25/9 2008

why i run

0

Drukke dagen, weken achter de rug. ‘t Was er aan te merken: korter van stof tegen mijn omgeving, humeur stevende af op een historisch dieptepunt. Niets is beter dan even te gaan lopen om dat te verhelpen… en weet je waarom!?

‘t Probleem met  gaan lopen is de mentale klik die je even moet maken: je komt moe thuis en ploft even in de zetel en dan moet je daar weer recht uit om je te gaan inspannen, zo lijkt het. Als je lichaam moe is vraagt dat een enorme inspanning maar de beloning is des te groter achteraf.

Je begint te lopen in ‘t park en stippelt ondertussen in je hoofd uit wat de grootte is van de ronde die je gaat lopen. In ‘t begin zit je nog fris in je hoofd en ben je grootmoedig en tegen dat je halverwege de vooropgestelde toer bent begin je te denken om even te stoppen om te wandelen of toch maar een binnenweg te nemen. ‘t Is tenslotte toch al weer even geleden dat je gelopen hebt, denk je dan, of je moet niet alles ineens willen. Maar net op dat moment moet je doorbijten en blijven lopen tot je het bankje aantikt waar je begonnen bent. Dan voel je jezelf voldaan. Dan ben je blij.

Dat is waarom ik loop, niet om af te vallen (hoewel dat mooi meegenomen zou zijn), niet om de beste loper te worden, … maar gewoon om steeds jezelf te overwinnen en je grens stukje bij beetje te verleggen! En het ontspant zo heerlijk!

Leave a Reply