29/9 2008

echt…

4

soms kan ik mezelf wel voor de bek slaan.

Daarstraks stap ik de lift in bij mij thuis, vlak voor de deur dicht gaat stapt mijn onderbuur nog net binnnen. Je weet wel, die onderbuur die elke dag tussen vaste uren dezelfde drie noten ligt te rammen op zijn piano. Knettergek word ik ervan… . Ik bekijk de man even en om de ongemakkelijke stilte te breken (ik heb nogal de neiging om het ijs te breken in zo’n situaties) vraag ik hem domweg: “En hoe ist met piano spelen” … echt, ik was zelf gewoonweg stomverbaasd dat die vraag er uit floepte! Van de 3 miljoen vragen die ik had kunnen stellen, kom ik net met die op de proppen… de nagel aan mijn doodskist is dat pianospelen en ik vraag er quasi geïnteresseerd naar. Nu denkt die flurk dat ik nog achter hem sta ook! Twee lange verdiepen heb ik dus geluisterd naar het antwoord van hem:

dat het zwaar was om na handenarbeid de hele dag nog piano te spelen
dat hij gisteren nog les heeft gehad (serieus, dat had ik niet gehoord)
dat hij het al 18 jaar aan het leren is (… mijn mond viel open tot de -1 )
dat het eindelijk wat begint te gaan (no way!)

en ondertussen zat ik maar bevestigend ja te knikken en van “tuurlijk” en “och allé” te doen. En als klap op de vuurpijl zeg ik nog als hij uitstapt: “Allé, succes ermee!“! (zwanskiknueenpakofwa!?)

Terwijl ik deze post zit te schrijven dringen zijn pianonoten penetrant door het nummer van Beirut door… tum tum tuuuum, heel de tijd!

soms kan ik mezelf echt voor de bek slaan!

4 Responses to “echt…”

  • Haha, dat is best schitterend! Volgende week vraagt hij of je niet naar een optreden komt en floep je er ‘met alle plezier’ uit.

  • Die heeft nu vast en zeker zijn motivatie gevonden om er verder mee door te gaan nadat hij op het punt stond om te stoppen :p

  • Ik zou mezelf een drumstel aanschaffen, t zal rap gedaan zijn! ;)

  • Toch grappig dat ge het voor iedereen op het internet zwier. Als je face to face moet spreken met iemand over een ongemakkelijk onderwerp de moet in je schoenen zinkt…

Leave a Reply