25/1 2008

en op straat…

0

Gisteren liep ik rond in de buurt van de Draakplaats om wat fotookes te trekken. Aan de tramhalte stond een man die elke beweging die ik maakte ‘nauwgezet’ in het oog hield. Na een tijdje komt hij wat dichter bij me in de buurt staan en tracht toenadering te maken door me recht aan te kijken en vriendelijk te lachen. Ik laat mijn camera zakken en kijk hem ook aan. Direct begint hij te praten en vragen te stellen over het hoe en wat waar ik bezig met ben… ik blijf rustig staan en antwoord op zijn vragen.

Hij zwijgt even en kijkt me met trieste ogen aan… “ik was daar vroeger ook gepassioneerd door” zei hij en hij legde zijn hand op mijn schouder; “maar door drukke uren en onregelmatige werktijden heb ik het verwaarloosd“. Hij zwijgt weer even met die trieste blik en zegt dan: “en nu ik op pensioen ben heb ik er het geld niet meer voor, ‘t is een onbetaalbare investering voor mij.
Ik wist niet goed hoe ik hier moest op reageren, moest ik geld genoeg hebben dan zou ik hem gewoon mijn camera hebben gegeven. Maar ik moet ook mijn centjes tellen om dat te kunnen betalen. Dus het enige zinvolle dat ik uit mijn mond kreeg was dat ik hem het van harte gun dat hij dat weer kan oppikken en dat ik hoop dat die droom voor hem dat die droom werkelijkheid wordt. En met een beetje een weemoedig gevoel wandel ik weg van hem. Loze woorden misschien maar wat zeg je daar anders op? Maar ik hoop het echt van harte voor hem!

Waiting Point

Ik was net deze foto aan het trekken toen de man op mij kwam afgestapt…

Leave a Reply