar met welk type wagen ik rij doet er in principe niet toe. Ik beschik over een bedrijfswagen en zolang die wagen niet te veel van mijn loon in beslag neemt is het allemaal prima. Maar er zijn grenzen…

Met het oog op mijn nakend vertrek bij mijn huidige werkgever moet mijn zweedse gezinswagen naar de carrosier, kwestie van hier en daar een schoonheidsfoutje te corrigeren. Gisteren toen toen ik in mijn bedje kroop vroeg ik me nog even af of ik een leuk vervangwagentje zou krijgen: een golfje om met te karten en een klein sprankeltje hoop bracht me zelfs tot bij de Mini Clubman… Maar de realiteit om 8u deze ochtend schudde me wakker als een trap tussen mijn benen. Er stond daar vrolijk een Nissan op me te wachten … ja een Nissan, blijkbaar bestaat dat nog… Ni(k)ss(a)an! Ik ben op de website gaan kijken en deze steenpuist blijkt Nissan Note te heten.

seriously_small

Enfin, ik ben niet de mens om te klagen dus heb ik er maar geen woord van gezegd en ben in die verhoogde poussette gekropen om richting brussel te tuffen. Nu na er één dag met rondgereden te hebben moet ik toegeven dat deze Nissan Note een zéér handig en practisch wagen is. Maar als ge ne vent castreert, dan mag ‘m nog zo handig in huis zijn ge zijt er toch niks met.  Seriously…  Nissan… it takes your mojo away!

27/1 2009

Surf ‘n Eat

0

Net terug van Brussel en wou nog snel een hapje eten voor ik weer aan ‘t werk ging. De hele ochtend in meeting gezeten en dus wou ik ondertussen mijn mails checken. Twee opties: Revista of Mo[Made] op ‘t antwerpse Zuid. Revista is lichter en misschien iets ruimer, maar bij Mo[Made] hebben ze duidelijk het betere broodje. De keuze was dus snel gemaakt. En ik had geen geld bij en in Revista kan je niet met plastic betalen, de Mo van Mo[Made] die kent mij al en dus mocht ik op de poef. Een heerlijk broodje smos vleessla met kaas gegeten en ondertussen mijn mails beatwoord. En zometeen kan ik weer voldaan naar ‘t kantoor. Werken kan je echt overal.

Pages:123456»