September, 2008

30/9 2008

today is the day

5

that I killed my voicemail. Elke dag eindigde ik steevast met tussen de 5 en 20 onbeluisterde voicemails.

Voicemail wordt gebruikt om werk te dumpen bij je, zonder dat je enig verweer hebt.
Voicemail is tijdrovend, je ziet dat iemand je gebeld heeft, je beluistert de voicemail, je belt terug, je krijgt hetzelfde verhaal te horen als op de voicemail.
Op voicemail hoor je dan: “Bel me even terug“. Ik heb je nummer zien verschijnen op mijn GSM, ik weet dat je gebeld hebt, dus als het me past bel ik je terug maar dat hoef je dan nog niet persé in te spreken op mijn voicemail.
Bel ik je niet terug; dan moet je mij maar terug bellen…

Enfin, ik vind het gewoon tijdverlies die voicemail, dus ik heb net met Mobistar gebeld en binnen 24u is mijn voicemail afgesloten het enige dat u zal horen als u mij belt is… tuut, tuut, tuuut, …. tot ik op neem of niet! Ik kijk er al naar uit om u niet te horen!

Death to voicemail!

29/9 2008

echt…

4

soms kan ik mezelf wel voor de bek slaan.

Daarstraks stap ik de lift in bij mij thuis, vlak voor de deur dicht gaat stapt mijn onderbuur nog net binnnen. Je weet wel, die onderbuur die elke dag tussen vaste uren dezelfde drie noten ligt te rammen op zijn piano. Knettergek word ik ervan… . Ik bekijk de man even en om de ongemakkelijke stilte te breken (ik heb nogal de neiging om het ijs te breken in zo’n situaties) vraag ik hem domweg: “En hoe ist met piano spelen” … echt, ik was zelf gewoonweg stomverbaasd dat die vraag er uit floepte! Van de 3 miljoen vragen die ik had kunnen stellen, kom ik net met die op de proppen… de nagel aan mijn doodskist is dat pianospelen en ik vraag er quasi geïnteresseerd naar. Nu denkt die flurk dat ik nog achter hem sta ook! Twee lange verdiepen heb ik dus geluisterd naar het antwoord van hem:

dat het zwaar was om na handenarbeid de hele dag nog piano te spelen
dat hij gisteren nog les heeft gehad (serieus, dat had ik niet gehoord)
dat hij het al 18 jaar aan het leren is (… mijn mond viel open tot de -1 )
dat het eindelijk wat begint te gaan (no way!)

en ondertussen zat ik maar bevestigend ja te knikken en van “tuurlijk” en “och allé” te doen. En als klap op de vuurpijl zeg ik nog als hij uitstapt: “Allé, succes ermee!“! (zwanskiknueenpakofwa!?)

Terwijl ik deze post zit te schrijven dringen zijn pianonoten penetrant door het nummer van Beirut door… tum tum tuuuum, heel de tijd!

soms kan ik mezelf echt voor de bek slaan!

28/9 2008

going nowhere

0

Impulsief en op aanraden van dit magazine naar Jodoigne gereden in Waals Brabant, op een boogscheut van Leuven is dat. Op zoek naar een mooie omgeving om rond te zwerven in de rust en natuur. En in het boerengat Melin is er ook echt niks… en niks is prima op zo’n zondag! Als je wilt weten wat er te beleven valt moet je het magazine maar lezen. Zelfs de enige drie activiteiten die daar zijn (een restaurant, nen bloemenwinkel en nog iets) hebben we aan ons laten voorbijgaan. Op goed geluk straatjes en weggetjes in geslagen en gewoon de Kerktoren in de verte in ‘t oog gehouden waar onze auto stond. Zo hebben we ontdekt dat de kerk (die kei hard ruikt naar het huis van uw bomma) een eigen website heeft, maar wel geld nodig heeft om de verwarming te betalen. Enfin, er is daar dus niets te beleven en dat is op zich al een hele belevenis!

{ some more pics }

28/9 2008

Clochard asleep

0

Sleeping Clochard

Faling asleep in the warm sunrays, what else can he do on a warm Sunday afternoon!

in people
27/9 2008

de klant komt eerst

0

Bij de kapper vandaag een stel drijfkaarsen kadoo gekregen, dag van de klant heet dat dan. Dat dit een ruim interpreteerbaar begrip geeft onderstaande foto duidelijk weer. Via een ludieke actie kon je zo in de Kammenstraat je korting bijeen fietsen. En sommigen zal het worst wezen dat het dag van de klant is…

Dag van de klant

26/9 2008

a walk in the park

0

Sometimes life is a bitch, sometimes life is a walk in the park! Daarstraks even in het Nachtegalenpark gaan wandelen om ‘t weekend goed in te zetten. En verstopt in het Nachtegalenpark ligt nog een klein aangelegd parkje waar ze een beetje zeldzame en minder zeldzame bloemetjes en bomen bewaren. ‘t Is daar heerlijk rustig vertoeven. Vroeger kwam ik hier wel eens studeren… vooral in de hersft oogt dit allemaal zéér mooi als alle bomen een andere kleur hebben.

A walk in the Park

{ some impressions }

26/9 2008

gasoline man

3

Gisteren, op weg naar wat pinten drinken, zag ik voor mij een Citroën Saxo rijden van waaruit aan de onderkant aan de benzine gewoonweg uit de wagen gutste. Nadat ik mijn raam had opengedaan en de benzine zéér sterk rook en het spoor op de weg volgde, wist ik zeker dat dit niet zo veilig was voor de mens die achter het stuur zat van die auto. Ik begon te flashen met mijn lichten, pinken, etc om de aandacht te trekken, maar niets van dat alles scheen de aandacht te trekken van de bestuurder. Aan het rood licht heb ik ijn auto 10m achter haar stil gezet en naar de auto gelopen. Het mevrouwtje achter het stuur keek me aan alsof ik haar auto ging carjacken en bewoog niet oen ik tegen het raam tikte. Ik heb de deur dan maar opengetrokken en gezegd dat haren auto ging otploffen en wees ondertussen op de benzine die langs mijn schoenen wegliep. Dat hielp…

Enfin, na uitgelegd te hebben dat het wel gevaarlijk was is en haar toch ook een beetje gerust gesteld te hebben, naar de wegenhulp gebeld en die zouden binnen het uur wel te plaatse zijn. Wel schattig: de wegenhulp vroeg aan die dame wat haar gsm nr was en ze antwoorde daarop: “ik zou dat 100 keer kunnen zeggen maar ik ben nu in de war en ik weet het echt niet meer” Ik ben nog even bij de dame gebleven maar dan wou ik ook weer verder gaan. Zij kon het wel alleen aan, aldus zichzelf. Ik heb mijn GSM nr in haar GSM gestoken onder Aaaaaaaa benzineman. Als ze dan hulp nodig had nog dan moest ze maar bellen, verzekerde ik haar. Niets meer gehoord, ‘t zal allemaal wel in orde zijn gekomen.

25/9 2008

why i run

0

Drukke dagen, weken achter de rug. ‘t Was er aan te merken: korter van stof tegen mijn omgeving, humeur stevende af op een historisch dieptepunt. Niets is beter dan even te gaan lopen om dat te verhelpen… en weet je waarom!?

‘t Probleem met  gaan lopen is de mentale klik die je even moet maken: je komt moe thuis en ploft even in de zetel en dan moet je daar weer recht uit om je te gaan inspannen, zo lijkt het. Als je lichaam moe is vraagt dat een enorme inspanning maar de beloning is des te groter achteraf.

Je begint te lopen in ‘t park en stippelt ondertussen in je hoofd uit wat de grootte is van de ronde die je gaat lopen. In ‘t begin zit je nog fris in je hoofd en ben je grootmoedig en tegen dat je halverwege de vooropgestelde toer bent begin je te denken om even te stoppen om te wandelen of toch maar een binnenweg te nemen. ‘t Is tenslotte toch al weer even geleden dat je gelopen hebt, denk je dan, of je moet niet alles ineens willen. Maar net op dat moment moet je doorbijten en blijven lopen tot je het bankje aantikt waar je begonnen bent. Dan voel je jezelf voldaan. Dan ben je blij.

Dat is waarom ik loop, niet om af te vallen (hoewel dat mooi meegenomen zou zijn), niet om de beste loper te worden, … maar gewoon om steeds jezelf te overwinnen en je grens stukje bij beetje te verleggen! En het ontspant zo heerlijk!

24/9 2008

Photokina 2008

0

The Future is ...

Vandaag even héén en wéér gefietst naar Keulen om te gaan piepen op Photokina. Wat de caravanbeurs betekent voor Hollanders, dat is wat deze beurs betekent voor professionele fotografen. Dus voor een amateureke als ik is het gewoon kijken, kijken & dromen! { Some impression }

24/9 2008

en provence

0

De voorbije drie dagen ben ik elke avond een uurtje of twee in de Provence geweest. Hoe dit fysiek mogelijk is weet ik niet maar via mijn dvd speler was ik er ineens. Volledig in vervoerig door de volgende films: La gloire de mon père & Le chateau de ma mère.

‘t Is al de derde keer dat ik deze zie en nog steeds voel ik me helemaal in de film opgenomen en wandel ik mee door de heuvels van de Provence… doordrongen van de Franse zin voor dramatiek, poëzie en humor! De verfilmig, de natuur, de verteller, de dialogen… alles voelt zo natuurlijk, zacht en echt aan! Voor een avondje rust in ‘t koppeke raad ik deze twee zéker aan!

YouTube Preview Image

Pages:12345»