12/7 2008

Ik was weer even twaalf…

12

Toen ik nog een kleine rekel was en in de landelijke wijken ver van Antwerpen woonde dan trokken we er elke dag in het weekend samen op uit om ons zo optimaal mogelijk te entertainen, welke leeftijd we ook hadden. Toen wij zo’n twaalf jaar waren was onze ultieme plek van vertier een groot bunker complex dat gelegen was aan het anti-tank kanaal, dit kanaal was gebouwd als verdedigingsgordel rond Antwerpen. Om de zoveel kilometer was er steevast een bunkercomplex waar wij als kleine krapullekes ons naar hartelust konden uitleven… “De Redut” noemden wij het, allé iedereen noemde het zo!

 

En op “de Redut” daar konden we ons naar hartelust uitleven… in onze ogen was dit het eiland waar ouders nooit kwamen, waar onze eigen regels gelden, waar alles mogelijk was. We konden er via de achterkant met de fiets afvliegen om aan de overkant berg op net tot stilstand te komen voor de gracht. Heel het bunkercomplex was redelijk ingestort door een zwaar bombardement tijdens de oorlog, maar dat kon de pret niet bederven. Oneindig veel kleine en soms bijna onmogelijk bereikbare plekjes zowel in de hoogte als in de diepte… uren konden we er kruipen, spelen, elkaar uitdagend om zich net dieper te wringen of nog hoger te klauteren… We maakten vuurtjes, rookten onze eerste sigaretjes,… kortom het was ons paradijs. Ik denk zelfs dat we er één of twee keer zijn blijven slapen. En ‘s avonds kwamen we terug bij moeder in de keuken : moe en voldaan, zwart tot achter onze oren, stinkend naar zweet en rook van krantenpapier dat we in brand hadden gestoken… en op de vraag waar we heel de dag hebben gezeten haalden we dan steevast onze schouders op en lachtten in ons vuistje…

 

Toen ik daarstraks bij mijn ouders was dacht ik plots aan deze plek. Ik ben spontaan in mijn auto gesprongen en er naartoe gereden. Blijkbaar hebben ze nu heel het spel met hekken afgezet. Maar dat deerde niet, ik ben er gewoon overgekropen en heb en uurtje rondgelopen en gekropen. En ik herinnnerde me nog alle kneepjes en trucjes om ergens op te kruipen of af te dalen… alleen paste ik niet overal nog tussen! Ik was weer even twaalf…

+Hier nog wat meer pics+

12 Responses to “Ik was weer even twaalf…”

  • collega d. said

    bij ons was dat ‘t Fort in Kapellen, deel uitmakend van dezelfde gordel rond Antwerpen, alleen waren we iets ouder wegens iets verder fietsen. Maar idd, rondhangen, ontdekken, uitdagen, afspreken, grote gespreken en filosoferen rond een kampvuur, drinken, paffen,…

    Nu doet de jeugd dat online zeker?

  • dipfico
    Twitter: dipfico
    said

    Think so! Ze weten niet wat ze missen!

  • lucR said

    Hey Nico,
    Grappig dat je zoiets aanhaald, ik had net dezelfde ervaring vorig weekend aan de zee , aldaar hebben ze het zgn fort van napoleon (tegen Oostende)gerestaureerd,we waren echter een half uurtje te voreg dus een beetje gaan wandelen in de duinen aldaar , blijkt dat er daar ook een heel complex onder de duinen steek, ik moest toe ook aan mijn jeugd denken toen wij FortII te wommelgem onveilig maakten ;-) , mvg, Luc

  • Charlo said

    @nico: mooie foto’s, ik zou ook nog eens naar die Rédoute moeten gaan. ‘t Is tenslotte maar 500m ofzo van mij deur.

  • dipfico
    Twitter: dipfico
    said

    @ Charlo: das ook toevallig! We gaan er binnenkort nog eens fotookes trekken maar dan met wat uitgebreider materiaal. Feel free to join!

  • janso said

    Da’s hier ook maar kilometerke vandaan.. alles wat je zegt over de rédoute lijkt alsof het gisteren was. Ook dikwijls mé’t fietske van den bunker gecrosst? :D
    Wanneer ga je’r nog eens langs ? :)

  • Charlo said

    Uitgebreider materiaal, hah lacheuh. Ik zit maar met een simpel DSC-H3′ke. (Of ik moest de nieuwe 450D van ons pa meekrijgen, but I doubt it)

  • herm said

    Nostalgie… Ook ik heb er meerdere malen zonder nadenken afgeraced met mijn klein fietsje en het was altijd onze locatie voor de betere scouts bosspelen op locatie….

  • Pieter said

    “een kleine rekel”? Een reu of rekel is een mannetjeshond volgens mij…

  • De lievelingsuitstap van mijn kinderen toen ze nog bij de scouts waren. En vies, en stinken, en stoere verhalen!

  • peter said

    een rekel in de meest gebruikte betekenis is een deugniet, maar inderdaad ook mannetjes hond, vos , das of wolf. jonge honden zijn deugnieten en deugnieten zijn als jonge honden. ze troepen samen, doen wild en speels, halen vanalles uit en aanvaarden geen gezag. mooi woord rekel, lang geleden dat ik het nog gehoord heb.

  • [...] @dipfico) vertelt over hoe hij als 12-jarige rakker ongestoord kon ravotten op “de Redut” in “Ik was weer even twaalf”. Zijn post riep bij mij meteen het beeld op van mijn persoonlijke speeltuin: een intussen [...]

Leave a Reply